Kind van narcistische ouders

augustus 20, 2013

Heb jij vroeger het gevoel gehad dat je nooit goed genoeg was voor je ouders? Werd jou verteld dat je ouder(s) altijd gelijk had(den) en duldde deze absoluut geen tegenspraak? Heb jij het gevoel gehad dat je nooit jezelf kon zijn bij je ouders? Dan kan het zijn dat je in je jeugd, of nog steeds als volwassene, te maken hebt met narcistische ouder(s).

Narcisme

Ieder mens heeft wel iets van narcisme in zich. Narcisme is een vorm van eigenliefde, die in gezonde vorm uiterst normaal is. Narcisme kent echter verschillende vormen, ook vormen die storend kunnen zijn voor de narcist zelf of hun omgeving. Narcisme kan zich uiten in ziekelijke vormen, we spreken dan over een persoon die leidt aan narcistische persoonlijkheidsstoornis.

Mensen die lijden aan extreem narcisme leven eigenlijk alleen voor zichzelf. Hun leven bestaat vaak uit een fantasiewereld waarin aan elke behoefte die de narcist heeft, moet worden voldaan. Ze hebben weinig tot geen inlevingsvermogen voor anderen en zullen vaak manipuleren om te krijgen wat hun hartje begeert. Ze houden ervan om aandacht en liefde te ontvangen, maar kunnen dit zelf nauwelijks weg geven. Zolang de narcist op een voetstuk wordt geplaatst is er vaak weinig aan de hand. De narcist zal echter elke mogelijkheid benutten om te laten merken dat ze meer en beter zijn dan anderen. Een echte narcist houdt eigenlijk alleen van zichzelf. Voor deze mensen is het enorm moeilijk om relaties te onderhouden. Veel relaties gaan kapot door hun gedrag omdat de omgeving er niet meer tegen kan. Als een narcist zijn eigen gedrag al realiseert, dan is hulp zoeken vaak geen optie omdat de narcist daartoe niet in staat is of gewoonweg geen hulp wil.

De narcistische ouder

Zag het gezin waarin je bent opgegroeid er richting de buitenwereld altijd normaal uit? Maar kwamen binnen het gezin liegen, manipulatie, emotionele-, geestelijke- of lichamelijke mishandeling voor? Dan is de kans groot dat je te maken hebt gehad met een narcistische ouder of ouders.

Veel kinderen zitten met vraagtekens. Ze weten dat er vroeger dingen in hun gezin gebeurde die niet normaal leken. Er gebeurde dingen in het gezin zoals verwaarlozing, gebrek aan structuur, verstikking of vormen van mishandeling. Vaak komt het realiseren pas op latere leeftijd. De vraag van wat er nu eigenlijk echt aan de hand was.

Een narcistische ouder vindt zichzelf het belangrijkste. Hierdoor kan het minder om het kind geven of hier de juiste aandacht aan schenken. Veel narcistische ouders hebben in hun jeugd ook te maken gehad met dezelfde situatie. Er moet voldaan worden aan de behoeftes van de narcist. Vaak vragen ze hierbij een behoorlijke hoeveelheid aandacht en verzorging van het kind, terwijl de situatie eigenlijk andersom zou moeten zijn. Ze hebben weinig tot geen inlevingsvermogen richting het kind en verwaarlozing komt vaak voor omdat de ouder meer bezig is met zichzelf. Veel narcisten zijn erg onzeker en hebben weinig zelfvertrouwen. Ze zullen het kind en anderen in de omgeving vaak gebruiken om de fantasiewereld waarin zij leven in stand te houden. Er worden onrealistische verwachtingen gesteld aan het kind en intimiteit is een eigenschap die veel narcistische ouders niet bezitten. Het kind krijgt niet de liefde en verzorging dat het verdiend. Er is geen veilige leefomgeving en het kind kan zich niet uiten zoals het graag zou willen. Kinderen van narcistische ouders moeten veelal voldoen aan de (emotionele) behoeftes van de ouders, terwijl dit uiteraard eigenlijk andersom zou moeten zijn. Een narcistische ouder is niet in staat om van een kind te houden, het houdt alleen van hetgeen wat het kind voor de ouder kan betekenen. We zullen hieronder wat kenmerken omschrijven die een indicatie kunnen geven of een kind met narcistische ouders te maken heeft gehad:

  • Er moest altijd aan de emotionele verwachtingen van mijn ouders worden voldaan
  • Er werd heel veel negatief commentaar op mij gegeven
  • Ik werd veel bekritiseerd en gekleineerd
  • Mijn ouders besteedde alleen aandacht aan mij als ze iets van mij nodig hadden
  • Ik kon nooit mijn gevoelens uiten bij mijn ouders
  • Mijn ouders gaven mij altijd de schuld van verschillende problemen
  • Er werd altijd verwacht dat ik voor mijn ouders klaar stond
  • Mijn ouders toonde weinig tot geen interesse in mij
  • Mijn ouders werden erg boos als ik niet aan hun behoeften voldeed
  • Ik deed nooit iets goed in de ogen van mijn ouders
  • Mijn ouders konden het altijd beter als mij
  • Mijn ouders duldde absoluut geen kritiek
  • Mijn ouders chanteerden mij vaak om iets gedaan te krijgen
  • Mijn ouders gaven mij nooit complimentjes
  • Ik heb nooit liefde van mijn ouders ontvangen
  • Mijn ouders luisterde nooit echt geïnteresseerd naar wat ik te vertellen had
  • Mijn ouders stonden nooit open voor andermans mening
  • Mijn ouders gingen heel oppervlakkig met mij om
  • Ik ben fysiek en/of mentaal mishandeld door mijn ouders
  • Ik kon nooit mijn zorgen uiten bij mijn ouders

Schade voor het kind

Een kind dat opgroeit met narcisme loopt hierdoor vaak beschadiging op. Doordat het nooit zichzelf mocht zijn, altijd moest voldoen aan de behoefte van de ouders, zich niet veilig voelde en emotioneel totaal niet ondersteund werd. Er zijn vele gevoelens waar kinderen mee blijven zitten, vaak ook op latere leeftijd. Het omgaan met narcisme op jonge leeftijd tast de ontwikkeling van het kind aan waardoor kinderen een verdedigingsmechanisme voor zichzelf zullen gaan creëren.

Kinderen zullen op een situatie als deze vaak op twee manieren reageren. Eén manier is dat ze alles zullen doen om aan de wensen van de ouder(s) te voldoen. Gevolg hiervan is dat het kind zichzelf volledig wegcijfert en niet de eigen identiteit creëert zoals het eigenlijk zou moeten doen. Vaak worden deze kinderen op latere leeftijd erg onzeker en krijgen ze een fragiele persoonlijkheid. Ze hebben immers altijd de angst gehad niet goed genoeg te zijn voor hun ouders. Veel van deze kinderen zullen lang afhankelijk blijven van hun ouders en de band met hun ouders nooit kunnen verbreken. Hierdoor blijven ze dus hun leven lang in de situatie zitten waarin narcisme de boventoon voert waardoor het opbouwen en onderhouden van relaties voor deze kinderen erg moeilijk zal worden. Grote kans bestaat dat ze hierdoor zelf een vorm van narcisme ontwikkelen om hun onzekere persoonlijkheid te beschermen. Manipulatie gaat in hun leven een grotere rol spelen om toch een bepaalde vervulling van hun behoeftes te krijgen.

De tweede manier is dat een kind zich zal afzetten tegen de ouders. Het gevoel ontstaat bij het kind dat de ouders hem of haar niet belangrijk vinden. De ouders zijn immers alleen maar met zichzelf bezig en geven te weinig liefde of aandacht aan het kind. Doordat deze kinderen zelf vaak het enige zijn wat ze echt hebben, creëren ze voor zichzelf een vorm van eigenliefde die veel lijkt op die van hun ouders. Ze leven zelf in een soort fantasiewereld en maken zichzelf hierin erg belangrijk. Er is immers niemand anders die het doet. Doordat dit gevoel bij een kind vaak op jonge leeftijd al ontstaat, zal het kind alleen van zichzelf gaan houden. Grote kans bestaat dat een kind hierdoor op latere leeftijd zelf een narcistische persoonlijkheidsstoornis ontwikkelt of extreme narcistische trekjes heeft. Het zal alleen van zichzelf houden, manipuleren om te krijgen wat hij wil, niet om anderen kunnen geven en hierdoor geen normale relaties op kunnen bouwen. Veel van deze kinderen verbreken uiteindelijk het contact met de ouders en leven een groot deel van hun leven zonder het ouderlijke gezin. Ook zijn zij vaak niet in staat om emotionele relaties met anderen te onderhouden.

Vragen en gevoelens

Kinderen die te maken hebben gehad met narcistische ouders zijn vaak getraumatiseerd voor het leven. Ze zijn beschadigd in hun persoonlijkheid op vroege leeftijd en dit heeft gevolgen (gehad) voor hun ontwikkeling. Vaak realiseren kinderen zich pas op latere leeftijd wat er nu eigenlijk gebeurd is toen ze jong waren, bijvoorbeeld door het lezen van informatie. Niet elk kind zal hierdoor zelf een vorm van narcisme ontwikkelen, maar de kans is wel aanwezig. Veel kinderen van narcisten zitten met onbeantwoorde vragen en gevoelens. Veel kinderen vragen zich ook af hoe ze nu verder moeten. Het antwoord is moeilijk te geven omdat verschillende mensen verschillende behoeftes met zich mee brengen. Een advies is om hulp te zoeken. Misschien bij mensen uit je omgeving, of professionele hulp. Veel mensen die in hun leven te maken hebben gehad met een narcist, helpt het om via professionele hulp antwoorden te krijgen op de vragen die ze hebben. Het doen van je verhaal bij iemand die weet waar je het over hebt en geen oordeel hierover heeft, kan vaak al een enorme opluchting zijn.

Heb jij te maken gehad met narcistische ouders? Of heb je dat nog steeds? Deel je verhaal met ons door een reactie achter te laten. Misschien kun je een ander helpen met je verhaal of heb je zelf hulp nodig. Het lezen van reacties van mensen die in een soortgelijke situatie zitten kan verlichting brengen. Je bent namelijk niet de enige die in deze situatie zit.


181 thoughts on “Kind van narcistische ouders

  1. Nadyne on said:

    Een aantal jaren heb ik een relatie gehad met een narcist. Samen hebben we een dochter op de wereld gezet. Toen zij anderhalf jaar oud was heb ik na de zoveelste lichamelijke en geestelijke mishandeling definitief een punt achter de relaxatie gezet. Maar zoals ik lees in voorgaande verhalen, was ik daarna niet van hem verlost en helaas ook mijn dochter niet. Er kwam een omgangsregeling. Als ze terug kwam had ik een week nodig om haar weer in haar normale doen te krijgen. Im merkte dat er dingen tegen haar gezegd werden die niet klopten en die letterlijk nagezegd werden. Geen zinnen en opmerkingen van een kind van haar leeftijd. Naarmate ze ouder werd, werd ze steeds onhandelbaarder en ging ruzie met me zoeken om het minste. Wel 20 keer op een dag om niks. Hij ging overal en ook op school vertellen dat ik haar mishandelde en hij was de geweldige vader die zijn kind moest redden. To twee keer toe heeft hij haar niet terug gebracht na een omgangsweekend. Om een lang verhaal kort te maken, kinderbescherming, AMK, ipt, advocaten en rechters. Heb het hele traject doorlopen. Hij wilde haar bij mij weghalen, al toen ze nog een baby was, want ik deugde niet als moeder. Hij heeft zijn eigen kind gebruikt om mij klein te willen krijgen.
    Twee jaar geleden heb ik in uiterste wanhoop een duidelijk en goed gesprek gehad met mijn dochter, toen 11 jaar oud. Dat was de ommekeer in de relatie met haar. Zij ging mij vertelllen wat ze allemaal moest doen van hem, de leugens het manipuleren. En gelukkig lelde het voor haar als een opluchting dat ze het kon vertellen. Ze wilde van dat moment ook niets meer met hem te maken hebben. Elke dag vroeg ze wel 20 keer, “je bent toch niet boos op mij he mama”. Hart verscheurend…….Vorig jaar is door de rechter vastgelegd dat ze ook niet meer naar hem toe hoeft. Als een rechter dit tegen mij zou vertellen, dan zou ik me geen raad weten en in tranen uitbarsten. Hij niet hij bleef doorgaan met verwijten en het hele relaas wat ik intussen al kon dromen. Dat hoofdstuk afgesloten. Maar nu krijgt mijn dochter te maken met de gevolgen. Een wrak door haar niet goed ontwikkelde emoties. Problemen op school met klasgenoten. Vorige week zijn we gestart met een psychologe. Ik merk dat ik zelf ook de nodige schade heb opgelopen in deze relatie. We gaan er samen voor knokken om er het beste uit te halen en een gelukkig leven te kunnen hebben.
    Ik wens iedereen heel veel sterkte en zoek hulp aub. Het kan je zoveel levensvreugde opleveren.

  2. Beste lotgenoten,

    Jullie schrijnende verhalen raken mij steeds weer, ieder keer als ik ze lees. Het is zo herkenbaar.
    Toen ik er achterkwam dat mijn moeder een narcist is, zocht ik naar een boek met een persoonlijk verhaal daarover. Omdat ik dat niet vond, heb ik zelf een boek geschreven over mijn ervaringen: “De immateriële erfenis van een narcist.”
    Het boek zal jullie veel herkenning en erkenning geven. Het geeft inzicht in wat narcisme doet met mensen, voor de narcist zelf als de mensen er om heen. En hoe je het juk van de narcist van je af kan gooien. Ik hoop dat het boek jullie steun en troost geeft:
    http://de-immateriele-erfenis.nl

    Groeten,
    Anne

  3. Dana van Meijgaarden on said:

    Vreselijk, wat het gevolg kan zijn van een narcistische ouder hebben. Ook ik ben er sinds kort achter, dat m’n moeder een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft. Ik heb vroeger nooit een luisterend oor, goede raad of advies,positieve aandacht gehad. Mijn moeder was voornamelijk bezig met opschep en succesverhalen over haarzelf te vertellen.Als ik ergens mee zat, dan werd mij een schuldgevoel aangepraat, dat het wel aan mezelf zou liggen. Nooit enig begrip ergens voor! Ook kon ik me eigenlijk nergens over uiten. Niet verdrietig zijn, geen twijfels hebben, niets. Kon me eigenlijk beter nergens over uiten, want dat werd met hele kille en liefdeloze opmerkingen afgestraft!In de puberteit ontwikkelde zicht bij mij anorexia en dat was hier dus waarschijnlijk een gevolg van. Wilde oplossen in het niets, er niet zijn, want kreeg alleen het gevoel niet te voldoen en tekort te schieten! Ben er zelf en zonder hulp gelukkig weer vanaf gekomen, maar dat was een heel lange weg. Mijn ouders hebben mijn zo goed als “niet eten” geheel genegeerd. Ik woog op mijn 15de, 38 kg. met een lengte van 1.72, dus ik was echt broodmager en verzwakt. “Als je naar de dokter gaat, zal het wel aan ons liggen, snauwde mijn moeder me een keer toe!”"
    En hoorde haar ook een keer tegen mijn vader zeggen, dat het allemaal aandacht trekken van mij was! Was in die tijd vreselijk eenzaam en alleen!Heb later ook een enorm minderwaardigheidscomplex en faalangst ontwikkeld, waar ik eigenlijk tot de dag van vandaag nog steeds last van heb.Voel me altijd dommer, lelijker, minder, dan een ander. Ben eigenlijk ook heel boos om dit alles en heb hoge bloeddruk ontwikkeld. Denk wel eens dat mijn boosheid er de oorzaak van is. Mijn moeder is inmiddels 84 en eist eigenlijk, dat ze elke woensdagmiddag hier op bezoek mag komen en blijven eten. Dit brengt altijd vreselijk veel stress met zicht mee, want ze heeft er inmiddels ook een dementie bij. Eigenlijk is ze continue ruzie aan het zoeken en maakt ze kleinerende nare opmerkingen! Ik ben altijd helemaal van streek als ze geweest is en vaak heb ik de dagen erna nog last van! Ze is ook onvoorstelbaar manipulatief! Er spelen nog veel meer dingen omtrent haar, maar als ik daar over uit ga wijden, dan wordt het een dik boek denk ik! Dit was dus even heeeeeel in het kort!

  4. Anoniem on said:

    Ik ben zelf getrouwd geweest met een narcist en gelukkig had ik na 9 jaar de moed om hem te verlaten! Mijn zoon was toen 7 en mijn dochter 3. Mijn zoon is net als ik erg beschadigd door zijn idiote, kleinerende psychische mishandeling.
    Na 5 jaar kreeg ik een relatie met een hele sterke, succesvolle man met wie mijn kinderen allebei goed konden opschieten. Ze konden beter met hem dan met hun eigen vader. Mijn ex was inmiddels zelf al hertrouwd, maar zag groen en geel van jaloezie dat ik met deze man ging, die jonger, knapper en succesvoller is dan hij. Het resultaat is dat deze gek eerst mijn zoon gemanipuleerd heeft (die vanuit het verleden nog diepe angst had voor zijn vader) en op 14-jarige leeftijd bij zijn vader ging wonen. Hij wilde wel bij mij blijven maar dan moest mijn man de deur uit! Chantage, vanuit mijn ex, maar nu via mijn zoon! Ik was altijd heel close met mijn zoon, maar mijn ex heeft alles kapot gemaakt. Mijn zoon was/is niet opgewassen tegen de sluwe manipulatie en hersenspoeling van zijn vader en ziet mij inmiddels als de boosdoener. Wat een onrecht.
    Tot overmaat van ramp heeft hij vorig jaar hetzelfde met mijn dochter geflikt. Zij durft al helemaal niet tegen haar vader in te gaan, slijmt en pleaset, en verloochent inmiddels alles wat haar zo lief was, haar moeder, haar stiefbroer, de plaats waar ze woonde, haar stiefvader waar ze heel erg goed mee kon, haar vriendinnen, kortom haar hele leven! Ze woont nu 90km verderop en heeft haar eigen waarheid gemaakt dat ze toch ECHT heel graag bij haar vader wil wonen. Verschrikkelijk om te zien hoe een narcist zijn eigen kinderen misbruiken kan om zijn eigen haat en wraak bot te vieren. Mijn kinderen zijn emotionele wrakken, maar blijven volhouden dat ze het heel fijn hebben bij hun vader. Terwijl ze ieder weekend door willen brengen in hun oude woonplaats… Ik was als moeder zo ontzettend close met beide kinderen, maar hij heeft het voor elkaar ze tegen mij en hun stiefvader op te zetten en ze te laten geloven dat hij geweldig is en ik een slappe moeder die voor haar man kiest in plaats van voor haar kinderen. Daar is niet tegen aan te vechten. Deelt iemand dit soort ervaringen???

    • anoniem on said:

      na een (turbulent) huwelijk van ruim 10 jaar ben ik uiteindelijk weggegaan.
      via een sinister vooropgezet plan ben ik door hem op straat gezet, dakloos en ja dan. Daardoor mijn kinderen kwijt, en aan hem toegewezen, want ja, die vertrouwde omgeving he, dat is zo’n beetje het enige wat rechters hier in Nl nog kunnen blaten. Ik zie mijn kinderen (12, 10 en 7 jr.) niet meer, ruim zijn financiële rotzooi op, leef onder bijstandsniveau, en meneer leeft er heerlijk op los. Dr Jekyll voert een toneelstukje en iedereen tuint er in. Ze zeggen dat je verder moet. Ik ben nog steeds aan het proberen hoe.

    • Arfinha on said:

      Hier ook een ‘ zwakke moeder ‘ die voor haar partner gekozen heeft. Jouw stukje heeft mij aan het denken gezet. Dank daarvoor. Ook mijn zoon had een slechte band met zijn vader, maar heeft er wel voor gekozen om bij hem te blijven,na een proeftijd, waarin wij even rust wilden, omdat zoonlief telkens de boel op stelten zette. Zijn vader zaait verdeeldheid tussen mij en de kinderen,door telkens over mij en mijn partner te klagen. Daardoor krijgen wij dan weer last van stress, gevolgd daarvan zijn heftige ruzies tussen mij en mijn partner, wat niet goed is voor de kinderen en het beeld dat mijn ex van ons schept dan weer bevestigd.
      Vicieuze cirkel….

  5. Anoniem2106 on said:

    3 jaar geleden heb ik besloten samen te gaan wonen met mijn vriend en daarbij dus het ouderlijk huis (nog op redelijk late leeftijd) te verlaten.

    Sinds dit moment zijn de problemen met mijn ouders zich steeds verder gaan opstapelen. Bezoekjes zijn niet meer gezellig en heb het gevoel niet meer mijzelf te kunnen zijn.

    Nu ik deze site doorgelezen heb, vallen er in een keer vele puzzelstukjes op zijn plaats en dit helpt mij enorm. Ook de puzzelstukjes die ik niet kon plaatsen toen ik nog thuis woonde, vallen nu op zijn plaats.

    Het volgende valt mij erg op:
    - mijn ouders hebben slecht contact met hun eigen familie (broers/zusters).
    - Mijn vader heeft vaak aangegeven een slecht contact/slechte band te hebben gehad met zijn eigen ouders.
    - Er wordt geoordeeld en veroordeeld.
    - Ik mis vaak het inlevingsvermogen.
    - De hele wereld is slecht behalve zij zelf.
    - Ze voelen vaak de neiging om hun mening/handelswijze op te dringen. Anders is het niet goed.
    - Mijn ouders houden graag de touwtjes in handen en willen alles op hun manier.
    - Mijn ouders leggen de verantwoordelijkheden voor hun negatieve gevoelens bij mij neer.
    - Ze praten vaak negatief over andere mensen.

    En zo kan ik nog wel even doorgaan…

    Het feit is nu, dat ik op een punt zit dat ik niet meer weet hoe ik nu verder ga in het contact met mijn ouders. In hun ogen doe ik het nooit goed en er worden altijd vergelijkingen gemaakt met mensen die het in hun ogen wel goed doen.

    Mijn vriend en ik staan nu op het punt om zelf ouders te worden en ook daar kunnen ze hun ongezouten mening niet over inhouden. Hun mening wordt gewoon als het ware opgedrongen, terwijl ik daar niet op zit te wachten. Zij denken te bepalen hoe wij dadelijk met de opvoeding van ons kind om moeten gaan, terwijl ze vergeten dat mijn vriend en ik de ouders dadelijk zijn. Dit valt hun dan ook erg tegen als wij aangeven hier een andere mening over te hebben. Dit eindigt vaak in ruzie en verdriet mijnerzijds.

    Het valt me erg zwaar dat ik niet de steun, erkenning en de echte onvoorwaardelijke liefde krijg waar ik zo op hoop. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik maar een kind ben in hun ogen en heb te luisteren naar wat ze me opdringen.

    Ik heb ook niet het idee dat ik ooit de erkenning en echte liefde ga ontvangen. Alleen ik zou het zo verdomd fijn vinden als ik in ieder geval gehoord en geaccepteerde werd zoals ik nu als volwassene ben.

  6. Pingback: Narcisme is Menselijk | AIED2009

  7. dochter van narcist on said:

    hallo ik ben 16 jaar en me vader is een narcist
    zou iemand mij misschien kunnen helpen mijn vader is een narcist en manipuleert mij helemaal ik mag helemaal niks meer en alles is van mij afgepakt ik ben volgende hem de gene die voor alle problemen zorgt en ik mag ook niet meer naar me vriend toe ik word alleen maar uitgescholden en naar beneden gehaalt door hem hij maakt mij onzeker ik heb de laatste tijd veel ruzie met hem en moet naar zijn preken luisteren tot 1/2 uur in de nacht terwijl ik de dag erna gewoon naar school moet en dan dus om 6 uur opmoet staan ik mag van hem ook niet met de trein naar school dus moet elke dag 1 uur heen en 1 uur terug fietsen terwijl ik daar de kracht niet een voor heb omdat ik maar 3 of 4 uurtjes slaap en door alle stress heb ik ook geen kracht en puf meer op school
    ik heb jeugdzorg ook al gebeld en die zeggen dat ze mij niet kunnen helpen weet iemand iets waar ik heen kan gaan of iemand die mij kan helpen?
    Alvast hartelijk bedankt

    • anne on said:

      Hoi, ik ben zelf vroeger t huis uit gegaan toen ik 17 was, je kan weglopen, je belt jeugdzorg en zegt ik ben weg gelopen en ik ga niet meer terug, dan moet er iemand komen van jeugdzorg en word je waarschijnlijk voor bepaalde tijd in een crisis opvang opgevangen tot dat er een plek is bij een fase huis, begeleid wonen of zoiets, hoop dat je er iets aan hebt, groetjes Anne.

    • Anoniem on said:

      Waar is jouw moeder in het verhaal? En ik zou Jeugdzorg toch echt nogmaals benaderen, of iemand die van jouw situatie af weet (een volwassene) een melding laten doen bij Jeugdzorg en het AMK. Laat maar horen!

  8. Ik herken enorm veel in iedereens verhalen, wat ik zelf het ergste vind is dat ik dingen van mijn narcistische vader terug herken in mezelf. Ik ben 23, getrouwd en heb zelf ook een zoontje. Het gene wat ik het liefste wil is om hun te laten voelen dat ik zielsveel onvoorwaardelijk van ze hou, en ik zeg het wel 100 keer per dag tegen ze, maar soms merk ik dat ik iets in me heb dat dat blokkeert, ik kan het wel zeggen maar niet altijd laten zien. En het doet me pijn om mijn relatie en ouderschap zo te zien lijden onder mijn ervaringen uit het verleden. Ik ben enorm gelukkig met mijn familie, die ik zelf gemaakt heb en dat was ook altijd mijn grootste droom maar ook mijn grootste angst… Om te eindigen zoals de man die mij zo veel pijn heeft gedaan en ook mijn familie pijn te doen. Ik wil er alles aan doen om te veranderen, om terug te gaan naar ´mijn eigen bron´, voordat deze wonden zijn toegedaan, ik weet dat dat niet kan, maar ik weet wel dat ik er aan kan werken, zodra ik maar nooit de liefde voor mijn vrouw en kind uit oog zal verliezen…. Heeft iemand er ervaringen mee? Het in jezelf terug herkennen van de trekjes? En daar mee om te gaan?

  9. Ik las dat je zulke mensen moet bannen uit je leven..
    Sinds ik weet dat mijn moeder een narcistische ouder bleek te zijn en dat ik dan beter het contact moest stoppen. ik had het contact afgelopen februari definief al gestopt, maar nu ik weet dat dit ook goed voor mij is merk ik dat heel erg..
    En echt nu ik haar echt uit mijn leven heb gebannen, gaat het stukken beter met mij..
    Ik ga met mensen om waar ik zelf om kies, want kreeg altijd te horen dat niemand goed was waarmee ik om ging en het voelt echt goed joh…

    eindelijk rust en geen gezeur van die is slecht ect… heerlijk

  10. Iemand on said:

    Beste, sinds kort ben ik uitgekomen op het woord “narcisme”. Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik hierover las. Ik herken zoveel punten bij mijn ouders en bij mezelf. Mijn moeder heeft zelf met haar ouders gebroken toen ze 21 jaar was. Ze heeft altijd heel hard moeten werken voor haar ouders want deze waren zelfstandig. Mijn moeder werd zelf ook hard opgevoed (met de nodige fysieke straffen). Nooit kreeg ze respect voor haar harde werken. Toen mijn moeder een vriend leerde kennen, was hij volgens haar ouders het grote obstakel. Haar vriend was slecht en ze verwaarloosde haar studies en het gezin etc. Uiteindelijk stelde haar ouders haar voor de hartverscheurende keuze: je kiest voor uw vriend en gaat het huis het OF je kiest voor je ouders en dempt je vriend. Mijn mama heeft toen gekozen om het contact met haar ouders te verbreken en heeft haar spullen gepakt. Bij mijn geboorte wou ze haar ouders toch nog een kans geven en was er terug sprake van vrede. Echter toen ik 13 werd, verergerde de toestand weer met haar ouders en heeft ze (tot vandaag de dag) het contact met haar ouders opnieuw verbroken. Ikzelf denk dat haar verleden het grootste probleem is. Mijn moeder heeft nooit liefde gekend. Ze is een narcist. En met het ouder worden, besefte ik dat er thuis ook iets niet pluis was. Vroeger kreeg ik altijd verwijten naar mn hoofd gegooid als: lomp kalf jij kan nooit iets goed doen, jij hebt 2 linkerhanden, stel je niet aan, waarom heb ik ervoor gekozen om kinderen op de wereld te zetten, wees eens wat sneller, lui kind enzovoorts. Vaak zei mama dat als ze had geweten wat ze nu wist dat ze nooit voor kinderen had gekozen. Als ik haar dan daarmee confronteer en haar erop wijs dat dit kwetst, dan lacht ze me uit en zegt ze dat ze het niet meende en dat ik soms ook kwetsende dingen zeg. Met het ouder worden, besef ik des te meer dat mijn mama een controlefreak is en mij geen bewegingsvrijheid gunt. Mijn moeder heeft haar visie en als je daarvan afwijkt of kritiek op levert dan is ze boos en begint ze te schreeuwen. Ik ben nu 21 jaar en heb sinds 3 jaar een vriend. Ook mijn vriend vindt dat mijn ouders (en vooral mijn mama) heel rare wezens zijn. Hij snapt niet waarom mijn mama soms zo kwetsende dingen over mij (of achter mijn vriend zijn rug over hem) zegt. Ik wil graag wat vrijheid en ook zelf beslissingen maken. Maar mijn moeder behandelt me als een 8-jarig kind. Ik moet bijvoorbeeld altijd zeggen hoelaat ik thuis ben van school of van een feestje, ik moet X aantal dagen op voorhand laten weten wanneer mijn vriend langskomt, ik mag niet met de auto naar mijn eigen oma rijden omdat de oprit zogezegd gevaarlijk is (heb al 3 jaar mijn rijbewijs), mijn rekeningensaldo’s controleert ze maandelijks en elk bedrag moet verantwoord worden. Bovendien heeft ze GEEN respect voor mijn zware studies. Ik heb als kind vaak moeite gehad met studeren en heb toch voor de moeilijke weg gekozen om een universitaire richting te volgen. Volgens mijn moeder had ik hier nooit aan mogen beginnen, want ik verwaarloos het gezin door al mijn harde studeren. Ze zegt soms zelfs dat ze niet snapt hoe ik maar 1 punt op school kan halen omdat ik te lomp ben in haar ogen. Andere mensen zien mij als een slim persoon. Mijn vrienden op school snappen de reactie van mijn moeder niet want ik haal supergoede cijfers en heb amper herexamens. Ik leer er ook hard voor! Maar ik doe het voor mezelf, want ik vind bij weinig mensen steun hiervoor. Ook vinden mijn ouders dat ik geen respect toon voor alles wat ik krijg. Mijn ouders sommen dan op: je krijgt onderdak, eten & drinken, je mag op universiteit studeren, je lief mag thuis blijven logeren en je krijgt kleren. Alles wat je hartje verlangt, volgens hun. Maar dit is enkel materie. Als ik hun dan wijs op: liefde en gelukkig zijn, dan lachen ze me uit en zeggen ze dat ik het arm schaap uithang. Want IK ben diegene die moet veranderen, niet mijn ouders! Zij zijn perfect en ik ben het grote probleem in hun ogen. Vroeger geloofde ik dat, maar nu niet meer. Vroeger probeerde ik me te veranderen en mn ouders tevreden te stellen, maar niets hielp. Na 1a2 weken kreeg je weer dezelfde verwijten naar je hoofd gegooid. Mijn ouders vinden ook dat ik voor hun moet springen als ze iets vragen. Zo vroeg mn papa bijvoorbeeld om het gras af te rijden onlangs. Ik was eens een dagje vrij en had er eerlijk gezegd niet zo’n zin in. De 2 weken voordien had ik (toen hij het ook vroeg) meteen opgesprongen en het gras afgedaan. Ik heb nooit een danku gehoord. Daarom dat ik de 3de keer ook niet meer stond te springen voor hem en stelde voor het de dag nadien te doen. Maar hiermee heb ik hem op zijn tenen getrapt. In zijn ogen heb ik geen respect voor hun, want als zij 1 keertje iets vragen, doe ik het niet. Hij is boos zelf het gras maar gaan maaien en mama was ervan op de hoogte. Mama was woedend op me en gaf mn vader groot gelijk. Ik was een onrespectvol lui kind. Het was schandelijk dat ik op een vrije vakantiedag eens tijd voor mezelf wou. Door het schooljaar knok ik al zo hard voor mijn studies. Maar nee, door mijn keuze om 1 keer het gras niet te maaien, heeft mama besloten me geen zakgeld meer te geven. EN als mn gedrag zo door gaat ging ze me alles afnemen tot ik niets meer had (haar woorden!). Is het dan niet eens normaal dat ik wat ontspanning wil tijdens mijn vakantie? Daarbuiten heb ik 2/3de van mijn vakantie gewerkt. Maar dat is nooit goed genoeg voor mijn ouders, want het is nog niet hetzelfde als een fulltime job hebben. En zo is het elke dag wel iets! Ik word er gewoon knettergek van! Mama dreigt soms ook me buiten te zetten met mijn valies en dat ik dan maar bij de ouders bij mn vriend moet gaan wonen. Ik vind dit heel erg allemaal. Maar weet er geen raad bij. Ik ben jarenlang een slaafje geweest voor mijn moeder en ik danste naar haar pijpen. Maar nu ben ik oud en wijs genoeg om dat niet meer te doen! Ik ben geen slaaf, maar een mens met gevoelens! Ik wil zelfstandig worden en mijn eigen mening hebben. Mijn mama geeft me soms zo’n verstikkend gevoel en je weet soms niet of ze nu “ja of nee” bedoelt. Je moet maar “ruiken” wat haar gedachten zijn. Maar owee als je iets fout doet! Dan wil ze je dubbel en dik terugpakken! Ik heb bang dat de ruzies zo erg gaan worden, dat ze me gewoon op straat zet (net zoals haar ouders bij haar gedaan hebben). Jammer dat zij de fouten van haar ouders opnieuw maakt. Maar met haar valt niet te praten. Haar wil is wet.

    • Hallo,

      Ik dochter van narcistische ouders en dat valt niet mee. Ik ben nu 47 jaar en heel zelfstandig. Ik heb het zover gebracht dat ik kan leven zonder hun. Daar heb ik 45 jaar over gedaan. Vroeger had ik dezelfde last als jij. op mijn 15 jaar heb ik beslist om hard te studeren. Ik besef nu dat dat was om respect van ze te krijgen. Ik werkte keihard en haalde mijn diploma bachelor biochemie. Mijn plan lukte maar half, want, onverwachts haalde ik weer hun jaloezie op mijn nek tot op de dag van vandaag. En toen ik met mijn hoog diploma begon te werken had had ik last van zeer veel onzekerheden, veroorzaakt door mijn opvoeding. Ik heb er veel overwonnen. En toen kreeg ik kinderen met een lieve man. Ik heb keihard mijn best gedaan om van hem te leren hoe ik mijn kinderen beter opvoed. Het is mij gelukt. Ik heb mijzelf opgevoed met mijn man en kinderen. Alles was moeilijk. Ik heb geen narcistisch gezin opgebouwd. Ik zet dit niet door. Ik ben daar fier op. Blijf doorzetten! Dat gras afrijden is zo typisch. Het is hun probleem, niet dat van jou! Twijfel daar niet aan jouzelf. En blijf mensen vertellen wat er in jou thuis gebeurd, ookal kunnen zij dat niet geloven. Narcistische ouders zijn vreselijk en niet te vatten. Ik wens u veel sterkte en veel vrienden die er zijn voor jou! Succes.

  11. Prisca on said:

    Ook ik ben opgegroeid met een narcistische vader. En daarbij had hij een alcohol verslaving. Gelukkig had ik een top moeder! Al jong had ik door hoe mijn vader was….ik geloof dat ik een jaar of 5/6 was toen ik tijdens een ruzie koos, om met mijn moeder mee te gaan. Vanaf dat moment heb ik een ontzettende haat gevoeld van mijn vader na mij toe en dat is tot mijn 16 de nooit over gegaan. Geestelijke mishandeling ….ik kreeg gauw klappen…..altijd tegen me gezegd dat ik dom was….nu ben ik ouder en soms merk ik dat ik me heel dom kan voelen….en op die momenten dat ik me zo voel kan ik er niets aan veranderen….ookal weet ik verstandelijk dat ik niet dom ben. Het gevoel steekt zich altijd nog de kop op. Wat mij boos maakte was dat ze zoveel liegen….en dat zij denken dat wij zo onnozel zijn om dat niet te zien….en als je er wat van zegt weten ze het wel weer zo te draaien dat het er op neer komt dat je zelf liegt…er valt niet mee te leven…manipuleren….mijn vader had geweren…hij zei tegen mij vaak….ik maak je moeder kapot…als kind hoorde ik elk geluidje en was ik altijd op mijn hoedde …je taste zijn gezicht af om te kijken wat voor humeur hij opdat moment had….en dat ging de hele dag door ..want o wat zijn deze mensen wisselvallig! Ik moest menteen dingen voor hem pakken anders kreeg ik een mep van hem. Hij was de KING van ons gezin. Gelukkig zijn mijn ouders uit elkaar gegaan….maar helaas waren wij niet van hem af….hij probeerde in te breken….we sliepen met zijn drieën op mijn moeders kamer…ik met een grote honkbal knuppel en mijn moeder met een slagersmes. het klinkt misschien heel hard maar wij zijn pas van hem afgekomen toen hij overleed. Op die dag vieren wij bevrijdingsdag. Er is zoveel…maar gelukkig kan ik door ik zie het als leerproces…het heeft me gemaakt tot wie ik nu ben…ik hou probleempjes…ik was erg onzeker en niet tevreden met mijzelf…maar ik kan nu wel zeggen dat ik mijn eigen geaccepteerd heb! Ik ben gelukkig met mijn gezin! Ik hou van het leven! Alleen zit ik nu met mijn zusje die is precies zo…..ik zie hoe ze alles kapot maakt ….en mijn moeder……weet je hoe confronterend het weer is….ik haal mijn handen van haar af…we hebben het lang genoeg geprobeerd en werkelijk waar….het haalt allemaal niets uit….alleen angst wat als wij haar laten vallen en zij raakt in paniek omdat ze mij en mijn moeder straks ook kwijt is…..(dat is het enige wat ze nog over heeft) ik heb rare dingen gezien wat ze kunnen doen ….en dat is nu een angst! Dit was een beetje mijn verhaal.

  12. Lief anoniempje, ik ben inmiddels twee jaar gescheiden van een narcistische vrouw en heb zelf een narcistische moeder gehad die zich precies zo gedroeg als jouw moeder. Ik herken heel erg veel in jouw verhaal. Ik zou je graag aanraden om professionele hulp te zoeken bij een GZ psycholoog. Niet omdat jij schuldig of fout bent maar omdat je een slachtoffer bent die innerlijk verwond is en herstel nodig hebt. Als je dat niet doet dan bestaat de kans dat je je hele leven steeds weer in handen zal vallen van narcistische misbruikers zoals bij mij is gebeurt. Ik ben nu 46 en heb dankzij professionele hulp heel veel kunnen verwerken en als ik nu in een voor mij ongezonde relatie terecht dreig te komen kan ik dat nu gelukkig herkennen. Ook kan ik nu vriendschappen op bouwen met mensen die veel gezonder zijn om mee om te gaan. Geloof me, je kan hen niet veranderen maar jij kan wel zelf veranderen en vrijkomen van zelfondermijnende gedachten en sterker worden. Je bent een mens en waardevol en geliefd voor wie je bent.Ik wens je alle sterkte toe.

  13. Beste

    Ik als papa v m dochter maak bijna identiek hetzelfde mee Contacteer me aub iedere stap tegen deze gekke mensen maakt de wereld beter vooral v onze kids!

  14. Annelies on said:

    Wat een openbaring wat ik hier allemaal lees, ben er zo verschrikkelijk blij mee! Gisteren heb ik voor de 2e keer in mijn leven het contact met mijn moeder verbroken. Heb het per brief gedaan anders krijg ik weer te horen dat ze het allemaal niet meer weet. Daarna ben ik gaan googelen met de zoekterm “waarom vind een ouder het ene kind leuker/beter dan de ander”. Mijn ogen vielen zowat uit mijn kassen en wat ik allemaal las was zo’n bron van herkenning. Ook op dit forum lees ik alleen maar dingen die mij ook zijn overkomen en die ik nooit begreep. Ik deed het nooit goed. Goede cijfers op school, geen aandacht voor, dan maar goed presteren met sporten, geen aandacht voor alleen kritiek. Mijn vriend destijds en nu mijn man, deugde niet. En laat nou net mijn man degene zijn die altijd tegen mijn moeder inging en mij heeft geholpen in te zien dat ze compleet gestoord was/is. Toen ik in verwachting was van onze 1e was ze verschrikkelijk blij en wilde de perfecte oma zijn…..alleen heb ik gelijk het gevoel gehad dat zij niet teveel met mijn kind om moest gaan, intuïtie? Toen wij uit onze woonplaats wilden verhuizen naar een andere plaats heeft ze hemel en aarde bewogen om dat te verhinderen, hysterisch geschreeuw niet normaal. één keer heeft ze gedreigd mij te slaan, met opgeheven hand en haat in haar ogen bleef ik haar doodkalm aankijken en had het gevoel van: kom maar op en daarna gelijk weer een schuldgevoel. Dat was de 1e keer dat ik met haar brak. Heb ik 7 jaar volgehouden totdat er in ons persoonlijke leven een gebeurtenis kwam waardoor ik als kind (toen 43 jaar) steun zocht bij mijn moeder. We zagen elkaar weer maar mijn familie niet want die was in de tussentijd flink gebrainwashed, want ik was zeer slecht en dat geloven ze tot op de dag van vandaag, behalve een tante die ik heb. 7 jaar lang heb ik nu weer contact en in die tijd heeft ze weer geprobeerd mijn man weg te krijgen zodat ze mij voor zichzelf had en heeft ze flink lopen roddelen tegen vriendinnen en mijn broer om mij maar weer in een kwaad daglicht te zetten. Begreep ook nooit waarom die mensen mij zo raar aankeken. Ik weet nu wel beter, tegen leugens en roddel is geen kruid gewassen. 3 weken geleden is de bom gebarsten en ben ik voor mijzelf opgekomen omdat iets in mij knapte vanwege zoveel onrechtvaardigheid. Heb haar geconfronteerd met haar daden, weer begon ze met liegen, en heb opgehangen. 2 dagen later belde ze op om te vragen of we een kopje koffie kwamen drinken en heb ik gezegd dat ik daar geen behoefte aan had. Weer geschreeuw en weer dat stemmetje bij mij dat zei dat ik het goed gedaan had. Maar ja, toch weer twijfel. Gisteren had ze een bericht ingesproken op de voicemail. Met zielige stem vroeg ze of we aub weer normaal met elkaar konden praten. Ben zo verschrikkelijk kwaad geworden, was er dan niks gebeurd ofzo? PC gepakt, brief getikt en op de bus gedaan. Contact is nu weer verbroken. De brief krijgt ze morgen in de bus. Ik ben er zo verschrikkelijk klaar mee. En toen las ik dit alles en was ik zo enorm blij/opgelucht. Het ligt niet aan mij!!!!! Wij hier met zijn allen hebben moeten knokken voor onze eigenwaarde en dat kan alleen in mijn optiek als je radicaal breekt met dit soort mensen. Die zijn niet te genezen. Ik wil jullie bedanken voor je openheid en hoop dat mijn verhaal anderen ook helpt! Sterkte!

    • freespiritwoman on said:

      Ik heb deze site zojuist ontdekt en ben intens blij. Ik ben opgevoed door een dominante narcistische vader en een narcistische moeder. Nu ik 30 ben en zelf een gezin heb komt alles naar boven.. Jouw verhaal is zo’n blijk van herkenning! Ook ik heb (alweer) gebroken met mijn moeder, maar uiteraard doet zij – naar de buitenwereld toe – alsof ze de perfecte oma en moeder is. Ik word zelfs belachelijk gemaakt door mijn familie als ik noem dat ze deze persoonlijkheidsstoornis heeft. Ik voel me compleet eenzaam, maar jouw verhaal heeft me geraakt.. Ik ben niet alleen en door deze ervaringen te delen helpen we elkaar. Nog elke dag worstel ik maar hoop er sterker uit te komen.

  15. Anoniem on said:

    Ik word gek van m’n moeder al sinds ik klein was is ze zo. Vannacht is het weer mis. Ik lag al op bed en mijn moeder ook mijn vader ging uur later op bed en die neemt mijn chihuahua dan nog altijd mee en brengt hem mij (slaapt op mijn kamer). Mijn vader had de deur beneden open laten staan en sinds kort kan mijn hondje traplopen. Ik had niks in de gaten maar ineens hoor ik mijn moeder helemaal wild worden dat mijn hondje bij haar bed staat terwijl ik daar toch niks aan kan doen? Ik sliep tenslotte al bijna. Ik snel hond er weg halen, en mijn moeder word weer duivels op me.. Ze begon een paar minuten te schelden en stomme dingen zeggen, wat ik oa wel gewend ben na al die jaren.
    Dus ik probeer me zelf rustig te houden op mijn slaapkamer, word ik rond kwart voor 1 weer wakker hoor ik haar tegen mijn vader praten vreselijke dingen maar oa van door dat vreselijke kind kan ik niet meer slapen asociaal lelijke kreng, en ze word steeds dikker en dikker en lelijk (haar woorden, is niet zo ben gewoon slank) en ik wil het allemaal eigenlijk hier helemaal niet neerzetten maar dan hoor ik haar dus praten met haar dat ik haar leven verknal alles fout doe, en dat ik nooit iets zal bereiken.. School zal ik verknallen en kom ik achter kassa te werken getrouwd met twee kinderen op jonge leeftijd in oude nieuwbouw woning.. Zulke dingen worden telkens tegen mij gezegd en als je het zo leest valt het misschien wel mee maar als je in de positie zit waar ik momenteel in zit is het afschuwelijk om dat te horen. Ik hoor dat gewoon door de slaapkamers heen snapje dat ze dat bespreekt met mijn vader. Waar ze nu midden in de nacht is weet ik niet waarschijnlijk zit ze weer de slachtoffer uit te hangen beneden zo doet ze dat namelijk altid, en dan verwacht ze ook nog dat mijn vader haar helpt.

    Verder zou dit niet 1-2-3 verwijzen naar narcisme maar de informatie wat ik allemaal heb gelezen maak ik ook wel mee op andere momenten. Want nu had ze tenminste klein beetje een reden maar ik geef nu even een voorbeeld van wat is gebeurt; we hadden een moment gezellige dag en plotseling om een of andere reden word ze boos dat ik op de loopband moet gaan.. Hier blijft ze over door gaan en dan loopt het compleet uit de hand terwijl ik probeer alles zo op te volgen hoe ze het wil omdat ik niet zin heb in dagen lange drama. Dan gaat ze dingen weer roepen dat ik dik word dat ik mijn ‘glans’ ben verloren dat ik lelijk word dat ik alles verpest dat ik later niks bereik.. Terwijl hier nergens geen aanleiding voor is. Op zulke momenten probeer ik me ook terug te trekken ( wt geen oplossing is ) en rustig te blijven dit probeer ik dan wel altijd met wel tranen van woede in mijn ogen. Op sommige momenten word het zo erg ik vind dan dat ze zielig gaat doen bij mijn vader dat ze het zo moeilijk heeft met mij, gewoon niet normaal. Vervolgens word het nog een stapje erger en gaat ze hebben over zelfmoord plegen wat ze hier ng doet omdat niemand om haar geeft en dat ze wel weg gaat, dan pakt ze de auto en is ze weg terwijl ik haar met complete woede en verdriet probeer tegen te houden. Uiteindelijk gebeurt er niks maar het raakt je wel heel erg.

    Ik las ook dingen over narcisme met hulp zoeken bij familie, ik kan best mijn oma dit vertellen maar bij ons gezin ( ben enige kind ) is et zo dat ene moment is het heel erg leuk en andere moment is als beschreven zoals hier boven. Dus als ik nu zou zeggen ik heb kamer gezocht ga ergens anders wonen etc, dan is het morgen weer anders want misschien is dan wel weer gezellig.

    En dat vind ik allemaal nog het ergste, en mijn moeder zelf werkt trouwens ook in psychiatrie.

    Verder weet ik niks meer om te vertellen.. Er is nog genoeg maar niet echt boeiend. En ja ik zit hier dus heel erg mee het maakt me kapot, en ik kan mijn woede nog inhouden maar vraag niet hoe want ik word duivels ik zou haar wel kunnen aanvliegen.

  16. martin on said:

    Ik heb can een bekende van mij voor het eerst het woord narcist gehoord. Hij heeft mij dit verteld wat get inhoud omdat hij vermoed dat mijn partner een narcist is. Hij weet veel ovet mijn situatie binnen in mijn huwelijk. Hierop ben ik gaan zoeken op internet en ben hier terecht gekomen.Nadat ik het hele verhaal en een paar reacties heb gelezen kan ik nu bijna zeker zeggen dat mijn partner een narcist. Alleen een eigenschap wat betreft onze kinderen, wij hebben twee zoons en mijn verwaarloost onze kinderen niet dit is ook het enige wat zij niet doet. Ik heb het heel erg zwaar met mijn partner ik wil haar verlaten maar omdat ze onze kinderen manipuleert met alles en tegen mij gebruikt als ik haar wil verlaten heb ik haar nog niet kunnen verlaten.Mijn kinderen zijn belangrijk voor mij . Ik ben bang dat als ik haar ga verlaten dat de kinderen er meer onder gaan lijden. Ik heb een hele goeie sterke band met mijn kinderen. Elke keer als ik haar wil verlaten zegt zij tegen de kinderen papa houd niet van jullie hij wil jullie verlaten en als de kinderen dan huilen maakt het haar dat niets uit ze blijft het de kinderen zeggen. Ik kan nog uren schrijven over wat er alles misgaat in onze huwelijk. Mijn familie neemt afstand van mij wegens haar en mijn vriendenkring ook. Ik ben radeloos ik weet niet wat ik moet doen ik heb al heel vaak voorgesteld aan haar om samen hulp te zoeken natuurlijk heb ik haar niet gezegd dat ik denk datczij een narcist is, want als ik dat zeg ben ik bang dat ze doordraait. Ze wil geen hulp……ik weet niet wat ik moet doen. Ik hoop dat hier iemand mij kan zeggen wat ik kan doen ik zit helemaal in de knup.

    • mekkie on said:

      Martin,

      Kijk eens op de site van het.verdwenenzelf.nl

      Ik heb het boek gekocht en gelezen. Deze vrouw heeft heel veel ervaring met narcisme.
      Ze doet ook aan coaching.

      Bescherm je kinderen, ik kan dit niet genoeg benadrukken. Ik ben zelf een kind van een narcist. De gevolgen zijn zeer ernstig.

      succes en sterkte.

  17. Mekkie on said:

    Ik ben een dochter van een narcistische moeder.
    Heb een half jaar geleden met haar gebroken.
    Mijn moeder heeft mij ook lichamelijk mishandeld.
    Ben nu 50 jaar en ruim 25 jaar bezig met het proberen te verwerken van wat er allemaal is gebeurd.
    Mijn moeder ontkent wat er is gebeurd, het is niet waar, of ze weet het niet meer.
    Omdat mijn zus ook met haar heeft gebroken en pas weer enig contact wil als mijn moeder professionele hulp heeft gezocht zodat ze inziet wat ze heeft gedaan, is mijn moeder naar een maatschappelijk werkster gegaan.
    Laat deze mijn moeder nu helemaal door hebben. Het is een wonder! Eindelijk erkenning.
    Als kind zijn wij meegesleept van de ene psycholoog naar de andere. Bij elk gesprek zat mijn moeder. Niemand heeft doorgehad dat zij de oorzaak was van alle problemen. Familie, iedereen werd om de tuin geleidt. Ze was een geweldige moeder, we hadden veel geluk werd ons verteld. Het slaan was ook vreselijk, ze sleurde mij aan mijn haren door het huis en de plukken haar had ze in haar handen. Ze sloeg met blote handen, slippers, een bevroren dweil. Niemand deugde, ze heeft mijn relatie met mijn vriend kapot gemaakt. Nou goed, het is teveel om op te noemen.
    Het constante stalken aan de telefoon, om stapelgek van te worden.
    De maatschappelijk werkster heeft mijn zus uitgenodigd voor een gesprek en haar verteld dat mijn moeder een narcist is en dat we van haar niets hoeven te verwachten. Dat mijn moeder niets mankeert aan haar geheugen maar dat ze het niet wil toegeven.
    De maatschappelijk werkster denkt ook niet dat mijn moeder geholpen wil worden. Nee, dat denk ik ook niet. Zodra zij doorheeft dat deze gesprekken niet leiden tot een hereniging met mijn zus zal zij er mee stoppen.
    Ik hoef niets meer van mijn moeder, ik wil niets meer van mijn moeder. Ik walg van haar.
    Maar ik zit er wel mee. Ik voel me constant onrustig van binnen, altijd nerveus en voel me overal verantwoordelijk voor en angstig.
    Ik krijg professionele hulp en ik ben al een eind gekomen maar ben er nog niet.
    Weet pas sinds een kleine 2 weken dat ik met een narcistische moeder te maken heb, ook al heb ik wel vermoedens gehad. Ik lees er nu veel over en probeer te begrijpen hoe ze me heeft gemanipuleerd. Als je als kind opgroeit bij zo’n moeder, dan is dat je waarheid. Je raakt totaal vervreemd van jezelf, een zelf dat niet eens tot ontwikkeling is kunnen komen.

  18. Truusje on said:

    Hallo,

    Ik heb de afgelopen dagen veel opgezocht en gelezen over narcistische ouders. Het valt mij op dat de ouders van mijn vriend enorm veel overeenkomsten hebben met narcisten(mijn vriend en ik zijn beide 19 jaar en al 4 jaar bij elkaar). Ze dulden geen kritiek, zijn argwanend naar mij, hebben het gevoel dat ik hun zoon afpak van hen en hebben altijd kritiek op mij. Van hun zoon dwingen ze respect af, want zij zijn de ouders. Ze gebruiken mentaal geweld en vroeger is het enkel gebeurt dat zijn vader fysiek geweld gebruikte. Dit gebeurt nu (nog) niet. Daarnaast moet hij doen wat ze van hem vragen en als hij dit niet doet omdat hij wat anders te doen heeft, dan krijgt hij een preek van 3 uur(maakt niet uit of het dag of nacht is). In deze preek gaat het alleen maar over henzelf en hoe moeilijk ze het vinden dat mijn vriend nooit tijd voor hen vrij maakt(slachtofferrol spelen). Zijn reactie hierop is dat hij zich toch weer aanpast aan zijn ouders, en maar doet wat er wat hem gevraagd wordt, omdat hij dan hoopt dat het beter wordt.
    Tussen mijn schoonouders en mij is het al een paar keer bijna uit de hand gelopen. Ik heb het gevoel dat ik hun dromen niet kan verwezenlijken en kan dus niet aan bepaalde verwachtingen voldoen. Hierop zeggen ze mijn vriend dat als ik me niet snel aan pas dat het dan niet zal gaan werken en ik dus eigenlijk geen relatie meer met hem mag hebben.
    Daarnaast heeft mijn vriend sterk het gevoel dat de stemming van zijn ouders afhangt van de acties die mijn vriend onderneemt. Doet hij iets wat niet in het teken staat van zijn ouders(maar bijvoorbeeld wel in het teken van mij), dan zijn ze kortaf, chagrijnig en gaan ze in de slachtofferrol zitten(‘ga maar, je leert het toch nooit’ of ‘laat ook maar, ik vraag je een ding en zelfs dat is al te veel gevraagd’). Mijn vriend zijn reactie hierop is dat hij niet goed meer durft te gaan en zo dus toch voor zijn ouders klaar staat.
    Mijn vriend heeft al een paar keer overwogen om daar weg te gaan. Dat hij zijn spul pakt en dat hij uit huis gaat. Hij zegt uiteindelijk dat hij het op een of andere manier niet kan. Hij zegt me dan dat we nog maar even vol hoeven te houden en dat hij na zijn studie sowieso uit huis gaat(over 3 jaar).
    Een keer liepen de gemoederen zo hoog op dat hij daadwerkelijk heeft gezegd dat hij uit huis gaat. Zijn ouders schrokken hier erg van, ze namen de slachtofferrol op zich(‘het is mijn schuld dat jij hier weg wil, wat heb ik toch verkeerd gedaan als ouder’) en hebben ‘s nachts uren gepraat over hoe het beter zou gaan. Toen zijn ze er samen uit gekomen dat het enige wat er moest gebeuren dat ik moest veranderen. Dan zal alles beter zijn. Mijn vriend zei me toen dat hij wel wist dat het belachelijk was dat zij deze eisen stellen maar dat als ik dat zal doen, we uiteindelijk wel kunnen trouwen en op een goedschikse manier daar uit huis kunnen(hij had namelijk telkens de hoop dat hij na zo’n gesprek eindelijk “normale” ouders zou krijgen met normale communicatie)
    Ik heb de afgelopen maanden dus geprobeerd om aan alle verwachtingen te voldoen, maar niks hielp. Altijd is er wel wat aan te merken op mij en dat moet ik dan horen via mijn vriend. Zo vinden ze dat ik te afstandelijk ben en dat ik niet doe wat er van me gevraagd wordt, het zijn immers maar een paar kleine dingen, zeggen ze dan.
    Mijn vriend ziet het allemaal wel gebeuren, van kleins af aan al. Hij kan er alleen niets tegen doen, zegt hij.

    Nou heb ik mijn vriend geconfronteerd met alles wat ik heb gelezen over narcisme. Hij herkende alles in zijn ouders en ziet nu in dat deze situatie van kwaad tot erger gaat. We praten er heel erg veel over en we willen er nu samen echt iets aan gaan doen.
    Nou vraag ik me af hoe wij dit met z’n tweeën het beste aan kunnen pakken?

    Graag zie ik reacties tegemoet, alvast bedankt!

    • Mekkie on said:

      Hoi Truusje,

      Wat goed van je dat je je vriend opmerkzaam hebt kunnen maken dat het waarschijnlijk om narcisme gaat.
      Als slachtoffer van is het heel moeilijk om je vinger erop te leggen.
      Wat je vriend ook zal proberen bij zijn ouders, het zal geen effect hebben. Dat is het trieste van de hele situatie. Het zal altijd aan hem liggen.
      Je moet eigenlijk kiezen voor jezelf en dat valt niet mee als het om je ouders gaat.
      Maar jullie zijn nog zo jong he, een hele toekomst voor je.
      Ik ben 50 en heb pas een half jaar geleden gebroken met mijn moeder. Ik wou dat ik het eerder had gedaan.

      Enige advies dat ik kan geven is om te gaan praten met een professionele hulpverlener die bekend is met narcisme. Dit zou inzicht en kracht kunnen geven.
      Iris Koops heeft een website en ook een boek geschreven over herstellen narcistische mishandeling.
      Haar website is: het.verdwenenzelf.nl

      Ik wens jullie veel sterkte en wijsheid.

      groeten Mekkie

  19. MB on said:

    Ik schrik hiervan wat ik hier allemaal lees,na een lange zoektocht vallen alle stukjes als een puzzel in mekaar, ben nu 52 jaar en nu pas na dit allemaal gelezen te hebben ben ik erachter wat er mis is gegaan in me jeugd..
    Ik ben dus ook een zoon van een narcistische moeder, dit heeft mijn hele leven kapot gemaakt, nooit kon ik iets goeds doen, alle vriendinnen en vrienden die ik had deugden niet, ik was altijd verkeerd bezig, nooit lag het aan een ander altijd aan mij, als kind zijnde werd me alles uit handen genomen en gezegd door me moeder geef maar hier dat kun jij niet,ze manipuleerde mijn gevoelens,mijn gedachtes en mijn doen en laten, met als gevolg dat ik een heel onzeker iemand werd, niets durfde te zeggen, nergens tegenin durfde te gaan, nu nog kan ze me zoveel pijn aan doen met haar uitspraken en of opmerkingen, die gaan dwars door me heen en ik kan dan huilen als een klein kind, ik kwam al vroeg daardoor in aanraking met drank en ging voor mezelf en de buitenwereld een toneel opvoeren, ging me anders voor doen als ik werkelijk was, ik speelde de succesvolle man, die alles kon en alles durfde , die veel vrienden en vriendinnen had en veel geld had. door mijn narcistische moeder zocht ik geen normale relaties op, ik ging relaties aan met oudere vrouwen in de hoop dat zij mij de tekort gekomen moederliefde konden geven, maar die manipuleerden mij ook, met als gevolg dat ik weer helemaal vast zat, en weer in hetzelfde bootje zat als met mijn moeder, en daar kwam nog bij dat ik dan ook nog eens in het midden stond aan de ene kant die vrouwen en aan de andere kant mijn moeder die mij allemaal wilden claimden en mij langzaam aan , aan het kapot maken waren.. zat al aan de drank en daar kwam later ook nog eens drugs bij (cocaine) dat waren mijn maatjes als ik die nam en gebruikte kon ik mezelf zijn zonder angst voor me moeder en of die vrouwen, maar in 1991 brak ik en kon niet meer, met als gevolg ik kreeg paniekaanvallen, ben toen in een keer gestopt met de drank en de drugs en begon aan de antidepressiva, die hebben me geholpen weer een normaal leven te leiden tot 2004, ik had toen een relatie met een getrouwde vrouw waar me moeder weer eens helemaal niet mee eens was, en me dat ook iedere dag weer liet merken. maar die vrouw beloofde mij de hemel op aarde ze zou bij me gaan wonen en wilde een kind van me, toen ze me vertelde dat ze zwanger was ,was ik oohh zo gelukkig, maar het geluk duurde maar even , want even later besloot toch bij haar man te blijven, en ik zei meteen en het kind ?? dat zou ze wel even snel weg laten halen dan was dat probleem ook opgelost, toen storte ik helemaal in mekaar en kreeg weer heftige paniekaanvallen, als ik een paniekaanval kreeg dan moest ik vluchten weg uit me huis en ja je raad het al naar me moeder, als ik bij me moeder kwam dan was het weg, zo erg had ze me in al die jaren gemanipuleerd dat ik totaal afhankelijk van haar was, dit werd zo erg dat ik niet meer weg durfde bij me moeder en niet meer naar me huis durfde, nu tien jaar later zit ik nog steeds bij me moeder en kom hier niet weg, ben me huis kwijtgeraakt en me spullen, kom bijna helemaal niet meer buiten en leef van de slaapkamer naar de woonkamer en weer terug als ik ga slapen, ze heeft me helemaal kapot gemaakt en ik durf het leven alleen niet meer aan, maar als er straks wat gebeurd met haar en ik alleen ben dan weet ik het echt niet meer hoe ik verder moet. ik wil hieruit komen, en heb alles al geprobeerd, therapieen geprobeerd zoals exposure therapie maar dat gaat even goed en dan stort alles weer in mekaar, begrijpelijk want mijn probleem is niet alleen die paniekaanvallen en de straatvrees , maar mijn probleem is mijn moeder!!! de band en de macht die ze heeft met mij moet verbroken worden, maar tot nu toe is er geen een behandelaar die dat durft aan te pakken.. ik kan gewoon iet meer, ben helemaal kapot van binnen, lichamelijk en ook geestelijk.. heb geen vrienden meer,geen familie meer het enigste wat ik nog heb is me NARCISTISCHE MOEDER die me iedere dag weer een stukje meer kapot maakt.. mijn hoop is toch nog een therapie te kunnen volgen die me verlost van dit probleem wat ik heb, en me de kans geeft het leven wat ik nog voor me heb op 52 jarige leeftijd eens te leven zoals ik dat wil, mezelf kunnen zijn zonder iedere keer weer achterom te kijken of me moeder niet op me zit te letten en me weer verder naar beneden trapt…..

  20. Ik herken zeker veel dingen over narcisme maar weet niet eens waar ik moet beginnen.
    Na de dood van mijn vader ging alles zo snel .mijn moeder ging verhuizen met een man en alles wat ik nog had werd eigelijk ook begraven ik raakte niet alleen me vader kwijt alles famillie vrienden school in 1 ruk . Ik kon nergens over praten want alles werd nagatief benaderd geen woord over mijn overleden vader en aangezien ik zijn achternaam had kreeg ik zelfs daarvan de schuld . Voelde me eenzaam en verloren toen die tijd . Maar als ik een vriendje of vriendin had ging me moeder hun lastig vallen bezorgt over komen terwijl ik thuis geestelijk alles weer over me heen kreeg . En vrienden vonden het niet meer leuk en zeiden nee he die moeder van je beld weer en het ergste was tegen ierereen hing ze het zelfde verhaal op over haar zelf , negatieve aandacht vroeg ze zeker of moet ik dat positief noemen . Toen ik 17 was ben ik vertrokken en een zware tijd gehad ging om kamers wonen had vaak geen eten woog niet veel en mensen keken me na nee er was niemand voor me want me moeder ging verhuizen ver weg dus tja ach deed alles toch alleen alleen dat stukje voor mij toen wat veiliheid was weg . Maar ik ging niet mee o nee echt niet . Na jaren nu verder ben ik ook in verkeerde relatie .s terecht gekomen mishandelingen noem maar op maar door mijn eigen kracht ben ik door gegaan en kon er over heen komen totdat ik angstklachten kreeg angstoornis en dat zat me erg in de weg . Ook daar vocht ik voor wat helaas ook met medicijnen nooit echt weg is gegaan . Helaas mis ik nu nog famillie en dat stukje veiligheid maar ondanks alles dit is maar een klein stukje ik kan net zoals jullie allemaal wel een boek schrijven . Blijf jezelf geloof daarin wees gelukkig en maak wat moois van je leven . Die keuze heb ik ondanks alles ook gemaakt .

  21. Marina on said:

    Mijn narcistische moeder heeft A mijn jeugd vergald met manipuleren, het afpakken van mijn vriendinnen, etc. B familie tegen me opgezet zodat ik die verloor C mijn man gemanipuleerd waardoor mijn huwelijk stuk liep D mijn kinderen gemanipuleerd die ik zag verdwijnen! On-ver-teer-baar!

  22. T. on said:

    Mijn moeder is een narcist. Vorig jaar mei heb ik haar voor het laatst gezien op een feest. Ze kneep me toen zo hard in mijn nek dat ik er de hele avond pijn van heb gehad. Toen was het voor mij klaar, ik was toen 37 en ik was niet in staat te reageren. Ik liet het gebeuren, ik dacht alleen maar laat haar zo snel mogelijk vertrekken. Ik heb met haar gebroken en elke keer als ik eraan denk dat ik haar nooit meer hoef te zien, dan voel ik een enorme ontspanning in mijn lijf. Maar ik voel me enorm schuldig, en ik ben bang dat ze nog iets gaat doen om me een hak te zetten. Of dat ze mijn kinderen gaat manipuleren. Ze is al tussen mij en mijn oma, mijn vader en mijn zus en broer komen te staan en iedereen kiest voor haar.

    Hoe kan ik vrede krijgen met mijn beslissing om te breken? En hoe stop ik met het achterom kijken, bang dat ze me te pakken gaat nemen?

    • fay on said:

      Beste T,

      Ik denk dat die vragen niet eenvoudig te beantwoorden zijn en wellicht is het ook te hoog gegrepen. Als kind van een narcistische moeder ben je immers geprogrammeerd om je schuldig te voelen naar haar, dat is ons ons hele leven ingepeperd. Ik snap heel goed dat je het graag zou willen, dat zou jouw levensgeluk enorm verhogen, maar ik denk dat je je beter kan afvragen wat je meer waard is; of een leven zonder haar met schuldgevoel of een leven met haar met alle moeilijkheden van dien, maar met de mogelijkheid om het haar gedrag nog enigszins te sturen. Ik heb zelf na een breuk van ruim een jaar gekozen voor het laatste. Deels onder druk van mijn broer, maar ook omdat ik niet kón en wilde leven met het schuldgevoel. En, tja, tuurlijk is dat nu ook niet ideaal, en heb ik veel last van/met haar. Afgelopen jaren heb ik heel veel leeswerk verricht naar haar stoornis en samen met mijn eigen verwerkingstraject van enkele jaren weet ik nu hoe ze in elkaar zit en welke ‘buttons ik in moet drukken’ en wat ik wel en niet moet zeggen in haar bijzijn om haar rustig te houden/haar ego niet te krenken. En dat doe ik dus en op die manier laat ik haar ook, alleen in mijn bijzijn, een band opbouwen met mijn dochter. Door de breuk weet ze denk ik wel dat ik haar ‘in de gaten houd’ en alhoewel ze weer steeds meer terrein probeert te veroveren, past ze ook meer op dan voorheen, omdat ze weet dat ik maatregelen neem als ze te ver gaat. Dus de breuk heeft in die zin wel iets geholpen. Maar tja, ideaal wordt het nooit. Ik probeer er mee te leven, maar het is moeilijk. Ze heeft mij heel veel pijn en verdriet gedaan in het verleden en dat gaat moeilijk samen met ‘gezellig doen’ en haar met mijn dochter om laten gaan als ze langskomt. Maar deze keus bevalt mij toch beter dan het contact definitief verbreken. Ik laat haar wel zoveel mogelijk naar mij komen en heb een structuur vastgesteld over hoe vaak ze langs mag komen en daar wijk ik niet van af (ook niet als ze zielig gaat doen of weet ik veel wat voor reden bedenkt om de structuur te ‘verbreken’). Nu ja, dit is dus geen advies, maar alleen een manier waarop ik het heb gedaan. Misschien is het anderen wel gelukt om zonder schuldgevoel en angst voor represailles te breken, maar mij dus niet. Het helpt als je zoveel mogelijk je eigen leven leidt waar je haar geen toegang toe geeft. Zo vertel ik haar heel weinig over mijn werk en mijn vrienden, etc. En helaas houdt dat ook af en toe in dat ik moet liegen (zo weet zij bijvoorbeeld niet dat mijn schoonmoeder oppast, want dat zou ze niet kunnen verteren en dus zou dan ‘de hel losbreken’). Heel lastig en ingewikkeld, maar ja, zo heb ik voor mijn gevoel wel enigszins controle over haar gedrag naar mij toe, hoe erg dat ook klinkt..

      • Dank je voor je reactie. Maar ik kies ervoor om het contact niet te herstellen. Misschien gebeurt er iets in de toekomst waardoor dat wel gaat gebeuren, maar nu niet.

        De situatie zoals die nu is geeft heel veel rust. Ook mijn kinderen en mijn man varen er wel bij. Laatst begon ze weer met een mail-lawine. Ik reageerde er heel heftig op, als dat nu nog zo is, dan ben ik niet in staat haar het hoofd te bieden met nog meer en persoonlijk contact.

  23. PT on said:

    Ik ben geen kind van een narcist maar heb een relatie gehad met een narcist en daarmee een dochter gekregen.

    Ben er zelf pas net achter dat ik zelf jaren lang en nog een slachtoffer ben van mijn narcistische ex, en ik merk dat het ook mijn dochter begint te raken.

    Elke keer leek ik wel de emotionele gek, en zo draaid hij het ook, maar begrijp nu dat dat absoluut niet het geval is.

    Hoe kan ik in vredesnaam mijn dochter helpen?? Die woont dan wel bij mij maar hij probeerd er nu al te kopen zodat ze later bij hem komt wonen.

    Ik wil haar heel graag beschermen, maar hoe??
    Hoe krijg ik andere mensen zover mij serieus te nemen hier in??

    Kan iemand mij hier misschien mee helpen

    • PS on said:

      hoi PT,
      ik vraag mij precies hetzelfde af! Ik heb een zoontje, en zijn vader is dus een narcist. We zijn nog niet heel lang uit elkaar. Er moeten nog veel dingen onderling geregeld worden, en omdat ik degene ben die een tijdelijke uitkering en onderkomen nodig heeft en het hem niet schaadt wanneer we de dingen nog niet geregeld hebben, vindt hij het alleen maar lachen om te zien hoe ik zonder zijn meewerking dingen rond moet krijgen. Nu is ons zoontje net aan peuter, en je kan echt eeuwen met hem spelen! Zo leuk! Maar zijn vader wil bijna niet spelen. (en we hebben nog een co-ouderschap) Mn ex zit meestal met call of duty voor zn tv en onze zoon een beetje in de woonkamer rond te scharrelen. ik ben nu al bang hoe hij ons zoontje kan verpesten met zijn gedrag. Het enigste wat ik doen kan is mijn kant van de opvoeding liefdevol doorstaan, en de tegenslag die mn zoon krijgt opvangen? Kan je zo’n vent uit ouderlijke macht ontzeggen? Is dat beter dan je kind leren omgaan met de gebreken van zn narcistische vader? Wat hoe doe je dat..

      • Christophe on said:

        ik heb een zoontje van net 2 geworden, hij woont bij zijn moeder en zij heeft NPS, een hele destructieve vorm. Ze is er in onze relatie niet helemaal in geslaagd om mij te kraken, maar toen ik erachter kwam wat er aan het gebeuren was en waarom ze mij zo kon doen geloven, dat ik gek was en vol negatieviteit zat, heeft ze met haar manipulerend en duivels narcisme er alles aan gedaan om mij volledig met de grond gelijk te maken. Dat is haar gelukt middels valse verklaringen af te leggen en de volledige waarheid om te draaien, waardoor ik de agressor leek te zijn in ogen van de jeugdrechtbank, die ik nota bene om hulp had gevraagd, omdat ik ons zoontje niet meer mocht zien van haar nadat ik was weg gegaan omdat ik het geweld (fysisch en mentaal, emotioneel en verbaal) niet meer aankon. De manipulaties en spiegelingen van haar onvolmaaktheden, haar leegte… de leugens en verzinsels die ze mij wijs (probeerde) te maken hebben er toe geleid dat ik echt aan mezelf begon te twijfelen en ik op sommige momenten aan mijn eigen geestelijke gezondheid begon te twijfelen. Ze is er in geslaagd om het contact tussen mij en mijn zoontje 8 maanden te verhinderen… er is dan een sociaal onderzoek geweest waar ik haar NPS heb aangehaald alsook de mogelijke psychische gevolgen voor ons zoontje (haar destructief narcisme gecombineerd met de gedwongen afwezigheid van mij als vader, vertellen in geen enkel boek, artikel, site of andere bron een rooskleurige toekomst of ontwikkeling voor een zoon met een narcistische moeder)Ik ben daardoor in een depressie geraakt, kon als zelfstandige niet meer gaan werken, heb er een persoonlijk zowel als zakelijk faillisement aan over gehouden en ben pas nu 2 jaar later uit die put aan het kruipen waarin ik ben beland door mijn relatie met een narcist(e). Ik ben sinds kort pas terug aan het werk kunnen gaan, en probeer nu van dag tot dag weer mijn leven op te bouwen. Ik heb mijn zoon nu een jaar één dag per week in het weekend. Sinds een aantal weken begin ik me zorgen te maken over de sociale ontwikkeling van mijn zoontje, omdat ik merk dat er kenmerken opduiken van een onevenwichtige vorming van zijn zelf en zijn interacties naar andere mensen en kinderen. Hij heeft 2 jaar zo goed als opgesloten gezeten bij zijn geflipte moeder, en ik weet dat als dat zo blijft, hij daar als een rat in de val zit. Het complexe aan deze situatie is dat zij heel goed is in het laten uitschijnen naar de buitenwereld, dat zij de perfecte moeder is en het slachtoffer van mijn (door haar verzonnen) agressie en gebreken als vader.Ik ben vorige week begonnen met hulp te zoeken, bij psychologen, maatschappelijke assistenten, GGZ-centra en kinderbescherming… ik moet hoe dan ook mijn zoontje beschermen tegen haar want tegen dat hij zelf inziet wat er aan de hand is met zijn moeder, is het te laat en is hij al gevormd door haar ziekelijk en pathologisch narcisme. Ik ben info aan het verzamelen en mijn verhaal mits getuigen en bewijzen die ik destijds heb verzameld, waaruit blijkt dat haar gedrag ten aanzien van mij op zen minst vragen doet rijzen over haar mentale toestand. ( ze is er ook niet verlegen voor om te zeggen dat ze door God en de lichtwereld is uit gekozen om mensen te healen samen met de engelen, waar ze NB dagelijks een klapke mee doet. Ze heeft contact met overledenen, en kan dolende zielen naar den andere kant helpen. Als ze in een narcistische woede aanval zichzelf tot haar 2de persoontje transformeert, bzweert ze me en vervloekt ze me met juist het tegengestelde van die “zogezegde” lichtwereld waar zij deel van uit maakt. Haar ware aard komt boven als ze getriggerd wordt tot dat 2de kwaadaardige persoontje. ik weet niet of ooit iemand haar zover heeft gekregen… ik in ieder geval wel door haar NPS aan het licht te brengen en haar ermee te confronteren dat ze alles verdraait en dat ze knetter gek is als gevolg van het feit dat ze als kind jzren seksueel werd misbruikt door haar nonkel (telkens als ze in het huis van haar oma was) daar bij had ze een vader die haar moeder mishandelde, en een moeder die haar en haar broer bij twee tantes plaatste om daar te worden opgevoedt. Ze had dus niet alleen een afwezige vader, maar ook moeder… daarbij ontwikkelde ze een gespleten persoonlijkheid door het seksuele misbruik, dat ze moest verzwijgen aangezien noch ma, noch pa haar kon beschermen…. Ze vindt van haarzelf dat ze een engelmens is,heeft me al geantwoord dat zij geen ziel heeft, en daarvan is ze overtuigd na het lezen van een artikel op de site Merudi.nl/engelmens. Hier is het artikel dat haar helemaal in de waan heeft gebracht en haar hoogmoed zo heeft laten stijgen tot een bijna goddelijk niveau :

        “Het gebrek van ziel en identiteit wordt gecompenseerd door het enorme ego dat de Engelmens met zich meedraagt. Hoewel het grote ego nodig is, om als Engelmens snel gedachten en beslissingen te kunnen maken, staat het ook in de weg van de redelijkheid. Door het superego wil de Engelmens nogal eens verzinken in haar eigen gedachtespinsels. Het is niet meer in staat om een doordachte beslissing te maken gebaseerd op rationaliteit en een juist gevoel.

        Door het superego is ze niet gewend om fouten te maken en zal daarom regelmatig de eigen fouten niet willen zien. Hoewel de Engelmens de gave heeft om bijna foutloos te zijn, is de Engelmens niet onfeilbaar. Dit gemis wordt gemaskeerd door het superego, dat dit uit eigenbescherming niet toont.

        Een Engelmens wordt door dit superego vaak als egoïstisch ervaren. Hoewel de Engelmens er voor de mensen is, gebruikt het dit ego ook als natuurlijk schild. Het stoot de niet nadenkende en niet zo sterke mens af, waarbij door middel van natuurlijke selectie, vanzelf de sterken door de Engelmens geholpen worden. Deze door het superego gecreëerde afstand is een zelfbeschermend mechanisme dat tijdverspilling en inefficiëntie voorkomt.”

        http://www.merudi.nl/cgi-bin/cl/index.pl?page=/nl/engelmens/7_2_een%20superego.htm

        Voor mij is het ondertussen duidelijk dat ze het grootste gevaar is voor mijn zoontje en dat de dag wel ooit zal komen dat ze hem op dezelfde manier zal proberen te vernietigen, zoals ze dat met mij heeft klaar gekregen.

        Alleen weet ze nog niet dat ik er nu alles ga aan doen om desnoods de hele wereld duidelijk te maken wat de waarheid is, om zo mijn zoon te redden van de zelfde psychologische val waarin ze mij heeft gelokt, en waar ik blind ben in verstrikt geraakt…met destructieve gevolgen voor het leven dat ik had voor ik haar leerde kennen. Mijn verhaal is nog veel langer en er zijn nog zoveel dingen gebeurd die je als normaal mens gewoon weg niet kunt voorstellen dat ze mogelijk zijn en waar gebeurd.

        Als iemand raad heeft voor mij dan hoor ik die graag, want we kunnen alle hulp en eventuele ervaringen van andere slachtoffers van narcisme zeker gebruiken en er proberen uit te leren hoe ons te beschermen. Dank en groeten van een vader die onvoorwaardelijk van zijn zoontje houdt.

        • Christophe on said:

          de schrijver van het artikel “de engelmens” (en de hele site Merudi.nl) is in mijn ogen ook ofwel een ziekelijke narcist met een gespleten persoonlijkheid, ofwel gewoon knettergek… hij heeft in ieder geval met zijn zelfgecreerde engelmens bijna letterlijk het gestoorde ego van een narcist beschreven… die denken ook dat ze op de wereld zijn om anderen te helpen… maar in werkelijkheid goede en integere mensen naar de verdoemenis te helpen door alles kapot te maken door hun ziekelijke jaloezie op de kwaliteiten van hun nietsvermoedende en goedgelovige slachtoffers… hoe ziek kan een mens zijn in da kopke?? dat zal ik gelukkig nooit helemaal begrijpen…

      • LM on said:

        Hoi pt en ps. ik herken dit allemaal heel goed. Ook mijn (ex)man is een narcist en heb tweeling v 7. Zouden wij een kunnen afspreken. Het lijkt me heel fijn er eens over te kunnen praten met andere slachtoffers.

        • Co on said:

          Zo herkenbaar allemaal.
          Heb 18 jaar een relatie gehad met een narcist, nu pas na 5 jaar gescheiden en een hoop ellende ( nog steeds)
          is dit wat ik allemaal lees hierover echt een herkenning wat zich al die jaren heeft afgespeeld en nog steeds doorwerkt ook op mijn zoontje van 8 en op mij.
          Steeds meer puzzelstukjes vallen op zijn plek.
          Maar nu de vraag wat te doen en hoe te reageren.
          Alle hulp en advies is welkom, gaat ook om de toekomst van mijn zoontje.
          Praten met lotgenoten lijkt me een goed begin.

  24. Ik ben ook een dochter van een narcist, mijn moeder en ik ben daar al jaren geleden achter gekomen en ik heb dat kunne lossen, met veel moeite. Ik heb heel veel gevaarlijke partners aangetrokken, omdat ik besmet was door de symptomen, die velen hier beschrijven, maar het lukt me.
    Nu is er een ander leed in mijn leven en doordat ik gisteren hier weer over aan het lezen ging op deze site en andere ging bij een lampje branden: ik heb een zoon ui een vorig huwelijk en die is een paar jaar door zijn vader opgevoed geweest, omdat ik destijds een psychose had. Ik had geen andere keus dan afstand te doen van hem en dacht dat het allemaal aan mij lag. Na ong. vier jaar was ik veel sterker en had volledig beeld op wat er allemaal in mijn jeugd gebeurd was en zijn vader is dan gestorven. Na veel moeite (nieuwe 2e moeder en kinderbescherming) heb ik mijn kind dan terug gekregen, maar die was helemaal kapot. Het heeft me jaren geduurd en veel werk om weer wat zijn vertrouwen te winnen. Hij was 5 jaar toen hij bij mij terug kwam. De band werd sterker en sterker, maar in de pubertijd begon hij veel te manipuleren en aan 17 jaar werd het gevaarlijk en heb ik hem bij een vriend onder gebracht. Hij was al zeer zelfstandig en de vriend was een pastor die zeer goed voor hem was. Alles bleef wel moeizaam, maar we hadden toch een goeie band. Totdat er een meisje in zijn leven kwam. Toen was het afgelopen. Ze accepteerde me niet en vanaf dag 1 heeft ze er alles aan gedaan om hem tegen me op te zetten. Hij werd verscheurd daardoor. Hij heeft regelmatig bij me zitten huilen. Dan breekt je hart. Op een gegeven moment (na de 1e baby) is het niet meer te doen geweest voor hem en heb ik los moeten laten. Want dat doe je uit liefde voor je kind. Eén keer is hij nog bij me gekomen en heeft me in elkaar willen slaan. Ik heb hem dan met duidelijke stem de deur gewezen. Afschuwelijk allemaal. Ik heb dan een tijdje in Friesland gewoond en vandaar uit kon ik alles eens op een afstand overdenken en ben nu weer terug in dit landje (Zeeland) en probeer de balans op te maken van mijn leven, want ik zit weer vast. Doordat ik dit allemaal weer las gisteravond besef ik dat zijn vader ook een narcist was, die de jongen zo geïndoctrineerd heeft en belast dat hij daar ook gebukt onder gaat. Zijn vrouw is heel erg bazig: zij regelt alles en hij slikt het. Ze heeft al gedreigd weg te gaan en de kinderen, die haar achternaam hebben mee te nemen en dat is haar wapen.
    Bedankt voor jullie verhalen allemaal. Ik heb er veel steun aan en kan nu weer verder, hoop ik, want de laatste maanden lukte niets me, ben heel depri en huilde heel erg veel.
    Gr., Anneke

  25. Jaap on said:

    Sinds een half jaar ben ik er ook achter gekomen dat ik een narcistische moeder heb. Eindelijk, na 52 levensjaren, snap ik waar mijn problemen vandaan komen. Mijn moeder plaatste en doseerde haar krenkingen en vernederingen. En ze waren subtiel, zo subtiel dat het me nu nog grote moeite kost om duidelijke voorvallen te herinneren. Al kan dat ook aan mijn sterke ontkennings- en verdringingsreactie liggen natuurlijk. Dingen als: “je bent een moeilijk kind, iedereen vindt het zo moeilijk om met jou om te gaan” heb ik vaak moeten horen. En ik was niet de enige die dat ook geloofde. Mijn hele omgeving was ervan overtuigd dat ik een buitengewoon moeilijk jongetje was en dat mijn moeder het wel heel zwaar met mij had. Op mijn twaalfde werd ik daarvoor onderzocht door een kinderpsycholoog. En o wonder, deze vrouw nam het voor mij op. Niet ik was persé slecht, maar het contact tussen mijn moeder en mij was verstoord. Deze conclusie was voor mij een ongelofelijke openbaring. De eerste keer in mijn leven dat iemand een poot voor mij uitstak. Niet dat mijn moeder er iets mee deed overigens. De psycholoog was gewoon gek en haar conclusie was belachelijk.
    Als ik vroeger emoties toonde, met name verdriet of boosheid, dan stelde ik me aan en had ik geen recht om me zo te voelen. Dat was aanstellen en een verachtelijke zielig doenerij. Ze vond dat ik dan haar onrecht aan deed. Ik mocht eigenlijk alleen maar rustig en tevreden zijn.
    De schade is enorm. Jarenlang deze bijtende zwarte drek over je heen gelepeld te krijgen heeft gezorgd dat ik geen eigenwaarde meer heb. Ik voel me letterlijk zonder waarde. Het gevoel er niet te mogen zijn en beter niet geboren hadden moeten worden zit heel diep. Dat soort gedachten daar vecht ik nu tegen, en dat valt niet mee.
    Ik heb nauwelijks een eigen zelf. Waarschijnlijk nooit gehad ook. Mijn moeder heeft mij vroeger langzaam uitgehold en heeft als een soort parasiet bezit van mij genomen. Ik weet ook niet waar ikzelf begin en waar zij ophoudt.
    Mijn hele leven probeerde ik net te doen of ik een normaal iemand was, met een normale geschiedenis, maar dat lukte na de scheiding 2 jaar geleden niet meer. Nu weer in therapie en eindelijk komt de waarheid dan toch naar boven. De pijn, de verschrikkelijke pijn die ik al die jaren zorgvuldig begraven had, komt nu ook boven. Die is nog steeds levensbedreigend. Het kan ook heel goed dat ik het niet ga halen.

    Mijn broer was het witte schaap, ik het zwarte. Hij kon niks verkeerd doen, ik niets goed. Hij heeft net zo goed als ik een zware klap van de opvoeding gekregen, alleen op een heel andere manier.
    En nu wil ik erkenning. Erkenning van haar voor wat ze mij aangedaan heeft. Maar die ga ik dus niet krijgen, waarschuwt de psycholoog. En ik ben bang dat hij gelijk heeft. Altijd heb ik gedacht dat zij toch wel van mij zou houden, dat er onder al die hardheid en bitterheid een blanke pit zou zitten. Nu pas begin ik te begrijpen dat er niets is bij haar van binnen. Geen liefde, geen empathie, geen begrip, niks. Een dorre woestijn. En dat ik haar dus ook niet zoveel kan verwijten. Wat er niet is kon ze dus ook niet geven. Ze heeft het allemaal niet expres gedaan, maar meer haars ondanks. Ze heeft mij per ongeluk kapot gemaakt, niet bewust waarschijnlijk. Ik zal nog moeten accepteren ook dat ze haar best gedaan heeft en dat ze het gewoon niet anders kon.
    Hier worstel ik nog mee. Ze heeft mijn leven verwoest en ik moet haar vergeven? Mag haar zelfs niet confronteren, omdat dat toch geen zin zou hebben?

    • Ikke on said:

      Beste Jaap, ook ik wist al veel langer wat er aan de hand was, maar een naam had ik er niet voor…totdat ik zelf werd geconfronteerd met het uiterste van narcisme, nl een narcistisch psychopaat. Ik zocht naar antwoorden en las toen over rattenmoedera, een vat van herkenning en het maakte me boos en verdrietig. De immer aanhoudende steken onder water, commentaar, het bleef maar voortduren en zelfs in de buurt van mijn dochter, die tot tweemaal toe kon opmerken dat oma enkel ruzie zocht om haar eigen ontevredenheid. De waarheid is je hoeft haar niet te vergeven, je kunt het het beste accepteren. Jij weet wat er aan de hand is, zij zal het ooit toegeven. Daarmee sta je boven haar, wat haar woede richting jou enkel zal aanwakkeren en waarmee ze wanhopig zal proberen derden te manipuleren en tegen je op te zetten door leugens te vertellen en of het slachtoffer uit te hangen. Laat ze in haar eigen soep gaat koken, wat je niet hebt gehad krijg je nooit meer terug en dat is verdrietig. Probeer daarom nu iit te gaan van je eigen kracht met alle minnen en plussen. Accepteer in plaats van vergeven, maar vergeef jezelf. Wanneer de schuldvraag wegvalt zal je woede ook verdwijnen, en richt je je op jouw toekomst. Het verleden neemt immers geen keer. Geloof in jezelf en laat het gemanipuleer en de leugens voor wat ze zijn. Uiteindelijk zal de narcist zelf ten onder gaan en doet dat eigenlijk al. Met net wegvallen van jou als zondebok zal ze zich op iemand anders richten en zo zal langzaam de waarheid aan het licht komen. Succes en sterkte. Ik ken helaas je gevoel maar al te goed. Je voelt je eenzaam maar weet dat je niet de enige bent en dat jij goed bent zoals je bent. Nl een uniek persoon! Ook ik struggle nog!

    • Ikkie. on said:

      Hallo Jaap,

      Het beste wat je kunt doen voor jezelf is je gevoel volgen. Als jij je moeder wilt confronteren, moet je dat doen. De hamvraag is alleen wat je daarna denkt te gaan doen. Want een strijd zuigt je leeg, daar ga je aan kapot en de narcist heeft lol. Ik heb mijn vader ook geconfronteerd. Niet met zijn narcisme, want dat wist ik toen nog niet, dat weet ik pas sinds kort. Nee, ik heb hem geconfronteerd met de vraag of hij wist dat mijn moeder Münchhausen by Proxy had, en dat ik derhalve een aantal keren voor niets aan mijn maag geopereerd ben. Zijn narcisme maakte het syndroom van mijn moeder alleen maar erger. Na een uur draaien en constant van onderwerp veranderen, gaf hij het toe en deelde hij vervolgens mee dat hij niet snapte dat ze mij nooit aan een elektrische draad hadden opgehangen. Dat was het laatste wat hij ooit tegen mij gezegd heeft. Dit was de druppel na alle teisteringen, kleineringen, beschimpingen, stilte behandelingen, dronken telefonische stolk-cannonades en wat al niet meer zij. Ik moest mijzelf redden en dat kon alleen maar door voorgoed afscheid te nemen. Dat doet de eerste jaren pijn omdat je moet accepteren dat het zo was, en niet anders. En daar zit hem de kneep, het WAS zo maar IS niet meer zo, al het boven genoemde. Wat een opluchting! En ja, tijd heelt de wonden. Littekens blijven, maar wie heeft die niet? Veranderen kun je deze mensen niet. Het enige wat jezelf kunt doen is te zeggen: Tot hier en niet verder! Ook zullen mensen die je niet geloven afscheid nemen zonder woorden. Maar ja, daar had je sowieso toch al niets aan. Het kaf scheid zich van het koren. Sinds 2004 heb ik mijn vader niet meer gezien. Inmiddels ben ik daar grotendeels overheen. Wat ik wel heel verdrietig vind is dat hij en ik dezelfde interesses hebben; het Universum, oude beschavingen en religies, enz. Het had zo mooi kunnen zijn… maar helaas. Jammer dan! Mij rest niets anders dan het te accepteren.

      Dit afscheid heeft mij goed gedaan. Of zoiets jou of anderen ook goed zal doen, kan ik natuurlijk niet zeggen. Maar als je een confrontatie aangaat houd er rekening mee dat het ego van de narcist dit niet trekt, en dat de consternatie die daarop volgt wel eens zo uit de hand kan lopen dat er geen verdere opties meer zijn dan voorgoed afscheid te nemen. Een afscheid uit pure zelfbescherming.

      Ik wens je alle geluk toe, groet Ikkie.

    • Whowh, ik herken de sfeer van uw schrijven. Ook ik heb narcistische ouders. Ik denk vooral mijn moeder. Ik weet het niet zeker. Ik ben 47 jaar en mijn moeder heeft zich wonderwel altijd verstopt achter mijn vader en liet hem zoveel ruzie maken met mij, 300 keer, zeker. Sinds mijn 18de ben ik het huis uit en ben goed terecht gekomen bij een goede man. Ik heb zeer veel problemen overwonnen. En het liefste wil ik ook erkenning. En ook bij mij heeft mijn moeder, via mijn vader, mij per ongeluk kapot gemaakt. Echt uit lompigheid. Maar, die erkenning zal niet van haar en mijn vader komen. Dat kunnen ze niet. Ik blijf uit hun buurt.Ik ben er in geslaagd dit systeem niet door te geven. Ik heb mijn kinderen al in vele verhalen uitgelegd wat mij is overkomen. Mijn kinderen hebben bezoekrecht bij hun grootouders. Mijn ouders zijn echte sukkelaars en ik hoop dat mijn kinderen door alle situaties heen kijken en de werkelijkheid blijven zien. Zelf zie ik mij geen rol meer toebedeeld in het leven van mijn ouders. Ik kan gelukkig zeggen, nog maar sinds 2 jaar, “ik kan leven zonder hun”. Ik zeg tegen iedereen die het horen wil, “ik hou niet meer van mijn ouders”. Ik ben eindelijk van dat juk verlost. Ik ben eindelijk ontsnapt. Maar, soms heb ik last van diep verdriet, diepe pijn en donkere gevoelens waar ik niet wil zijn. Het kan mij overvallen. Soms moet ik gewoon wachten tot het over is. Soms moet ik wandelen, wenen, sporten, eten, en ook wel eens drinken. Gelukkig zonder misbruik. Verder heb ik geleerd dat zolang mijn ouders niet inzien dat er iets fout was met hun gedrag, kan ik hun ook niet vergeven. Eerst moet er inzicht komen. Confronteren, zeker over het verleden, heeft bij mijn ouders ook geen nut. Mijn zus is het wit schaap en ik de zondebok. Dat past zo het best in hun leven. Niets aan te doen. Ik heb pech met mijn ouders. Ik heb een eigen persoonlijkheid opgebouwd, maar heb nog veel pijn. Daarom vind ik mijzelf een sterk persoon. Ik ga verder door alle miserie heen. Ik heb nu zelfrespect gekregen. Veel therapie gehad, 5 maanden opgenomen geweest in een psychiatrisch centrum, veel steun van mijn kinderen. En af ten toe wil ik erkenning, maar ook dat gevoel gaat weer rusten. Ik praat wekelijks 1 uur met therapeute om mijn kinderen te ontlasten. Ik heb dat nodig. Soms heb ik geld te kort en kan ik niet gaan. Het is mijn gezondheid die telt. Ik hoop dat u steun hebt en vertel uw verhaal aan zoveel mogelijk mensen, want alleen staan tegenover narcistische ouders is heel zwaar. Ouders zijn verplicht om van hun kinderen te houden, maar kinderen zijn niet verplicht om hun ouders liefde te geven, ookal zegt de bijbel het anders in de 10 geboden. Stel dat een kopieermonnik ooit een fout schreef…. Veel sterkte! En oprecht medeleven van mij.

  26. Marielle Goblet on said:

    hallo,
    ik heb hier op jullie site gekeken en kom in verbazing van erkenning terecht.
    waarom denk ik nu pas hieraan omdat me er iemand op attent maakte, ik ben meteen gaan lezen en dacht dit moet het zijn.

    ik heb een zwaar leven gehad waar ik nu nog steeds last van heb, zal vertellen ……
    gezin bestaat uit vader, moeder, broer en ik, mijn broer was haar lieveling.

    ben een verlegen, stil kind geweest omdat thuis maar een stem was …mijn moeder …altijd moeten gehoorzamen en mocht geen mening hebben ,zij besliste commandeerde en was zeer dominant.op school werd ik veel gepest, toen ik vanaf 8 jaar tot 16 jaar door opa werd verkracht en misbruikt kon ik dit met niemand delen en thuis was de sfeer al zo erg omdat het huwelijk van vader en moeder ook nooit goed was op hoogte punt… alles werd op mij losgelaten . ik heb alle shit moeten aanhoren en ik werd voor alles voor de kar gespannen. bij mij klaagde ze steen en been en zeker toen de gezondheid van moeder slecht werd ze werd overspannen omdat ze bechterrew had en toen nog niet erkend dat ze dat had , overspannen werd ze steeds erger zo erg dat ze overdossis tabletten pakte en dat wij dus haar na een dag zoeken haar vonden ergens in een auto, ziekenhuis in en daarna naar vijverdal opgenomen …maar dus ik moest alles maar hendelen en kreeg erna weer alle shit over me omdat niemand goed kon doen in haar ogen , ik mocht alleen de verzorging en huishouden doen en zocht al eens steun bij een buurmeid waarbij ik geen contact mocht omdat zij niet ” ons soort” was, ik kon dus nergens heen met mijn eigen verdriet en misbruik want dat was haar vader dus mocht ik me dat niet toestaan , en kon ook nooit weg omdat in niet een x zelf naar dorp mocht of zelf bijna niet buiten mocht spelen , mijn broer wel en was de lieveling ..der jung..nog steeds.toen ik 15 was leerde ik mijn vriend via via kennen nu mijn man, dus ma kwam erachter en moest kiezen , haar of uit huis voor vriendje, dus maak ik het uit en veel verdriet….na tijdje toch weer mijn vriend en heb ik dus was niet haar keuze. thuis werd het alsmaar erger en most ik de zoveelste x kiezen bij wie ik moest wonen , je begrijpt het wel moeder vertelde altijd zoiets tegen mij. toen ik 17 was, was ik zo labiel dat het eruit is gekomen van het misbruik en verkrachtingen en was ik zo overspannen dat ik de thuissituatie niet meer aankon en ben met nu mijn huidige man uit huis gegaan , niet zonder slag of stoot. want zij bepaalde welke kleren, meubels en spullen in huis kwamen ik had niks te zeggen of er werd gewoon niet geluisterd.nu na al die jaren komt ze nog hier en iedere x als ze komt is het zo van ” ik heb hier pijn en daar en pap zus en zo en kun jij niet tegen pap dat zeggen want jij doet dat…. enzo maar door.nooit eens naar mij vragen hoe het gaat nooit zeggen dat ze van me houd nooit geknuffeld, en dan te weten dat ik twee zwangerschappen hebt gehad waarvan ik heel zwaar ertussen heb gehangen en dat de kinderen ook best daaronder geleden hebben en de jongste is autistisch ..dat kon ook niet volgens haar..ikzelf lichaamelijk veel problemen heb en dat ik operaties heb gehad maarja zij was belangrijker zij had dat ja ook al meegemaakt .
    zij maar zeiken en tieren aan de telefoon en hoorn erop gooien , heb haar paar jaar geleden gezegd hoe en wat ik ervan dacht en hoe ik me voelde, nou dan zeg je wat ppff. nu 4 jaar verder ben ik via hypnose therapie erachter gekomen dat ook mijn slaapprobleem uit het verleden komt en door alle shit in mij leven dat ze me al voor de geboorte een pik op me had en wist ik ook ergens wel maar je blijft altijd hoop hebben op moederliefde te ontvangen maar deze week was het alweer zeer prijs dat ze de hoorn erop heeft gegooid en bij mij een knop is omgegaan omdat ik het niet meet trek om haar in mijn leven te laten en zal dus heel gauw weer aan de deur poeslief doen maar ik moet sterk zijn om een NEE te gaan zeggen tegen haar en wil alleen RUST, dus deze moederdag zal ik ook niet gaan en dan zal daarna de bom losbreken , ik zal hierdoor moeten anders ga ik eronder door en dat wil ik mijn man en zeker niet mijn kids aandoen. hopelijk vind ik de rust en kan ik nog eens van mijn leven geniet.

    • Ik reageer maar op het bovenste verhaal, maar in feite kan ik overal wel op reageren. Ik weet al een aantal jaren dat mijn moeder narcist is en heb met haar gebroken, hoewel ze me af en toe nog lastig valt et post, die ik dan weer terug stuur, maar er is een ander leed in mij en dat heb ik door nu weer door alles nog eens te herlezen toch uitgedokterd. Ik heb n.l. geen contact meer met mijn zoon, die toen hij heel klein was door zijn vader is opgevoed, omdat ik toen een psychose had, door mijn verleden met mijn narcistische moeder. Zijn vader is toen gestorven en na een tijdje is hij weer bij komen wonen. Dat is heel erg moeilijk geweest om zijn vertrouwen weer te winnen en het is altijd een zwakke plek geweest. Maar we hebben toch een goeie band weten op te bouwen, totdat er een vrouw in zijn leven kwam, die mij niet zag zitten. Ik heb toen hem weer moeten loslaten en dat is niet zo fijn, maar sinds kort heeft hij contact met mijn moeder en alles ligt nu aan mij en hij heeft me een paar jaar geleden in elkaar willen slaan en wil absoluut geen contact meer met me. Ik kan het allemaal heel moeilijk verwerken en heb vele moeizame relaties achter de rug. Nu ben ik weer alleen en de balans aan het opmaken van alles wat gebeurd is.Door wat ik nu lees allemaal en ook op de andere sites besef ik ineens en ik geloof niet dat ik er ver naast zit, dat mijn ex-man, de vader van mijn zoon ook een narcist was en dat mijn zoon daar slachtoffer van is geworden en het allemaal niet kon loslaten. Ik merkte vaak dat hij zichzelf sloeg en beet in de armen en nu heeft hij volgens mij een narcistische vrouw!!!Het begint me allemaal te dagen nu, na al die info die ik vanavond lees. Bedankt voor jullie verhalen en ik kan weer verder, want ik zit de laatste tijd helemaal vast.

  27. Met het lezen van dit artikel en dan uitgezonderd vandaag ben ik tot de vaststelling gekomen dat mijn moeder een narcist is. In mijn jeugd kon ik niets goed doen, ook al deed ik zo goed mijn best om het mijn moeder naar haar zin te maken. Ik kreeg klappen, ze keek mijn huiswerk niet na, ik moest op internaat , mocht geen hoge studies doen… enz enz.. Ze was vaak aan het schelden en schreeuwen op mij.. niks kon ik goed doen, ik was een stom kind dat beter nooit geboren was zei ze dan. Na mijn huwelijk heb ik de band met mijn moeder gebroken. Mijn zus en broer hielden wel contact. Maar bleek ook dat ik een narcistische schoonmoeder had en die moest mij ook niet hebben. Hierdoor liep mijn huwelijk spaak en moest ik alleen verder met ons enige dochter. Ondertussen heb ik 5 relaties achter de rug… alle 5 relaties is de man vreemd gegaan, de laatste was duidelijk een narcist. Ik begrijp niet waarom ik telkens op de verkeerde man val en dan narcisten. Ik kan boeken schrijven van wat ik allemaal heb doorstaan.

    • Ikke on said:

      Fanny, het kind is jou is nog steeds op zoek naar erkenning die je niet hebt gehad. Deze zoek je bij mannen die evenals jouw moeder niet echt in staat zijn tot liefde, omdat ze zelf op de een of andere manier beschadigd zijn. Niemand kan jouw pijn oplossen …dat moet je zelf doen. Geloof in jezelf en zoek naar dat kleine meisje in je wat tekort is gekomen, zoek haar op en geef haar alle vergeving en warmte ,geef dit door aan je kind, en houd van jezelf. Hoe moeilijk ook omdat je dit niet hebt geleerd. Huil, lach, vecht, vloek en zoek vele liefde op van echte vrienden. Geeft niet op, het komt jouw kant op. Vanzelf en op een dag. Geloof in jezelf nogmaals!

  28. anoniempje on said:

    Ik lees zoveel herkenning in dit verhaal, mijn moeder is ook erg goed in het manipuleren van mensen. Ik wil niet zeggen dat ik verwaarloosd ben, want ik kreeg van alles, veel kleding en spullen. Maar eigenlijk kreeg ik dat van mijn vader. want mijn moeder heeft nooit echt gewerkt. Ik ben emotioneel mishandelt door mijn moeder, als er andere mensen bij waren deed ze voor als de fantastische liefste moeder maar als we alleen waren, kreeg ik alles te voor duren, het leek er op dat ze altijd meer bezig was met het buiten kantje dan wat ik en mijn zus van binnen voelde. Toen ik op de basisschool zat was er wel is een week dat ik thuis zat, niet omdat ik ziek was.. nee dat liet mijn moeder mij doen geloven. Omdat ze eenzaam was. Ze had ook altijd ruzie met haar familie en ze hielt ons daar ook weg. Me moeder is zo goed in het zuigen, en in het naar boven halen van pijn. Ook al barst ik in huilen uit, ze blijft door gaan met schreeuwen of me fysiek benaderen. Als kind zijnde heb ik me nooit goed kunnen ontwikkelen. Tot op de dag van vandaag heb ik nog altijd moeite met het vast houden van sociale contacten, omdat ik altijd bezig ben met het hun naar hun zin te maken. Omdat ik gewend was dat thuis alles er uit werd geschreeuwd.. ben ik zelf ook zo geworden. Ik miste zoveel intimiteit met mijn moeder… ze knuffelde me wel is, maar het voelde nooit echt, want een dag van te voren kon ze me ook zomaar een klap in mijn gezicht geven.. dat was zo’n raar moment. Ik zat in mijn kamer me moeder was al boos door een conflict met mijn zus, maar mijn zus is 5 jaar ouder.. mondig en fysiek ook sterker. Zei gaf altijd een grote mond terug en liet zich niet aanraken of slaan. Maar mijn moeder gaf mij een klap liep weg en paar minuten later kwam ze weer terug om sorry te zeggen en gaf mij een knuffel..
    Ik heb altijd het gevoel gehad dat wat ik voel en vind niet belangrijk is.. ze kon me wel volstoppen met cadeautjes die ze met mijn vaders geld kocht.. maar dat lijkt wel een schild.. om te zeggen dat ik van alles van haar kreeg. ze heeft ook op alles en iedereen commentaar.. hoe mensen buiten lopen, hoe ze er uit zien. Ze kon mij vroeger ook nooit helpen met mijn huiswerk, als ik vertelde dat ik school leuk vond,, vertelde zei weer hoe verschrikkelijk ze vroeger school vond. Ik heb met altijd een buitenbeentje gevoeld.. Ze zal haar eigen fouten nooit toegeven. Er werd ook heel vreemd met voorlichting omgegaan.. nooit gehad eigenlijk, vertellen over menstruatie, nee dat kwam niet aan de orden. natuurlijk hoorde ik wel is wat op de basis school, maar de dag dat ik het was geworden vertelde ik het.. ik kreeg een felicitatie.. en ze ging mijn kamer uit.
    Mijn ouders waren allebei heel veel met zichzelf bezig.. ik hoorde mijn moeder s’nachts altijd kreunen. En als ik naar bed wilde gaan en vroeg of de tv wat zachter kon, moest ik me niet aanstellen. Mijn moeder was altijd een hele andere vrouw dan dat vader erbij was. Het frustreerde me altijd wanneer er iets ernstig was geweest overdag, dat mijn moeder altijd zei waag het niet om het tegen je vader te zeggen want ik wil hem niet lastig vallen… maar even later vertelde zei toch alleen haar kant van het verhaal tegen mijn vader en kon ik niets meer zeggen omdat ik zo in de war werd gepraat.
    Omdat ik zoveel intimiteit miste wist ik ook niet hoe ik met jongens moest omgaan, de logica was totaal verdwenen. Ik liet me gebruiken en dacht dat het zo hoorde.. om liefde te geven en te krijgen. Ik was 13 jaar… mijn eerste vriendje manipuleerde mij ook ontzettend. Door agressief te handelen.. mijn mening was niet belangrijk. Omdat er thuis ook altijd ruzie was. Wist ik niet Hoe ik hier mee om moest gaan en dacht dat het normaal was. Hij claimde me zo erg, maar dat was ik al gewend.. tot op een dag dat ik er klaar mee was en het heb stop gezet. Nee kon hij niet begrijpen.. hij heeft me nog jaren lang gestalkt. Maar nog was ik altijd opzoek naar intimiteit.. Ik wist niet meer hoe het was om normaal met jongens/mannen om te gaan.. elk complimentje die ik kreeg had ik het gevoel dat ik iets terug moest geven.. nu flink jaren later.. Ben ik mezelf helemaal kwijt.. Kan het zijn dat hoe mijn moeder met me omging.. en ik nooit de juiste dingen geleerd kreeg.. het daarom er zoveel fout is gegaan? Het klopt.. ik was er zelf bij, maar mijn ouders vonden alles goed, ik werd niet in bescherming genomen. Mij is nooit verteld dat mijn lichaam heilig is. Natuurlijk heb ik daar door een naam gekregen, waar ik nu niet mee om kan gaan.. het voelt wel dat ik altijd iemand nodig heb, als is het maar 1 persoon.. echte vriendinnen heb ik niet. Dat kan ergens ook mijn schuld zijn, omdat ik nooit een eigen mening had en alles maar goed vond en nooit met eigen ideeén kwam. Ik ben nu bijna volwassen en ik heb zoveel gemist. Ondanks alles ruzies kan ik me niet los maken van mijn ouders. Alle keuzes qua opleidingen, is nooit mijn echte eigen keus geweest. Ik kan niet meer boos zijn.. boos zijn en schreeuwen laat ik aan mijn moeder over. Ik ben alleen maar moet, en futloos ik heb ergens zin meer in. Door alle negatieve dingen om me heen.. heb ik zelf ook een erg negatieve kijk gekregen op de wereld.. en vooral een schaamte. Dat ik nooit echt van mezelf heb gehouden, anders laat ik andere mij niet zoveel pijn doen. Mijn ontwikkeling is flink verstoort..

    ps. sorry voor eventuele spel fouten.

  29. geen bang vogeltje meer on said:

    Hallo lieve mensen,
    Ik zit sinds gisterenavond de verhalen op jullie site te lezen en ben zo blij dat er zoveel meer mensen zijn met soortgelijke ervaringen! Ik heb de diagnose post traumatische stres stoornis gekregen door alles wat er in mijn jeugd is gebeurd. iets dat op deze site denk ik wel herkenbaar is. Je houdt er zelf flink wat littekens aan over of je nu wil of niet. Ik zelf ben veel bedreigd geweest, fysiek, (de opvoedkundige tekst, Ik sla je een bloedvlek tegen de muur of het daadwerkelijk slaan, of jij bent helemaal niks! Jij kunt helemaal niks enz enz tot het opgeruimd worden samen met je gezin tot het hebben van een slagersmes op je keel en steeds het bagatelliseren door omgeving van dit soort zaken. Mijn vader licht ook nog eens mensen, voornamelijk vrouwen op, maakt vaak schulden en laat daar anderen voor opdraaien en voelt zich ook totaal niet verantwoordelijk voor zijn eigen gedrag. leent bijvoorbeeld 13000 euro van een zwager, en als hij dan vervolgens dat bedrag niet kan terug betalen zegt hij doodleuk, Ach die heeft er toch genoeg. Maar naar mensen toe die hem nog niet door hebben kan hij de leuke joviale gezellige behulpzame oude man zijn. Mijn moeder is 37 jaar geworden. ik mocht, kreeg letterlijk toestemming om op de dag dat ze overleed te huilen, de dag erna kreeg ik hier straf voor, de school had gebeld dat ik huilde. Ik heb teveel rare fratsen met mensen meegemaakt om nog echt vertrouwen in anderen te hebben. Ben inmiddels 45 jaar, heb gebroken met mijn vader/ familie. Ik hou me vast aan mijn eigen geweten en logica, en elke keer dat ik aan mezelf durf te twijfelen maak ik van de heftige gebeurtenissen uit het verleden weer de balans op, en dan weet ik weer, waarom contact niet mogelijk is, puur om mijzelf te beschermen.

    • lilly on said:

      Ik weet het allemaal niet zo goed: is mijn moeder nu een narcistische moeder of niet. Er zijn veel gelijkenissen maar ook sommige dingen niet. Ik denk namelijk dat haar innerlijke dialoog helemaal niet positief is en dat ze niet goed over zichzelf denkt. Het kan haar allemaal gewoon niks kan schelen waardoor ze maar gewoon grof kan zijn zonder dat ze het zelf beseft. Mijn moeder was altijd wel in de eerste plaats met zichzelf bezig. Ze heeft ons wel goed verzorgd op gebied van eten en kleren en structuur. Maar op gebied van steun krijgen en mezelf kunnen zijn, daarin niet. Ik was steeds het perfecte meisje gestuurd door haar onvervulde verlangens tot ik het in mijn puberteit niet kon volhouden. Ze vond me te dik, ik ontwikkelde een eetstoornis. Heb haar vaak gezegd dat ik nog steeds met dat probleem zat maar ze ‘vergat’ dit steeds. En als ik eens met iets zat dan zorgde ze wel dat zij nog meer met iets zat zodat ik er zogezegd voor haar moest zijn… Ik heb het nog altijd moeilijk om bij haar langs te gaan. Ik voel elke sigaret die zij gaat roken als een afwijzing, ben elke keer gekwetst wanneer ik enthousiast een verhaal vertel waarnaar zij minder geïnteresseerd luistert. Ik wil haar nog steeds helpen om toch gelukkig te zijn maar vind het voor mezelf al zo moeilijk…

  30. Pascale on said:

    Ik ontdekte dat mijn man een narcistisch leugenaar is door er veel over te lezen. Hij heeft me kapot gemaakt, ik weet niet meer wie ik zelf ben. Om de emotionele pijn te verdoven heb ik vele jaren gedronken. Tot het moment dat ik een zelfmoordpoging heb gedaan. Ik ben er nog en ben opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis en ben al 4 maanden nuchter. Ik ga hier verder met een individuele therapie voor traumaverwerking. Ik doe dit om mezelf vrij te maken en ben bezig met een echtscheiding. Ook voor mijn kinderen wil ik er terug zijn. Mijn zoon gaat bij mijn man wonen, waar ik me echt wel zorgen om maak . Hij is 17 jaar en erg beïnvloed door zijn vader. Ik betrek hem liefst niet te veel bij de scheiding, maar hij heeft het erg moeilijk.Ik wil hem niet opzetten tegen zijn vader, maar wat als hij hetzelfde wordt ?

  31. Natalie on said:

    Hallo lieve allemaal
    Pff wat een herkenning allemaal.
    Ik heb ook narcistische ouders en daardoor als kind zijn het zogenaamde helpers syndroom ontwikkeld puur om te kunnen overleven. Daardoor voelde ik me toch nog enigszins nuttig binnen het gezin. nu jaren verder na vele herhalingen met narcistische partners, tja want het zit nou eenmaal in je systeem, heb ik nu dan toch maar flinke afstand van mijn ouders genomen. En besef me nu ook dat hoe mijn leven nu is niet langer door kan gaan, heb inmiddels ptss doordat ik telang in stress situatie heb moeten OVERLEVEN!! Maar er is hulp ook voor jullie allen. Ik zelf ben nu onder behandeling van EMDR . Wat mij zal helpen mijn verloren zelf terug tevinden. Ik wens jullie allen veel succes en liefde toe

  32. Airria on said:

    Beste mensen,

    Met toenemende verbijstering heb ik een deel van de verhalen gelzen na wat surfen op internet omdat ik weer eens in de put zat na contact met mijn moeder.
    Pff had ik dit maar eerder gedaan, zij vertoont echt alle kenmerken hiervan en ik ben inmiddels 50+!
    Ik hoop dat ik contact kan krijgen met wat van jullie omdat ik eindelijk mijn verhaal kwijt kan dan. Moet het eerst even laten bezinken.

    Airria

  33. Manja on said:

    Hallo allemaal,

    In mijn geval gaat het om mijn moeder. Alles gelezen hebbende herken ik veel! Vooral het claimen en het nooit iets goed kunnen doen. Onuitgesproken verwachtingen die leiden tot ruzie wanneer je daar niet aan voldoet. In beperkte manipuleren, charme voor de buitenwereld en alles wat aangeschaft wordt is duur. Mishandeld ben ik gelukkig nooit!

    Vaders is er nooit geweest toen ik klein was. Altijd werken en eenmaal thuis alleen maar in de bank liggen slapen. Nu besef ik dat dit voor hem een vlucht is geweest. Wel een vlucht waarbij zijn enige kind aan haar lot werd overgelaten.

    Niet ‘n de gaten hebben dat dit niet normaal is. Totdat ik vanaf de mbo-opleiding voor het eerst vriendinnen kreeg en de wereld ging ontdekken.
    Het lijkt alsof daarvoor ik door haar werd belemmerd in het aangaan van vriendschappen. Tot op de dag van vandaag hoef ik niet te vertellen dat ik met een vriendin ben gaan winkelen, dat had ik met haar moeten doen…

    Gelukkig kwam ik 10 jaar geleden mijn huidige partner tegen. Door hem heb ik echte vrienden en vriendinnen, een grote sociale kring en ben ik actief in het verenigingsleven.

    Het ging echt mis toen ik ruim 7 jaar geleden ging samenwonen met m’n lief, in een ander dorp.. Ik had in dezelfde woonplaats moeten blijven wonen…
    Altijd maar verwijten en de vinger gewezen krijgen. Dat doet pijn, veel pijn. Waarom moet het bij zo gaan? Het is nergens voor nodig. Ben eens trots op wat je enige kind bereikt heeft en wat er van haar geworden is…

    Vorig jaar leek het tij te keren. Waarschijnlijk tegen beter weten in. Mijn vader werd getroffen door herseninfarcten. In de moeilijke tijd klaargestaan tot en met. Tot er recent een enorm verwijt komt. Uiteindelijk het verwijt gekregen dat ik een plaat voor mijn hoofd heb en gehersenspoeld zou zijn door mijn schoonfamilie.

    Ik leef mijn leven zoals ik zelf denk dat het goed is, doe denk en handel op die manier waarbij ik mezelf altijd recht in de ogen kan blijven aankijken.

    Al met al denk ik zelf dat ik het zelf niet eens zo slecht doe in het leven; ik durf vriendschappen en emotionele relaties aan te gaan.

    Maar toch……het slechte contact speelt dagelijks door m’n hoofd. Ik weet hoe het is, de buitenwereld heeft geen idee.

    Ik weet heel goed dat praten geen zin heeft. Het contact staat nu op een heel kaag pitje. Voor het laatst 3 maanden geleden. Ook door mijn hoofd spookt: het blijven wel je ouders…

    • Hallo Manja,

      Het is de bedoeling dat jij je slecht voelt en schuldgevoelens hebt. En ja het zijn en blijven je ouders. En dan? Geeft dat het recht zo te doen met jou? Neen!! Jij bent tenslotte ook nog hun dochter. Ik heb zo’n 13 maanden alle contact verbroken. Juist om de 2weken zie ik mijn moeder als ze mijn dochtertje terug brengt. Maar ik praat amper met haar, ik probeer geen oogcontact te maken. Het enige wat een narcist wilt, is aandacht.
      Laat geen emotie tonen, geen woede, geen verdriet. Ik laat hun geen emoties meer tonen en het helpt. Het zal je enkel maar sterker maken en geef aandacht aan diegene die wel erg met je begaan zijn.
      Mijn vader is een narcist en als hij mij half jaar terug bedreigende mails stuurde, was ik altijd heel over mijn toeren. Nu komen zijn mails automatisch in de prullenbak. Soms lees ik het, maar ik negeer het en dat is het beste wat je kan doen.
      Er is contact mogelijk als jij JOUW grens aangeeft en hier ben ik nog niet sterk genoeg voor. Vandaar hou ik alle emotionele deuren dicht. Ik weet wat je doormaakt, verwijt het jezelf niet!! Je had het niet kunnen voorkomen, je bent het slachtoffer van narcistisch misbruik.
      Sterkte!
      C.

  34. Bengel on said:

    Ik weet al een hele tijd dat m’n moeder een narcist is. Het is alleen zo, dat ik mij afvraag hoe je alles verwerkt. Ik heb een partner en 2 kids, woon een eind bij m’n ouders vandaan. (ik moest maar thuis blijven wonen, of anders in dezelfde straat zodat ze me in de gaten kon houden. Vrienden mocht ik niet hebben, ik had alleen thuis wat te zoeken.)Nu heb ik geen vrienden of vriendinnen, (ben op verschillende clubs geweest, maar op de een of andere manier lukt het me niet om vriendschappen te sluiten. (er zijn heel wat meer dingen gebeurd, maar als ik alles op moet schrijven, ben ik morgen nog bezig). Ik heb hierdoor een erg laag zelfbeeld, zeer weinig zelfvertrouwen en vertrouw anderen niet zo gemakkelijk. Ik ben vaak zelfs bang voor sommige mensen. Ik weet ook wat het is om een narcistische moeder te hebben, maar nu, met m’n 36 jaar, baal ik er ook van dat die woede en dat verdriet steeds omhoog komt. (het is toch te zot voor woorden om een nieuwe koelkast, die hard aan vervanging toe is, te kopen, en je daar ook nog schuldig over te voelen.) Ook merk ik, dat ik een gemakkelijk mikpunt voor pesterijen ben (al vanaf begin basisschool, en nu dus nog). Sorry voor mijn warrig verhaal, er zit veel in m’n hoofd, maar merk nu wel dat ik dringend hulp nodig heb, maar waar vind ik die?
    O ja, op dat lijstje met kenmerken kon ik zowat alles me ja beantwoorden.
    Groetjes Ellen

  35. Anoniem on said:

    Hoi. Min of meer toevallig hier gekomen. Ik ben er pas net achter dat m’n vader narcistisch is. Zelf ben ik grotendeels door moeder opgevoed maar t gaat erg slecht met m’n jongste halfbroer die al 8 jaar alleen m’n vader heeft. Hij is erg ongelukkig en grijpt naar drugs. Doet alles voor wat aandacht . M’n pa ziet alleen maar de problemen die dat voor hem meebrengt en kan naar nu blijkt niet liefhebben. Iemand tips hoe ik( samen met m’n volle broer en zus) onze halfbroer kan redden?

  36. Johnz on said:

    Ik ben zelf 24 jaar, ik herken mij in het feit dat ik narcistische ouders hebt door het feit dat ik nog steeds thuis woon en bang ben om buitenhuis te gaan wonen, ik heb totaal geen gevoel voor het tonen van initiatief, ik voel mij gewoon leeg van binnen. Mijn moeder was vroeger meer narcistisch dan nu (ik woon bij mijn moeder) maar mijn vader lijdt echt aan een zware NPS. Mijn oudere broer is recentelijk overleden (drugsverslaafd, mij vader moest voor hem zorgen maar het deerde hem weinig. Pas na anderhalve week aandringen van mijn moeder ging mijn vader kijken bij zijn huis en vond hem). Zelfs na het overlijden van mijn broer, verdrong hij zijn vedriet erover en bleef hij gevoelloos en maakte zelfs weer beschuldigingen dat hij meer mijn broer hielp dan mijn moeder. Na deze bericht gelezen te hebben besef ik dat aan NPS niks meer aan te doen valt, als het afronden van de laatste zaakjes van mijn overleden broer voorbij is, dan wil ook het contact verbreken met mijn vader, hij voldoet aan alle nps symptomen, en alle telefoongesprekken gaat over hemzelf, een telefoongesprek dat inhoudelijk slechts 2 minuut waard is, duurt 20 minuten vanwege zijn grootsheidsverhalen. Hij heeft in het verleden ook PGB budget van mijn tweelingbroer geplunderd toen hij de fout maakt om bij hem te wonen. Inmiddels woont mijn broer weer bij mij en mijn moeder thuis. Mijn ouders mogen dan misschien mijn oudste broer tot zijn dood verpest hebben, ik laat ze nooit mijn tweelingbroer verpesten ! Deze artikel heeft mij ogen geopend. Mijn moeder kan nog gered worden, ik zal meer dingen met haar samen doen, maar mijn vader laat ik op een afstand.

  37. Inge on said:

    Pas dit jaar te weten gekomen dat mijn moeder vermoedelijk een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft door de informatie te lezen van deze site.Wat een AHA Erlebnis.
    Heb inmiddels ook het boek van Nina Brown gelezen (Children of the self absorbed) over destructief narcistische ouders dat ik trouwens sterk kan aanraden. Daar lees ik ook over de ver reikende gevolgen voor kinderen opgevoed door een dergelijke ouder zelf tot in de volwassen leeftijd aspecten van onderontwikkeld gezond volwassen narcisme waarvan ik trouwens moet toegeven dat die kloppen voor mezelf als ik heel eerlijk ben)die bovendien ook gevolgen kunnen hebben voor mijn kinderen en ook hun kinderen….
    Ik wil niet dat mijn kinderen hier ook gevolgen van ondervinden en denk er daarom over eens bij een psycholoog of therapeut langs te gaan. Ik heb echter gelezen dat deze stoornis heel specifiek is en moeilijk te doorgronden/zich afspeelt in het verborgene en dat je daarom best een therapeut bezoekt met ervaring in de materie.
    Daarom: zijn er in België psychologen/therapeuten gekend met ervaring in deze specifieke stoornis? Op internet is vnl. informatie te vinden op Nederlandse sites en op de site van Vlaamse psychologen kan je niet selecteren op de stoornis narcisme.
    Mijn huisarts raad vragen ligt wat moeilijk want mijn moeder is daar ook patiënt en draagt naar de buitenwereld het gelikte masker van bezorgde moeder (cfr. ‘de ratmoeder’).

    • Myriam on said:

      Hallo Inge,

      Ik zit helemaal met hetzelfde probleem kwa huisarts, daarom dat ik zelf niet goed weet waar ik moet beginnen met hulp vragen.

      Houd je ons op de hoogte moest je een psycholoog of therapeut in Belgie gevonden hebben?

      Alvast bedankt
      Myriam

    • Bina on said:

      Beste Inge,
      Ik ben in België ook op zoek naar een ervaren therapeut… Veel succes en we kunnen elkaar in deze zoektocht helpen?

  38. Als ik dit lees, oh boy wat herken ik dit.
    Maar, ik vroeg mij af of iemand anders ook het gevoel heeft altijd te willen presteren voor 1 van de ouders, omdat zij nooit laten weten of ze trots op je zijn of inzien dat je je best doet? Ik bedoel. In september 2013 ben ik een HBO opleiding begonnen, ik ben overspannen geraakt, ontslagen en tijdelijk gestopt met school. Ik heb toen besloten in februari weer opnieuw te beginnen met dezelfde opleiding. Maanden lang heb ik bij een psycholoog gezeten. Waar ik achter gekomen ben is dat mijn vader een narcist is. Hij vond het belachelijk dat ik stopte met mijn opleiding en vond dat ik beter niet kon werken en door moest gaan met school, want ik zou met veel leren en opschieten nog wel bij kunnen komen. Maar dat kon niet, want ik moest verslagen typen. Daarbij geloofde hij niet dat ik overspannen was. Het was voor hem stress omdat ik zelf zo dom was niet bij te blijven op school. En ik zat thuis met lichamelijke klachten.. Nu stond er al weken een afspraak met hem ingepland dat we zouden praten. Want mails, berichtjes enz helpen niet zijn ogen te openen. Maar, hij gaat liever naar de verjaardag van zijn schoonmoeder. Het feit is, ik woon in Friesland, hij in Brabant. Hij kan op zijn minst een half uur langskomen. Ik heb hem verteld hoeveel pijn het mij deed dat hij niet even langs wilde komen.. De reactie die ik kreeg? ‘Het zou helpen als je eens stopte met manipuleren’. Daar ben ik dan weer 3 dagen kapot van he. Wat zouden jullie doen? Wat is aan te raden? Moet ik met hem breken? Moet ik de relatie puur zakelijk houden? Want ik heb ook een broer, die mijn vader wel vaak ziet. En er zijn veel familiedingen waar ik wel altijd heen wil om de rest van de familie. Ik ben radeloos.. Ik ben benieuwd wat anderen doen in deze situatie..

    • Nicole on said:

      Leanne, het is bijna eng hoeveel ik herken. In grote lijnen begrijp ik je volkomen. Mijn vader heeft ook een narcistische persoonlijkheidstoornis, woont sinds mijn 12de in Brabant en wij (de rest van het gezin) in Friesland. Ik zie de afstand sinds dit artikel nu als mijn redding. Na 4 jaar therapie en een geweldige moeder, kan ik met een gerust hart zeggen dat deze vorm van narcisme niet naar mij is doorgeslapen. Ik ben uiteindelijk met mijn gebroken, terwijl ik een papa’s-kindje was. Deze man maakt mij ziek en heel ongelukig. Bracht mij altijd in onveilige situaties en heb door hem een extreme onzekerheid ontwikkeld. Om het anker in mezelf te kunnen leggen en echt te kijken naar wie ik ben, kon ik niets anders dan het contact te verbreken. Het geeft mij rust en ik heb nu mijn mensen om me heen gecreeerd waar ik me wel veilig bij voel. Dat is zo belangrijk! Mensen kunnen vertrouwen, niet continu alert hoeven zijn uit angst wat er gezegd of gedaan wordt. Blijf altijd bij je zelf en probeer te accepteren dat je je vader nooit zal kunnen veranderdn, alleen de houding die je zelf naar hem aanneemt. ‘What you allow, will continue’ Geef duidelijk je grens asn en voel je daar niet schuldig over. Dat is heel moeilijk, maar loslaten is, denk ik, het enige dat je zal bevrijden. Sterkte in deze zoektocht! Ps. Mn broertje heeft altijd wel contact gehad, maar ook dat is nu verbroken door het gedrag van mijn vader. Hij zal nooit veranderen, helaas.

    • Ruth on said:

      Beste Leanne, Je zou emotioneel grote afstand kunnen/ moeten nemen van je vader.
      Verwacht niets want waar je behoeft aan hebt, zoals liefde erkenning waardering enz, die komen echt niet.
      Ik ben nu bijna 60 en het is er nog steeds niet. Nu ik emotioneel neit meer verbonden ben met mijn moeder gaat het me veel beter af om haar haar om te gaan. Laat hem gewoon maar kletsen die woorden zijn niet voor jou bestemd maar zegt gewoon alles over zijn karakter en die stoornis. Geef alleen wel goed je persoonlijke grenzen aan. Want daar heeft een narcist immers ook maling aan. Sterkte.!

  39. Ruth on said:

    Zo herkenbaar dit allemaal. Ik heb nog een broer en een zus en we hebben alledrie een tik van de molen gekregen. Nu eindelijk weet ik wat er met mijn moeder aan de hand is. Lang heb ik gezocht naar een antwoord er moest voor dit gedrag toch een naam zijn.
    En ja hoor. Dat op zich geeft wel opluchting. Maar wat een verschrikkelijke jeugd heb ik gehad. Met psychische mishandeling en altijd beschikbaar moeten zijn voor klusjes en werk.
    Altijd die niet aflatende stroom van kritiek.
    Er is een steeds terug kerend schuldgevoel over van alles en nog wat wat ik doe.
    Ben daarvoor in therapie. Het is zo slopend geweest. Mijn moeder leeft nog. Maar het is echt rupsje nooit genoeg. Ze is niet tevreden te krijgen.
    Nu hebben we project “de buienlamp die het niet doet” ze gebruikt m nooit maar hij moet en zal gemaakt worden. Het lukt ons niet.
    Enfin ik hoef niemand te vertellen welke molen er dan in gang gezet wordt.
    Op den duur ga je toch overstag om er gewoon vanaf te zijn. Ze weigert de makkelijkste oplossing een nieuwe lamp of de huismeester bellen.
    Soms ben ik zo boos dan weer voel ik me schuldig.Steeds zijn er weer nieuwe toestanden en daar maakt ze een project van.Herkenbaar voor de lezers?

  40. esther on said:

    OMG ik had geen idee dat er zoveel slachtoffers waren..zo herkenbaar, alles wat hier gezegd wordt! Ik had zowel narcistische ouders..als later een narcistische partner..waar ik een zoon mee heb van nu 3 jaar oud..het is een strijd en t blijft een strijd..al weet je beter en wil je het niet..het blijft een strijd om te moeten dealen met jezelf kan ik beter zeggen..want emotioneel gezien blijf je met jezelf worstelen hoe om te gaan met de mensen waar je van houdt maar dat dat tegelijker tijd niet kan, je weet dat als je ze toelaat in je leven ze weer aan je beginnen te trekken en alles uit de kast halen om je hun zin te laten doen..uitputting als gevolg..want continu op je hoede zijn en grensen aan moeten geven is uitputtend en zou niet het middelpunt of rode draad in je leven moeten zijn…erg moeilijk als je zelf een groot verantwoordelijkheids gevoel hebt en erg sociaal van aard bent met een groot gevoel van inlevingsvermogen. Waarschijnlijk al gecreeerd in de kinderjaren door het gedrag van je ouders..accepteren is een groot deel van t verwerkings proses, wat mischien ook een levenlang nodig heeft om dat te doen..tja..wie zal t zeggen..dat hangt waarschijnlijk af van het individu…ik wens iedereen die hiermee te kampen heeft veel kracht toe..en echte liefde <3

  41. LammeGoedzak on said:

    Bedankt voor deze site!

    Pijnlijk om te lezen, maar alles zo ontzettend herkenbaar, inclusief de ‘reacties’ van kinderen. Het ‘reactie narcisme’ bij mijn broer (die ook officieel als zodanig gediagnosticeerd is), het (tevergeefs) super je best doen bij mijzelf (hetgeen o.m. in inoverbelastingsklachten resulteerde), de murwe partner etc. etc.

    In ons geval is het de vader, met een murw geworden moeder. Nu is hij hoogbejaard, incontinent en niet in staat voor zich zelf te zorgen, herhaaldelijk als verpleeghuis-ready aangeduid door meerdere medici, maar hij eist dat onze bejaarde moeder en wij hem in (eigenlijk) haar huis top tot teen verzorgen, ondanks dat het haar en mij te veel belast (tot het ziekenhuis toe in haar geval, bij mij bleek het gelukkig niet mijn hart te zijn).

    Omdat er hier een tekort aan verzorgingshuizen is, pardon, hij ‘niet een gevaar voor anderen is’, laat de gemeente etc. hem rustig zijn gang gaan, onderwijl bewerend dat ze ons willen helpen, hetgeen zich onder meer uit in het ‘verjagen’ van mijn moeder uit haar eigen woning (het merendeel van de koopprijs als van de hypotheek is door haar betaald).

    De kicker?

    Hij is enkele maanden op zijn plek geweest in een verzorgingshuis, maar daar was hij zo veeleisend dat hij het personeel tot wanhoop bracht (resulterend in vertwijfelde uitroepen tegen hem als ‘ik ben uw loopjongen niet!’ en hem haast moeten dwingen niet-urine doordrenkte kleren te dragen), en hebben ze hem zonder het gehele thuisfront te consulteren weer, ondanks dat hij niet in staat is zichzelf aan te kleden etc. op onze stoep te dumpen.

    Hierdoor kwamen o.m. de jarenlange insomnia klachten van mijn moeder weer terug (ze waren die maanden afwezig, en ze lachte zelfs weer) en is haar gezondheid stukken slechter geworden. Idem dito met de mijne maar dit voert hier nu te ver.

    Ik sluit me aan bij de wens voor een forum, en het verheugt me om te zien dat er aan gewerkt wordt.

  42. Miss Sunshine on said:

    Jeetje, een paar dagen geleden per toeval op deze site gestuit en er vallen zoveel dingen op hun plek! Verwarrend maar ook fijn om eindelijk het gevoel te hebben dat ik hierin niet alleen sta!!
    Ik weet mijn jeugd anders was dan die van de meesten, maar ik kon er nooit een vinger opleggen of een naam aan geven. Ik ben opgegroeid met een zeer narcistische vader en dat keerde zich vooral tegen mij. Mijn (geadopteerde – er moest een jongen komen om de familienaam door te geven) broertje werd opgehemeld en ik ving de klappen op. Ik geloof dat ik dat stuk van mijn jeugd redelijk verwerkt heb, en heb al een aantal jaar geen contact meer met mijn vader, maar opeens voel ik heel veel woede naar mijn moeder. Inmiddels hertrouwd en nog steeds een harde vrouw. Herkennen jullie dit? Ik heb altijd gedacht dat ook zij slachtoffer was, maar begin steeds bozer te worden om het feit dat ze niet de keuze heeft gemaakt om weg te gaan en oogluikend toestond dat mij zoveel geweld (verbaal, emotioneel)werd aangedaan.

  43. Mezelf on said:

    Het is vreselijk. Een nachtmerrie.
    Horror in het echt.
    Meer kan ik er niet over kwijt, maar wens een ieder die dit meemaakt heel veel sterkte!
    Het is zo ontzettend herkenbaar wat er allemaal geschreven staat……

  44. Barbara on said:

    Jeetje, ik heb me er nooit in verdiept wat er mis is met mijn ouders. Ik wist wel dat hrt niet normaal was wat er vroeger bij ons thuis gebeurde, maar ik had dit er nooit achter gezocht. Nu herken ik gewoon mijn hele jeugd hierin en er zijn meerdere mensen die hiermee te kampen hebben gehad. Ik kan nu ook wel mijn hele situatie gaan vertellen, maar dat lijkt toch op al die verhalen die hierboven staan, dus ik stel alleen een vraag. Ik ben 21 jaar en woon sinds mijn 19e niet meer thuis. De sfeer was verstikkend en ik voel het lamgs gaan bij mijn ouders als een verplichting naar hen toe terwijl het nooit gezellig is. Ik heb altijd wel wat verkeerd gedaan. Ik heb nooit genoeg aandacht volgens hen voor hen en bel nooit. 1 keer in de week een uur vind ik voldoende omdat ik daarna gewoon weer even tot mezelf moet komen van alle stress die het mij heeft opgeleverd. Heb zelfs al aan zelfmoord gedacht omdat ik gewoon mezelf niet eens kan zijn. Ik voel me gevangen in mijn eigen leven. Daarom heb ik besloten te willen breken met mijn ouders en een leven voor mezelf te beginnen. Ik woon dus al op mezelf en heb een lieve vriend en een hondje. Nu is het alleen zo dat ik ook nog studeer en mijm vriend ook. Zijn studie kunnen we betalen en die van mij wordt volledig betaald door mijn ouders. Dit is dan ook het ultieme manipulatie ding wst hen aan mij verbind. Als ik tegen ze in ga dreigen ze ermee de geldkraan dicht te draaien zoals ze dat noemen omdat ik een ondankbaar kind ben. Heb 1 keer gezegd dat het me niet meer uitmaakt maar dat ik zo niet kan leven en toen was ik bijna mijm huis en mijn studie kwijt. Kortom dan sta ik op straat zonder iets. Ik heb daarom weer contact met mijn ouders, maar ik kan er echt niet meer tegen. Ik ben zo doodongelukkig en ik merk dat ik niemand meer kan vertrouwen om mij heen. Ik heb amper vrienden, omdat ik bamg ben om weer teleurgesteld te worden. Ik moet hier dus een stokje voor steken maar ik weet niet hoe. Ik kan mijn leven zelf gewoon niet onderhouden. Of ik moet gaan verhuizen naat 1 of ander krot en ik woon al in een achterstandwijk waar al 3 keer mensen doodgeschoten zijn voor de deur. Ik wil niet nog dieper in de penarie komen. Wie heeft er raad voor mij?

  45. Marga on said:

    Ik herken het dat je altijd je moeder tevreden moet stellen. Maar dan bij mijn man. Hij was echt altijd met haar bezig. Deed alles voor haar en kon nooit objectief naar haar kijken. Geen van haar kinderen trouwens. Die moeder vinden ze allemaal geweldig en als iemand al iets over haar durft te zeggen worden ze boos.
    Ik heb nooit geweten dat zij een narcist was, wel vond ik haar vreemd. Ze is passief agressief, heel zwart-wit, negatief, het is allemaal nooit waar wat een ander zegt, heeft geen enkel initiatief, je voelt gewoon dat zij op anderen neerkijkt, beschuldigt mensen van dingen die pertinent niet waar zijn, ze laat je constant twijfelen aan je eigen waarneming (gaslighting), ze geeft je steeds het gevoel dat je het niet goed doet en ze heeft werkelijk nul inlevingsvermogen. Ik heb werkelijk nog nooit een normaal gesprek gehad met haar want communiceren kan ze niet. Voor de buitenwereld is het het perfecte gezin.
    Inmiddels weet ik dat zij een zogenaamde verborgen narcist is. Ik vond het altijd al zo bijzonder dat al haar kinderen haar op handen droegen, terwijl er van haar uit geen enkele liefde richting haar kinderen was. Ze blijken dus zwaar geparentificeerd te zijn. In het bijzijn van derden klaagt zij nooit over de andere kinderen, maar ik weet dat ze haar kinderen onderling tegen elkaar uitspeelt. Altijd 1 op 1 zodat het anderen niet opvalt.
    Ik zie bij al haar kinderen veel niet-erfelijke eigenschappen waarvan ik nu denk dat het pure overlevingsstrategieën zijn.
    Drie jaar geleden kwam mijn man in een enorme psychische crisis. Hij is gevlucht naar een vrouw die hij niet eens kende. Toen begonnen de woede aanvallen, de psychoses en dissociaties bij heb. En de projectie. Ik heb ik een enorme hoeveelheid bagger over me heen gekregen. Een kleine greep: Ik doe het ook nooit goed, jij kan nooit sorry zeggen, jij veegt altijd alles van je bord, jij kan niet naar jezelf kijken, jij bent negatief, jij bent zwart-wit, jij manipuleert, jij onderneemt nooit iets, jij kan geen liefde geven, ik moet los van jou want jij zit helemaal in me, alles draait altijd om jou. Nou ja, de lijst is eindeloos, maar in elke uitspraak herken ik zijn moeder.
    Mijn man heeft altijd gezegd dat hij een fantastische jeugd heeft gehad, en daaraan schreef ik dan ook maar die liefde voor zijn moeder toe. Maar midden in zijn crisis vertelde hij dat zijn jongere broer werd voorgetrokken, dat hij regelmatig werd vernederd en geslagen door zijn vader en dat zijn moeder alleen maar stond toe te kijken.

    We hadden een fantastisch gezin. Maar door deze moeder zijn drie onschuldige mensen beschadigd. Mijn kinderen zitten in therapie. Deze therapeut vertelde dat veel kinderen uit dergelijke gezinnen (Indisch met een behoorlijk oorlogstrauma door de Jappenkampen) nooit een normale puberteit hebben doorgemaakt. In de zin dat ze zich los maken van hun ouders. Vaak als hun eigen kinderen in de puberteit komen, wordt er iets getriggerd waardoor ze deze tijd moeten inhalen. Nou ja, toen hij ging zei hij ook dat hij ging groeien.
    Onnodig te zeggen dat wij van zijn hele familie nooit meer wat hebben gehoord.

  46. Noor on said:

    Mijn moeder vertelde mij eens dat toen zij kinderen kreeg dacht “zo, die zijn van mij!” En 58 jaar later ervaar ik dat nóg… Ik ben van haar… Mijn moeder en haar welzijn/welbehagen overheersen mijn gedachten. toen het echt niet meer ging met mij ben ik in therapie gegaan en ben ik tot het inzicht gekomen dat ze trekken heeft van een NPS, maar ik blijf het zo ongelooflijk moeilijk vinden om met haar om te gaan… Na de therapie kon ik eindelijk een gezonde relatie aangaan en ben nu 17 jaar getrouwd. Mijn man is ‘natuurlijk niet goed genoeg’, maar wonder boven wonder ben ik zo eigenwijs geweest om toch met hem te trouwen…
    Maar wie herkent dat nu ook dat je nog steeds de goedkeuring verwacht van je moeder bij al wat je doet en als de dood bent dat ze boos op je is? Ik bel mijn moeder elke dag, ga minstens 1x per week bij haar langs en heb het gevoel dat ik haar ernstig teleurstel en een slechte dochter ben. Mijn broer woont in een andere provincie en ik in dezelfde stad als mijn moeder… Aan hem heb ik ook weinig dus… Af en toe word ik gék van mezelf, ik weet wat het probleem is, maar ben gewoon niet bij machte om er wat aan te doen. Iemand advies?

    • admin on said:

      Je kan je moeder waarschijnlijk nooit tevreden stellen. Ze zal altijd meer van je eisen. Jij hebt ook het gevoel dat je nooit goed genoeg bent maar dat is niet waar. Je moeder stelt eisen waar je nooit aan zal kunnen voldoen, dat maakt nog niet dat er iets mis is met jou.
      Je zal het probleem van je moeder minder op jezelf moeten weer spiegelen. Zo te horen zit je leven aardig in elkaar met een leuke man waar je al 17 jaar bij bent. Ergens zal je moeten accepteren dat je moeder ziek is. Want als ze nps heeft dan is ze ook ziek. Omdat het je moeder is, is het contact verbreken uiteindelijk de allerlaatste optie die er is. Mijn moeder heeft dit met haar moeder ook gedaan vanwege een narcistische vader die haar moeder in zijn macht had. Wat je moet proberen is om de situatie voor jezelf leefbaar te maken.
      Ben niet bang dat je je moeder teleurstelt maar ga uit van je eigen kracht en probeer de omgang met haar zo normaal mogelijk te maken. Als je van jezelf accepteert dat je nooit goed genoeg zal zijn, maar dat het niet aan jou ligt, kan je waarschijnlijk beter met de situatie om gaan. Probeer de wijze waarop je met je moeder om gaat eens te veranderen naar een manier waarop het voor jou minder of zelfs geen stress geeft. Bel haar bijvoorbeeld eens een dag niet en kijk hoe dat gaat.
      Je bent zo te lezen erg angstig voor je moeders afwijzing, dat is het eerste waar je van af moet. Je moet de negatieve ban breken en je realiseren dat je moeder nooit zal veranderen en waarschijnlijk niet inziet dat ze nps heeft. Dus is het belangrijk om de leefsituatie voor jezelf zo prettig mogelijk te maken.

      Geloof me als ik zeg dat je moet stoppen met het jezelf kwalijk nemen. Je bent geen slechte dochter, je moeder heeft een aandoening die haar dit gedrag laat vertonen en dat is heel erg voor haar en haar omgeving. Maar dat maakt jou geen slecht persoon en je moet voor jezelf manieren vinden om de omgang met haar zo prettig mogelijk te maken.

      • Noor on said:

        Heel erg bedankt voor je reactie! Ik heb al eens geprobeerd minder te bellen, maar dat levert natuurlijk ook problemen op… ;) bij mijn moeder en daardoor ook bij mij. Toen mijn vader overleden was, nu negen jaar geleden, heb ik haar 2x per dag gebeld en het heeft me moeite en verwijten gekost om dat terug te draaien. De therapeut heeft me ooit verteld dat ik niet verantwoordelijk ben voor het geluk van mijn moeder en dat hou ik me maar voor…! Ik heb haar een paar keer richting GGZ hulpverlening gepraat, maar daar was ze steeds na 1 gesprek weg en nu valt bij mij, na het lezen op deze pagina het kwartje! Ze wil helemaal niet geholpen worden….
        Hartelijke groet.

        • Ik snap het precies. Alleen erg lastig onder woorden te brengen.Ik belde ook 2x per dag en ging 2x per wk op bezoek en elke zaterdag de wekelijkse boodschappen met haar doen,dus 3x per week zat ik bij haar. Na 4jaar heb ik 1x per dag gebeld en de bezoekjes afgebouwd naar 1x per week en op zaterdag boodschappen doen.
          De reden was dat ik eraan onderdoor ging omdat zij mij nooit eens zelf belde.zelfs als ze wist dat iets belangrijk voor me was.

    • Hoi, misschien heb je er iets aan als je op google opzoekt; Het verdwenen zelf. Ik heb vooral baat gehad bij het stuk,waarin voor komt: het lijkt wel of ze met de bedrading in je hoofd bezig zijn. Ik snap precies wat je bedoelt, lijkt alsof je haar onuitgesproken verwachtingen moet kunnen raden en daarvan wordt je heel onrustig en zenuwachtig van binnen. Veel sterkte.

  47. Arjen on said:

    Vorig jaar april heb ik definitief de relatie van 3,5 jaar verbroken met een vrouw met vermoedelijk (gezien de gedragskenmerken) een NPS.
    Inhoudelijk was de relatie absoluut onwenselijk. Voornamelijk een herhaling van persoonlijke (jeugd)trauma’s in het kwadraat voor mijn gevoel.

    O.a. door herkenning, erkenning, en aanvaarding enorm veel inzicht verkregen in gedragsproblematiek gerelateerd aan extreem narcisme, of anders, vind ik. Onderscheidingsvermogen!

    Ergens denk ik eigenlijk al heel lang onbewust dat te willen wat er nooit is geweest met een intens verlangen, n.l. echte onvervalste moederliefde.
    Ik denk dat ik onbewust ben gegaan voor de vrouw die het meest op mijn moeder leek, in de (wan)hoop als veranderde ontwikkelde man eindelijk te voldoen aan de schijnbare criteria om liefde te kunnen delen.
    Ook denk ik dat meer zichtbaar is geworden voor mij wat er altijd was door deze relatie, n.l. narcistisch misbruik en de gevolgen daarvan.

    Arjen(48)

    • Heel herkenbaar.
      Dank voor je verhaal.
      Ik heb hetzelfde ondervonden met een man waar ik 6 jaar een relatie mee heb gehad, die ik nu verbroken heb.
      Tot in het extreme nooit goed genoeg, ieder woord af moeten wegen, en dan nog verkeerd begrepen worden. En ja ook ik dacht dat ik mezelf genoeg ontwikkeld had om de liefde van mijn vader te verdienen. Want deze man lijkt in vele opzichten op mijn vader. Ik kwam in mijn eigen gedrag ook een vorm van verslaving tegen.
      Ik was verslaafd aan het pleasen, ieder moment van de dag en de nacht bezig met goedkeuring proberen te krijgen van deze man wat nooit lukte. Ik twijfelde volledig aan mezelf en vroeg mij steeds af waar mijn eigen vreemde gedrag vandaan kwam. Ik herkende mezelf niet meer. Tot ik volledig uitgeput was en mezelf volledig kwijt. Ik kon niet meer verder en heb de relatie en alle contact verbroken.
      Gelukkig heb ik af kunnen kicken en voel ik me nu vrij. Hoewel ergens nog steeds de neiging bestaat om het toch weer te proberen.
      Het lijkt een beetje op stoppen met roken.

      • Dan heb ik nog een vraag.
        Deze man heeft een volwassen kind (22)
        Ik zie dat dit kind op allerlei manieren thuis gehouden wordt door vader.
        Het is nu al zover dat dit kind wat nota bene samenwoonde met iemand(28) nu sinds mijn vertrek met relatie bij vader in woont en de datum van hun vertrek wordt steeds maar weer uitgesteld. de jongelui leven niet hun eigen maar vaders leven. Ik zie dat nu veel helderder als buitenstaander. Ze doen het met zijn allen voorkomen alsof het heel normaal is dat de jongelui iedere avond of bij pa op de bank of boven op de slaapkamer zitten Terwijl het eigen appartement leeg staat. Kan ik iets doen ? of moeten de kinderen er zelf achter komen dat ze waarschijnlijk met een narcistisch iemand te maken hebben ?

  48. Charley on said:

    Goedemiddag.
    Een klein stukje van mijn verhaal wil ik graag delen. Simpelweg omdat ik dit alleen kan delen met mensen die ervaring hebben. Lees iets op deze site en ik zeg, damn…is me overkomen.
    Ik ben het kind van een narcistische moeder die een narcistische moeder had. In een zeer christelijke omgeving.
    Als oudste voldeed ik niet. Ooms en tantes bevestigen dat ik met stelselmatige regelmaat zeer langdurig en hardgrondig werd geslagen. Dat deed mijn vader want daar wilde mijn moeder geen handen aan vuil maken.
    Opsluiting, publieke vernedering, manipulatie emotionele chantage was een dagelijkse gang van zaken. Nu wil de pech dat ik daarna een narcistische vrouw heb ontmoet. Ach ja…in den beginne was het ZO leuk. Ja…
    En toen begon de ellende nog een keer. Ik heb dat 21 jaar volgehouden en heb toen afscheid genomen. Van het leven wel te verstaan.
    Bij het afscheid nemen, heb ik heel bewust gedaan, was er slechts 1 persoon die zei: He Charley, stel het even uit en ga naar een therapeut.
    Charley gedaan, jaren…
    En daarna gescheiden. Zou je denken dat het gedonder over is. Nou, dat is een illusie. Bedreiging stalking en de meest walgelijke beschuldigingen zijn mij ten deel gevallen.
    Uiteindelijk heeft ze (de ex) een rechtzaak geforceerd die anders uitpakte dan verwacht: de rechter oordeelde dat ik aan mijn verplichtingen voldeed en verder een vrij man ben. Ik heb geen verantwoording af te leggen aan de ex.
    De 2de relatie heb ik niet veel beter gehad maar ik had de patronen veel eerder door. Ik heb nl na de therapie NLP gevolgd. Omdat ik er van overtuigd was (ja WAS) dat ik alles wat ik deed, verkeerd deed.
    In die tijd heb ik mijn ouders, waar ik jaren maar zeer weinig contact mee had, geconfronteerd met hun gedrag en het gedrag van de grootouders.
    Minpunten tot in de hel geloof ik. Ik zou er voor in de hel terecht komen. Nou, ik was toen al in een hel dus er is geen verschil.
    Ik kan er nu om grijnzen maar destijds heeft t maar erg weinig gescheeld of er was serviesgoed gesneuveld.
    Inmiddels zijn de grootouders overleden. Een opluchting. De familieleden durven niet bij mijn ouders langs te gaan en bellen mij op om te vragen hoe de de wind vandaag waait. Niet dat er garantie is want dat kan ieder moment veranderen.
    Ik heb jaren geleden eens freud gelezen en narcisme gevonden. Samen met andere informatie kreeg ik wel een beeld en dacht: ZO dat heb ik dus meegemaakt.
    Ik kreeg toen te horen: ach Charley, zo was de opvoeding toen. niet zeuren en doorgaan. T zal vast zwaar zijn voor je vader.
    Omdat ik voortdurend dacht dat er iets aan mij mis was heb ik veel studie gedaan en inmiddels mij gespecialiseerd in de begeleiding van slachtoffers van narcisten.
    Inmiddels heb ik een werkende situatie gerealiseerd voor de omgang met de ouders. De pijn blijft evenals de eenzaamheid die uiteindelijk niet oplost omdat de veiligheid en liefde in de jeugd ontbrak.

    Met de begeleiding die ik geef komen de slachtoffers weer in een rustiger vaarwater. Wat is gebeurt, is gebeurt. Maar de toekomst ligt nog compleet open.

    Charley, 55 jaar lang geterroriseerd door 2 hooggespecialiseerde narcisten.

    Als je meer wilt weten of contact wilt, dan reageer maar op dit bericht

    • Moeder van slachtoffrtje on said:

      Ja, ik ben zeer geïnteresseerd in advies. Want ik vind het verschrikkelijk te lezen dat alle slachtoffers zoveel ouder zijn dan mijn jonge kinderen en er zo laat achter komen en met zichzelf veelal in de knoei zijn gekomen.. Kan ik dit nou echt niet voorkomen…..

      • admin on said:

        Advies is in dit geval moeilijk te geven. Je zal ze niet het contact met de vader willen ontzeggen. De omgang met de vader zal blijven. Op deze manier houdt hij mogelijkheden om ze te beïnvloeden. Hoe oud zijn je kinderen en ervaren hun de negatieve effecten al bewust?

    • Erica on said:

      Herkenbaar. Ik ben inmiddels in de 50 en heb de ene relatie na de andere gehad waarin ik me uitsloofde. Mijn vader zei, pour être aimé, il faut être aimable. Uw kind haat u. Ge ziet uzelf niet graag. Ja inderdaad, na een leven van afkeuring en vernedering. Ik overweeg ook nlp, ook om mijn dochter beter te kunnen helpen op weg naar haar volwassenheid. Dit is zo herkenbaar, zo pijnlijk en zo belangrijk dat de inzichten er komen! Dank u voor het delen!

  49. Moeder van slachtoffrtje on said:

    Net als ik denk te weten wat t beste werkt,pakt het weer averechts uit. Ik probeer in berichten zo kort mogelijk te zijn,want elk woord keert hij binnenstebuiten. Ik praat m nr de mond ( ” ik begrijp je”) maar probeer meteen duidelijk te zijn(” ik wil niet dat je haar haalt”) en soms is t alsof je met n kind communiceert.. Ik baal ervan dat mn bloeddruk meteen omhoog schiet en de onrust om me heen hangt als ik wat lees van hem, of vd kinderen hoor. Ik loop bij n coach die leert me bij mezelf te blijven…maar das lastig… Want ik ben de moeder die ‘dwars ligt’ die ze ‘teleur moet stellen’ omdat papa dingen toezegt die niet kunnen omdat ze bij mij zijn die weekenden.. Zullen ze het echt ooit gaan inzien hoe ik me in allerlei bochten wring!??

    • admin on said:

      Lieve moeder,

      ik kan uit ervaring spreken (gesprekken met andere moeders) dat ik zeg dat als jij consequent en rechtvaardig blijft, ze uiteindelijk voor jouw kant zullen kiezen. Je moet sterk blijven, ook al kom jij er soms uit als de boosdoener. Bij je zelf blijven is inderdaad heel belangrijk. Een goede vriend van mij is een expert in het jezelf goed voel en dicht bij jezelf blijven. Ik heb hem gevraagd om met mij samen te werken aan deze site, dan gaat hij ook doen. Hij is echt een guru op dat gebied. Schrijf je in voor de nieuwsbrief, dan ontvang je hier snel bericht over. Er gaan nog meer dingen veranderen, dan blijf je op de hoogte…

        • admin on said:

          Sorry moeder, het ebook is sinds gisteravond klaar :( je mag je verhaal altijd nog insturen. Misschien dat we nog een vervolg zullen maken of op een later tijdstip een uitbreiding. Meld je aan voor de mailinglijst en ontvang het ebook in je mail.

  50. Ikke on said:

    Bijna alle kenmerken omschrijven mijn vader (ook alcohol verslaving), ben 1,5 jaar bij een psychotherapeut geweest om mijn jeugd en mijn vader onder de loep te nemen. Maar zelfs nu twijfel ik nog aan mezelf of ik niet overdrijf of dingen verkeerd zie. Terwijl ik al vanaf mijn vroegste herrinnering weet dat het met mijn vader niet normaal is allemaal.
    Mijn hele leven hebben mijn moeder en ik thuis op eieren moeten lopen. De sfeer thuis werd bepaald door mijn vaders stemming. Hij controleerde alles, afluisteren gesprekken/telefoon, wilde niet dat mijn moeder eigen bankrekening had, altijd drama als mijn moeder ging sporten, erg jaloers, kleineren, als wij dingen zelf deden dan werd het belachelijk gemaakt, hij dulde geen kritiek of mening van een ander, meteen opspringen voor hem als hij iets wou, op commando lachen of niet lachen, mocht niet huilen of emotie uiten. Als hij weer mij om iets had uitgefoeterd en zijn bui was over dan gooide hij geld voor me neer en mocht er niet meer over gepraat worden dan was het opgelost op die manier, hij noemde mij vaak een stuk stront en zij dat ik niks waard was, onverwacht kon zijn stemming omslaan, en kwaad zijn over iets wat niks met werkelijkheid te maken had. laconiek en kleinerend over anderen doen. als kind zijn mij dwingen te zeggen dat zijn huwelijk spaak loop door mijn schuld, zeggen dat ik maar een andere vader moet zoeken. Ik haatte hem zolang ik mij kon herinneren, altijd spanning was er bij ons thuis. Nadat mijn moeder was overleden (haar zus mocht van hem niet eens afscheid nemen van mijn moeder en 5 minuten alleen zijn met elkaar) veranderde hij in een zielige labiele man, probeert constant op schuldgevoelens in te werken en zielig te doen, te claimen en gaf mijn geen ruimte om te rouwen, alles draaide om hem, na een klein jaar had hij een nieuwe vriendin. Ik heb nu geen contact met hem, ik kon er niet meer tegen, als ik zei dat ik een avondje rust wou dan kwam hij toch langs mijn huis en bleef maar aanbellen en mij niet met rust laten, of op het moment dat ik van het werk thuis zou komen dan liep hij daar ‘toevallig’. Ik ging altijd met knikkende knieen naar buiten bang om hem tegen te komen en van binnen trilde ik van spanning en frustratie dag in dag uit. Ik ben nu verhuisd en hij weet mijn precieze adres niet, ik wil ook niet dat hij weet waar ik woon, dan is mijn rust weer voorbij. Het is een constante strijd van woede, verdriet en schuldgevoel. Mijn vorige relaties lijken elke keer dat ik mannen aantrek die narcistisch zijn en niet psychisch in orde zijn en mij slecht behandelen. Ook heb ik geen zin en behoefte aan schoonfamilie, probeer dat zoveel mogelijk dan te vermijden. Ik denk soms echt dat ik mij niet sociaal heb ontwikkeld omdat ik gewoon geen zin heb in te veel contact met anderen. Mijn eigen vrienden en tante heb ik graag om mij heen, maar wanneer er een verjaardag of zo is dan raak ik in paniek en ga ik er niet heen. Herkent iemand dit ook? Zijn dit wellicht gevolgen van mijn jeugd? Ik ben 35 jaar en nu komt het allemaal heel erg naar boven…

  51. Anoniem on said:

    Hoe kan ik mijn kinderen helpen het beste met hun vader (mijn ex) om te gaan? Ik kom er steeds meer achter dat mijn ex NPS heeft in combinatie met ADD. Ik werd er tijdens onze relatie al radeloos van, maar nu maak ik me zorgen voor mijn kinderen die toch regelmatig een lang weekend bij hem zijn. Ze zeggen al dat hij erg snel boos wordt en alles moet zoals hij het wil. Zelf vind ik het moeilijk ermee om te gaan (geen idee eigenlijk wat nou het best werkt) laat staan voor mijn kinderen. Advies is meer dan welkom.

    • Arjen on said:

      Als ouder ben je voor je kinderen een rolmodel, geloof ik. Hoe jij ermee omgaat is een voorbeeld voor je kinderen. En daarvoor is kennis noodzakelijk.
      Persoonlijk denk ik dat afstandelijk betrokken zijn met je ex als de vader van je kinderen een goede manier is. Kinderen leren niet teveel naar zich toe te trekken wat niet van hun is maar van hun vader is.

  52. Moeder van slachtoffrtje on said:

    Ik heb mn verhaal al eerder gedaan, mn ex is narcist en daar heb ik 2 kinderen mee.. Ik zoek mensen in het zelfde schuitje als ik..wie heeft ook kinderen die naar hun narsistische vader moeten die voor de buitenwereld zo fantastisch lijkt? Hij wilde zn dochter van 10jr 2 mndn niet zien, en ondertussen mocht de jongste mee te skieen,en vierde wel pakjesavond bij hem. Nu heeft ze 2 uurtjes met m gesproken, en was weer helemaal blij. Ze lijkt alle ellende te zijn vergeten! En dat ze daar nog niet mag komen omdat ze iedereen ( fam en vriendinnen vd stiefmoeder) heeft teleurgesteld,vind ze zelfs begrijpelijk, ” want het is onze schuld mama,dat iedereen nu denkt dat hun slechte ouders zijn” Nu wilt ie de jongste meer weeknden zien,maar de oudste niet… Dat word zeer binnenkort weer n rechtzaak… De jongste gaat graag naar dr vader,vriendin en halfzusje, maar ze is daar niet zichzelf,ze durft niet eerlijk te zijn zegt ze… Zij gaat het zelfde meemaken als haar oudere zus… En ik moet maar toekijken… Als hij bepaalt in mijn weekend de jongste van school te halen…dan doet hij dat. Ik moet het steeds weer toelaten, anders word het hommeless en dat wil ik de kids niet aandoen…maar ik ben spuugzat dat hij steeds alles maar kan maken..hoe gaan anderen hier mee om?? Ik zou graag contact willen…..

    • ik on said:

      Hier een zelfde splitsing qua interesse van ex in de kinderen.
      Jongste 2 wordt veel minder naar omgekeken, de oudste heeft zijn interesse en daar maakt hij tijd voor vrij.
      Dit is voor de jongsten moeilijk (niet) te verklaren. Oudste past zich aan, gaat mee in interesses van ex ( o.a. poker) en heeft daar veel vrijheid (geen grenzen aan gamen ed.) Ik probeer mijn eigen koers te varen, duidelijk te zijn/blijven en mijn 3-tal bij elkaar te houden. Ben het wel eens zat om altijd de verantwoordelijke ouder te moeten zijn, dat wel. Sterkte!

  53. Marieke on said:

    Ik zou het heel fijn vinden als hier een forum zou komen om ervaringen met elkaar te delen. Ik ben er sinds kort ook achter dat mijn moeder een narcistische stoornis heeft. Ik probeer het contact nu op een laag pitje te zetten. Zelf ben ik er eigenlijk aan toe om helemaal te breken met mijn familie, ik doe dat alleen niet omdat ik toch wel met mijn moeder te doen heb (ze is erg eenzaam, dat komt wel door haar eigen gedrag, maar dat ziet ze niet) en om emotionele taferelen te voorkomen. Want die kan ik zelf niet meer aan. Ik voel niet zoveel voor een persoonlijk e-mailcontact met mensen, dat is me “too much” op dit moment, maar een forum zou ik heel erg toejuichen.

    • admin on said:

      Beste Marieke,

      Ik weet dat deze wens er bij meerdere lezers van onze site is. Ik ben voorbereidingen aan het treffen voor een makkelijk en veilig platform waar iedereen straks samen op kan communiceren. Als je op de hoogte wil blijven, schrijf je in op de site.

    • Thea on said:

      Hoi allemaal,

      Ik heb jullie reacties gelezen, heel indringend. Na 60 jaar, bijna, ben ik er achter gekomen dat ik jaren ben bestookt door een narcistische meder, nu nmiddels 84 (moeder), misschien kunnen we eens praten.

      Mvg thea

      • alida on said:

        Dag Thea,
        Inmiddels ben ik 63 jaar en er ook net achter gekomen dat mijn moeder een verborgen narcistische stoornis heeft. Zij is inmiddels 85 jaar en verblijft in een verzorging tehuis.net zoals bovenstaande verhalen: nooit goed gedaan enz enz. Ik was een ongewenst kind (zij moest trouwen) en waarschijnlijk mijn vader is niet mijn verwekker. Gelet op het feit dat ik enig kind ben en zelf geen kinderen heb, altijd gedacht dat het aan mij lag een lastige puber en alle levens fase erna nooit goed gedaan. Zelfs in het verzorging te huis werd ik door haar achter gesloten deuren dus in haar kamer, zelfs in het ziekenhuis gezegd wat ik niet goed deed in tegenstelling tot de andere kinderen van mede bewoners. Daarbij werden er dingen door de zusters niet gedaan. Bij navraag bleek dit niet waar te zijn. Ze werd zogenaamd dement, ze wist het niet meer. Dit was ook een onderdeel van het spel!!!! In het ziekenhuis heeft ze mij werkelijk weggestuurd en mijn nichtje gebeld om haar weer naar het verzorgingshuis te brengen bij ontslag. Dit plaatje stond haar goed: de oude vrouw werd door een dochter van haar inmiddels overleden zus naar de verzorging gebracht. Haar (slechte dochter) ontbrak. Ja, je trapt er in want je hoopt dat het tussen haar en mij nog altijd goed kan komen. Je hoopt dat zij eens zal zeggen Dit heb je goed gedaan of ik hou van je!!! Maar nee. Inmiddels heb ik geen contact meer met haar. De schuld gevoelens worden minder en ik hoop voor mezelf nog een leuke oude dag te hebben. Groet Alida

      • admin on said:

        Beste Cindy,

        ik ben blij dat je contact zoekt met mensen via deze site. Dit moedig ik echt aan! Ik ben van mening dat mensen die deze site bezoeken veel aan elkaar kunnen hebben. Er zit zoveel ervaring in deze groep mensen dat jullie elkaar allemaal zouden kunnen helpen of ondersteunen.

        Ik ben zelf ook bezig om een medium op te zetten waarin mensen elkaar straks kunnen vinden op een open maar toch veilige manier. Ik hoop dat je hier dan deel van word. Volgens mij heb je al ingeschreven op onze site? Hou je mailbox in de gaten, er gaan in 2014 wat dingen veranderen op deze site. Het contact wil ik hechter maken, een community vormen met mensen die er voor elkaar kunnen zijn. Daar ga je straks nog meer over horen dus ik hoop dat ik jou en anderen straks mag verwelkomen in deze groep ;)

        Groeten Rinus

  54. Elza on said:

    Hoi allemaal,

    Nu ik alles voor de zoveelste keer lees, ontkom ik er echt niet meer aan. Alles is herkenbaar… en toch blijven bagatelliseren, t viel vast wel mee.

    Nou dat valt t niet.
    Er is bij mij altijd een gevoel geweest dat er iets niet klopte, maar dacht altijd dat t aan mezelf lag.
    Pas sinds 5 jaar is het contact zodanig verslechterd met mijn ouders omdat ik daadwerkelijk voor mezelf opkwam. Ik koos voor de relatie waar zij niet achter stonden.

    Inmiddels heb ik 2 kinderen en mijn vader heeft geen van beide ooit gezien.

    Ik ben dit jaar volledig ingestort, heb een noodkreet gedaan naar mijn ouders maar hier kwam geen reactie op. Ze waren op vakantie, en ja die gaan ze niet onderbreken.

    Nu ik onlangs, na jaren, weer contact heb met familie, komt de ene na de andere leugen naar boven.

    Ik ben er klaar mee. Ik ben zo boos en zo verdrietig.
    T enige is dat ik in zit over mijn moeder. Zij heeft zich volledig ingekapseld in mijn vaders manipulaties.
    Ze antwoord steeds schichtiger aan de telefoon.

    We (familie: broer, ooms en tantes) hebben nu besloten om even geen contact te zoeken en dat het vanuit mijn ouders (lees moeder) kant moet komen, dan pas kunnen we haar helpen. Ze zal zelf in moeten zien dat t zo niet langer gaat.
    Ze hebben zich totaal geisoleerd van de buitenwereld, iedereen om hen heen ziet dat t gedrag wat ze vertonen niet normaal is. En toch wil t niet doordringen.

    Nu ik het vermoeden heb dat NPS de ‘boosdoener’ bij mijn vader is, geef t me ook een soort rust of opluchting. Ook al is dit niet officieel vastgesteld, ik ben ook geen psycholoog, maar waarom is t dan zo herkenbaar…

    Ik ben nog bezig met zoeken naar de juiste therapie. Ik hoop dat hulpverleners hier iets mee kunnen. Ik loop al zo lang tegen dezelfde dingen aan en toch lukt t niet om die negatieve spiraal te doorbreken, t kost me zelfs bijna mijn eigen relatie.
    Hopelijk nu ik echt voor mezelf ga kiezen, is dit een keerpunt.

    Als er mensen zijn die in contact willen komen, graag.

    • Cindy on said:

      Beste Elza,
      Zoals je in mijn verhaal kunt lezen zou ik ook graag in contact komen met mensen die in een soort gelijke situatie hebben gezeten of zitten zoals ik.
      Ik hoor graag van je.
      Groetjes Cindy

        • admin on said:

          Beste Elza,

          Jij kan via deze reacties niet iemand een privé bericht sturen. Wij zijn bezig om iets te maken waarbij lotgenoten elkaar kunnen vinden en op een veilige manier contact met elkaar kunnen hebben. Dit is 1 van de veranderingen voor 2014. Jammer genoeg heb je daar nu niet direct iets aan. Ik adviseer iedereen om zich in te schrijven op onze nieuwsbrief met voornaam en emailadres. Er gaan dit jaar wat dingen veranderen op onze site, dingen waar we jullie mee willen helpen en waarmee we jullie met elkaar in contact willen brengen. Schrijf je snel in en wacht het af in je mailbox.

          Groeten Rinus (admin narcistischepersoonlijkheidsstoornis.nl)

    • admin on said:

      Beste Elza,

      ik herken deze situatie als geen ander. Mijn moeder heeft jarenlang geworsteld met haar eigen ouders. Ook een moeder die te onderdanig was aan de vader en vader die alle kenmerken van nps had. Mijn moeder heeft het contact definitief verbroken en altijd gehoopt dat haar ouders iets zouden laten horen om weer tot elkaar te komen. Dit is niet gebeurd.
      Wat ik je kan vertellen is dat mijn moeder, ondanks al het verdriet wat ze heeft gehad, de laatste 10 jaar erg gelukkig is geweest. Ik weet dat ze er altijd aan heeft gedacht en het nooit volledig los heeft kunnen laten. “Het blijven immers toch mijn ouders”, zegt ze dan altijd. Dit klopt. Ik heb mijn moeder zo vaak ongelukkig gezien door haar ouders. Ik heb mijn opa en oma nooit gemist. Ik wilde ze ook niet meer kennen nadat ik had gezien wat ze mijn moeder hadden aangedaan.
      Ik weet dat je de hoop waarschijnlijk altijd zal blijven houden maar ik denk dat jouw kwaliteit van leven negatief beïnvloed zal blijven door je ouders. Kies voor jezelf, dat is het aller belangrijkste. Zorg dat je gelukkig bent met de mensen die je dierbaar zijn en waar je wel een goede en respectvolle band mee hebt.

      Groeten Rinus

  55. Cindy on said:

    Hoi Inge
    Ik heb ook een meeloop vader hij neemt het altijd op voor mijn moeder en desondanks dat mijn moeder altijd degene is/was die ruzie en ellende veroorzaakte was zij ook altijd degene die door mijn vader beschermd werd/wordt.
    Omdat mijn man en ik graag zelf een kindje willen hebben we besloten om al het contact met hen te verbreken.

    Graag zou ik in contact komen met mensen die ook te maken hebben gehad met ouders met deze stoornis.
    Dit omdat ik het fijn zou vinden om eens met mensen te praten die iets soortgelijks hebben meegemaakt in hun jeugd en misschien nu nog steeds.

  56. inge on said:

    Birgit, ik wil heel graag contact met je. De tranen van herkenning kwamen omhoog toen ik je verhaal las. Ik ben niet alleen vverdrietig, maar ook boos. Dat gevoel sta ik me me nog maar sinds kort toe. WIJ ZIJN OKEE! (Ik ben ook mama van een tweeling van 8 jaar oud, en wil dat ik het vooral anders doe dan mijn moeder. Dat lukt me best goed, maar besef hierdoor wat ik als kind heb gemist. Heb veel huilbuien…)

  57. inge on said:

    Hallo allemaal, hebben jullie naast de overheersende moeder, ook een mee-loop vader? Hij weet dat het niet correct is hoe zij met jullie omgaat, maar wordt boos op jullie, want; “hoe durven wij op ‘zo’n manier’ met onze moeder om te gaan?? Terwijl we eindelijk de moed hadden gevonden om er eens tegenin te gaan..?!

  58. Hallo,
    Heel herkenbaar allemaal wat ik hier lees.ik ben er sinds een half jaar achter dat mij ex vrouw nps heeft en ben er allens over aan het uit zoeken.ik ben heel blij dat ik de stap genomen heb om haar te verlaten maar ze probeert me nog steeds te manipuleren en dat met de kinderen want dat is nog het enige waarmee ze me nog kan raken.ik weet niet goed wat ik nu moet doen mij is geadviseerd om de kinderen uit het gevecht te halen wat ik ook wel begrijp.mij is verteld dat ik ze moet loslaten omdat ze dan geen macht meer heeft en de kinderen niet meer kan gebruiken en dat de kinderen later vanzelf terug komen dat ze het gaan begrijpen.ik ben bang dat ze schade oplopen van haar gedrag en ze is niet voor rede vatbaar.is er iets waarmee ik de kinderen kan helpen om hiermee om te gaan?
    Groeten hen.

  59. Cindy on said:

    Hoi,
    Ik zou best in contact willen komen met je Birgit.
    Ik ben ook 31 en heb me heel lang afgevraagd of er met mij iets mis was en wat dat dan was.
    Ik zou het fijn vinden om eens met iemand te praten die weet hoe het is/was.
    Ik hoor graag van je.
    Groetjes Cindy

    P.s de aller beste wensen voor iedereen!

  60. Birgit on said:

    Beste allemaal,

    Wat een verwarring… In alle verhalen herken ik wel iets uit mijn eigen jeugd. Mijn jeugd was allerminst zonder zorgen. Weet niet beter dan altijd in de ‘overlevingsmodus’ te hebben gezeten. Wel altijd gevoeld dat iets niet klopte maar kon mijn vinger er niet opleggen bij wie niet; pap of mam? Nu denk ik beide.

    Al jaren loop ik bij therapeuten. Weet dat er iets niet klopt, zoek antwoorden, een diagnose. Zeer extreme dingen meegemaakt. De band met mijn. Broer is moeizaam, hebben allebei last van onze jeugd. Hij kwam laatst met het woord ‘narcistische persoonlijkheidsstoonis’. Nadat we weer in een zeer moeilijke situatiezijn beland met mijn ouders. Desondanks steunen we elkaar altijd door dik en dun en begrijpen de ander. Ik ben me erin gaan verdiepen. Heb het aangekaart bij mijn therapeut. Ik wil zelf ook onderzocht worden; of ik zelf deze stoornis heb. Herken zelf ook dat ik de schuld vaak bij anderen probeer te leggen en zelf in de slachtoffer rol kruip. Dan relativeer ik weer en schud mezelf ineens wakker maar sinds een paar jaar heb ik het zwaar. Na de geboorte van mijn dochter belandde ik in een depressie. Ik krabbelde er uiteindelijk uit. Maar merkte dat mijn man totaal geen raad weet met mij soms. Uiteindelijk ging het beter. Ik had op dat moment geen contact met mijn vader. Net voor mijn trouwdag verbrak ik het contact omdat ook die dag overschaduwd dreigde te raken door zijn idiote overtuigingen. Na de geboorte van onze tweede meid zakte ik in een nog diepere depressie. Pas maanden later trok ik zelf aan de bel. Ik wou niet meer, was totaal op. Ik werd begeleid door de crisisdienst en uiteindelijk veel therapie en medicijnen.

    Ik hoop dat mijn verhaal iets overzichtelijk is en de kern duidelijk is. Ik ben 31 jaar en ben heel erg op zoek naar herkenning. Ik heb steeds het gevoel dat er met mij iets mis is en vaak gaat door mijn hoofd dat mijn man en kinderen beter af zouden zijn zonder mij.

    Wie wil contact?

    Liefs,
    Birgit

    • Patricia on said:

      Hai Birgit, ik herken veel in je verhaal. Mijn vader is narcist en ik ben daar pas een paar maand geleden achtergekomen. Inderdaad de vraag: wat is er mis met mij?, speelt eigenlijk mijn hele leven al. Ik ben nu 36 jaar en alleenstaannude moeder van twee meisjes. Ook de depressies die je omschrijft herken ik. Huilbui nu. Nu pas begin ik me te realiseren wat het gevaar van mijn jeugd kan betekenen voor mijn kinderen. Ik hoop hulp te kunnen vinden om de spiraal te doorbreken. Groetjes Patricia

  61. Chantal on said:

    Hallo mensen,

    Ik zelf ben nu 31 jaar en eindelijk los geweekt van mijn moeder die narcist is. Vanwege mijn zwangerschap wil ik er nu niet te diep op ingaan omdat het nog pijnlijk is en voor veel onbegrip zorgt. Het gaat wel heel goed ben eerder 5 jaar zonder hun ( er hangt nog een zusje / broertje en een stiefvader aan)geweest. Toch weer geprobeerd maar ik heb nu zelf een gezin en het kan gewoon echt niet meer. Ik ben opzoek naar lotgenoten met wie ik af en toe kan praten geld twee kanten op natuurlijk :) .

    • cindy on said:

      Hallo allemaal,
      Ik ben Cindy en ik ben 31 jaar,
      Ook ik herken heel veel in jullie verhalen ik heb een moeder met nps en daarbij is ze alcoholist.En een vader die haar steeds opnieuw beschermd en alles van haar goed praat.
      Ik heb nog een broer(tje) van 27 jaar.
      Ik ben zelf al uit huis sinds mijn 17de dankzij mijn lieve man die heel veel geduld met mij heeft gehad.
      Mijn broertje is pas sinds vorige jaar op zich zelf.
      In de afgelopen jaren hebben mijn man en ik een soort van knipperlicht relatie gehad met mijn ouders en hebben we steeds geprobeerd om er iets van te maken.
      Sinds vandaag hebben we wederom al het contact verbroken.
      Mijn moeder wilde dat we kerstavond bij hun thuis kwamen.( Ik mijn man en mijn broertje)
      Maar wij hadden besloten dat we bij ons thuis zouden blijven we zouden immers al 1e kerstdag bij hun zijn.
      De afgelopen 2 weken heeft bij ons alles op spanning gestaan omdat ze geen nee kon accepteren ze wou met alle geweld hebben dat we daar heen kwamen.
      Daar komt bij dat ik me absoluut rustig moet houden omdat ik een verdoofd gevoel heb aan de rechterkant van mijn gezicht en hoofd en er nog niet is vast gesteld wat er aan de hand is.
      Maar daar word natuurlijk geen rekening mee gehouden want de enige die belangrijk is is mijn moeder dat is immers al jaren zo.
      Gister avond is het allemaal tot explosie gekomen tussen mijn moeder en broertje.
      Ze belde hem weer eens straal bezopen op toen mijn vader niet thuis was (dat doet ze bijna altijd) en ging mijn broertje kleineren en kwetsen en begon ook mij zelf mijn man en ons huis af te branden, waar door mijn broertje helemaal uit zijn slof schoot.
      Vandaag heb ik mijn vader opgebeld en hem het verhaal voor gelegd maar zoals altijd wierp hij een beschermend schild op voor mijn moeder het was immers de schuld van mijn broertje want hij was uit zijn sloof geschoten waar door mijn moeder overstuur raakte.
      Over wat mijn moeder gezegd had tegen mijn broertje zei hij : ik was er niet bij tijdens het telefoongesprek dus kan ik er geen oordeel over hebben.
      Ik heb tegen hem gezegd dat zowel ik als mijn broertje geen contact meer wil met hun en dat ze ons met rust moeten laten.
      Aangezien ik en mij man graag zelf een kindje willen lijkt het ons beter geen contact te hebben met deze mensen.
      Mensen die niets toevoegen aan je leven kun je beter uit je leven bannen.

    • cindy on said:

      beste chantal , ik ben cindy van het bericht hieronder en als je wilt kunnen we eens telefonisch contact hebben over dit onderwerp .
      mijn man denkt ook dat dit misschien een goede optie is daar er buiten mij mijn man en broertje weinig mensen zijn die ik het hele verhaal wil proberen uit te leggen , de meeste mensen geloven simpelweg niet eens wat je verteld want zij kunnen er met hun normale verstand niet bij dat ouders dit hun kinderen aan doen .
      ik hoor het wel van je , ik bel gratis naar vast en mobiel dus het kan kosteloos .
      mvg cindy

  62. Mijn moeder voldoet dus volledig aan alle kenmerken die ik terugvind over narcisme. Mijn leven werd volledig geleid door haar, ik had geen leven, ik bestond gewoon niet, ik at wat zij wou, zoals zij wou, hoeveel zij wou, praatte als ik mocht, zweeg wanneer het moest, zei wat ze wilde horen, reageerde zoals zij het me oplegde, …. En zo ging het door tot ik een jaar of 8 was! En toen begon ik stilaan te merken dat dit niet normaal was. Ik begon te zien dat mensen haar niet moesten, haar vriendelijk probeerden af te schepen, ik schaamde mij om haar gedrag, probeerde haar zo snel mogelijk weg te lokken, zodat ik de vernedering niet langer moest meemaken, want zij had er totaal geen idee van! Toen ik na jaren wat moed verzamelt had om is tegen haar in te gaan, werd ik weken niet bekeken, kreeg ik geen eten, werd mijn kamer niet gekuisd, werd er geen kledij gewassen, werd er niet tegen mij gesproken, geen blik waardig gegund. Tot op heden heeft zij geen greintje besef van het monster dat ze geworden is, en het wordt steeds erger! Ik ben ondertussen al 15 jaar het huis uit en heb zelf een dochter van 5 jaar, ik ben al 20 jaar in therapie en zal dit wss zijn tot het einde van mijn dagen, dankzij mijn moeder! Ik ben een alleenstaande moeder en ben soms genoodzaakt om mijn dochter daar achter te laten (voornamelijk bij mijn vader dan, maar goe, zij is er ook). Mijn zus heeft nu een zoontje van 1 jaar en als hij ziek is en zij moeten gaan werken, moet ook hij daar blijven. Het is een tijdje redelijk gegaan, maar onlangs was het weer crisis en zijn haar stoppen weer doorgeslagen. Ik kan het niet met zekerheid zeggen natuurlijk maar ik heb een sterk vermoeden dat zij mijn neefje mishandeld heeft, en hoogstwaarschijnlijk was dit ook het geval bij mij dochter toen zij nog baby was, maar ik zie nu pas de gelijkenissen. Het probleem is dat we het niet kunnen bewijzen, vermits zij er alleen mee was en ze het ons niet zal komen vertellen. Zij zegt dan dat hij helemaal over zijn toeren van de kribbe is gekomen en dat zij hem nog steeds niet heeft kunnen kalmeren, maar als het kind na 4 uur nog steeds ligt te bibberen van schrik dan stel ik mij toch wel serieuze vragen. Ik weet niet meer wat te doen, en soms denk ik dat mijn moeder in een psychose zit. Ik heb haar vorige week wel nog is attent gemaakt op het feit dat ze dringend is moet nadenken over zichzelf want dat ik zo niet meer kan blijven doorgaan en mezelf genoodzaakt zie alle contact te verbreken, maar dan krijg je weer te horen: ‘na alles wat ik voor u gedaan heb, behandel jij mij zo, hoe durf je, ik zal wel zien dat al mijn geld opgebrast is tegen dak moet gaan, zoda ge niks moet komen halen, vuil, smerige, ondankbare teef! ‘ Ja, dat is dan nog maar een kleine uitspraak van haar. Ik ben op, en ik dit niet meer dragen, laat staan dat ik mijn dochter hiet nog wil aan blootstellen. Kan ik haar niet laten ‘gedwongen opsluiten’ ofzo, totdat ze haar probleem inziet?

  63. Ik had een vriend die narcist is. Hij heeft twee kinderen (niet mijn kinderen), 6-11 jaar. Eerste wat zij zeggen als ze er zijn is ‘papa, ik vind het niet relaxed bij je’ en ‘papa waarom doen je zo onaardig tegen mij’. Vader hoort het niet, doet ook weinig met ze, als hij ze heeft schiet hij de verzorging in en is zeer streng en wil alles onder controle houden. Gezellig aan tafel is het niet.
    Zijn oudste is alles want die aait vaders ego uit bangheid en is bekommerd om zijn vader. Zijn jongste kijkt hij niet eens naar om. Maar als ze niet luisteren naar vader, maait hij ze om.
    Brengt hij schade aan ze? Moet ik hun moeder inseinen? Wat zouden jullie doen?

  64. Meisje on said:

    Ik heb een moeder die narcist is. Ik ben nog jong en onlangs door haar uit huis gezet omdat ze het moeilijk heeft op dit moment en geldproblemen heeft. Ik heb een gesprek met haar gehad bij mijn forensisch psycholoog en die heeft gezegd dat ze een narcistische persoonlijkheidsrecht stoornis heeft, en toen ik het op internet op zocht herkende ik haar overal in. Het doet me pijn en voel me ongelooflijk verstoten, misbaar, ongewild en in de steek gelaten. Mijn psycholoog heeft hulp aangeboden, maar die wil ze niet want ze vind dat alles aan mij ligt en zij niet degene is die fout zit, en als we over haar vele drank gebruik praten dan lacht ze het weg en zegt ze dat ik lieg. Ik vind het nu allemaal heel moeilijk en moet er echt mee leren omgaan, anders ben ik bang dat ik over een aantal jaren ook geen contact meer heb met mijn moeder.

    • Het spijt me om dit te horen meisje. Wat er met jou is gebeurd is ook met mijn dochter gebeurd op haar 14e. Zij is door mijn narcistische ex in een vreemd land zonder sociale voorzieningen uit huis gezet. Helaas was ik toen een slappe man die door zijn NPS moeder zo was gevormd dat ik braaf in het gareel van mijn ex liep. Omdat ik veel van mijn dochter hield heb ik haar stiekem jaren lang geholpen en inmiddels is ze volwassen en heeft ze haar eigen gezin al zijn we nu nog samen bezig om het verleden te verwerken. Ik wil je aanmoedigen om zelf stevig het heeft in handen te nemen van je eigen leven. Jij bent niet wie zij zegt dat je bent, jij bent waardevol en sterk en je kan wat van je leven maken. Mijn dochter is het gelukt en jij kan het ook!

  65. Brigitte on said:

    Hallo allemaal,

    Wat een opluchting, dat ik niet in mijn eentje sta.
    Ik heb me altijd al anders gevoeld. Ben 36 jaar, enig kind van een moeder met vermoedelijk NPS (voldoet op alle bovenvoornoemde punten) en leef echt achter gesloten deuren.

    Met 19 jaar van huis gevlucht en gaan samenwonen met veels te oudere mannen. Relaties mislukken altijd, ik trek zelf altijd gediagnosticeerde psychopaten en narcisten op mij aan, met alle gevolgen van dien…politierapporten, 112 meldingen, rechtbanken en uiteindelijk de totale psychische en lichamelijke uitputting.

    Ik ben nu na de klap van 5 jaar geleden weer opgekrabbeld en heb gevochten en moet blijven vechten in mijn eentje ja.

    Mijn moeder voldoet aan alle NPS punten, daarnaast is ze nog eens extreem gewelddadig, want echte narcisten ook zijn. Vader was nooit thuis, hij is nu met pensioen en ook aangetast door haar. Hij grijpt niet in.

    2 weken geleden begon mijn moeder weer te zeuren over dat ik haar niet aansta met mijn levenswijze, (wil nooit meer een man!) met mijn uiterlijk, (ik ben geen pipi langkous)en nee, ik ben niet onbeschadigd. Toen ik rustig vroeg of ze wilde vertrekken spuugde ze me in mijn gezicht en vertrok. Sprak mijn voicemail in waarin ze dreigde mij mijn hond af te nemen. Niet te geloven, stel je voor ik had ook nog kinderen.

    Daarop ik naar pa gebeld dat ik mijn reserve huissleutel van mijn appartement kom halen (ik ben weer bang dat mijn moeder acties gaat ondernemen en huisvredebreuk gaat plegen en ja, mijn hond gaat kidnappen). Pa vond het goed, zei er verder niets op. Eenmaal aldaar bij dat k*t ouderlijk huis aangekomen belde ik aan en voordat ik er erg in had en de deur open ging, trok mijn moeder aan mijn sjaal en tilde mij meters hoog op, zodat ik bijna geen lucht kreeg. Ik heb haar toch een trap verkocht toen ik los kwam, heb dat tering wijf echt k*pot kunnen slaan. Sorry mijn woordkeus. Ik heb haar verteld dat ze mijn vader kapot heeft kunnen maken (kanker, hartziek en afgestompt) maar ik, ik trek de streep (zeg ik altijd) maar dit gaat niet meer.

    Van mijn exen ben ik ook afgekomen (met behulp van justitie) en mijn leven is aanzienlijk verbeterd. Heb na alle uitbraak ellende van de crisis in 2008, wel mijn hoofd boven water weten te houden, alleen. En geloof mij, dan leer je nog harder te vechten. Ben altijd nog aan het werk, gelukkig en daar leef ik voor, en voor mijn kleine hond.

    Innerlijke rust heb ik eindelijk en van mijn toch al niet zo’n grote zelfverzekerdheid en onzekerheid, heb ik 1% terug geknokt en die blijft van mij.

    Weet nu niet, wat het bij mij is, dat ik niet slaag met relatie, trouwen en al dat wat je moet hebben om mee te tellen in de maatschappij. Of ik nu ook NPS heb? Ik denk het niet. Omdat ik weet via exen en moeder, wat het is als je dat hebt. Je bent dan van de duivel bezeten echt waar, doortrapt tot en met. En ik ben eerlijk, heb het hart op de juiste plek en geef om anderen en help altijd anderen en ga ver voor hen, ook in mijn werk. Ben flexibel en sta altijd open voor opbouwende kritiek. Ik kan niet tegen ruzie, geweld en oneerlijkheid. Omdat ik daar van jongs af aan dagelijks aan blootgesteld ben, heb ik ook ergens afgesloten met de maatschappij, want je komt het overal tegen.

    Sorry dat ik zo doorga, het komt allemaal opeens in mij op.

    Nu even terug naar de zoveelste crash met mijn moeder. Ze heeft van de week 1 nacht in ziekenhuis gelegen, zo vertelde mijn pa mijn gisteren. Lekker zielig doen. Ik geloofde het niet, heb navraag gedaan in ziekenhuis, maar het blijkt idd waar te zijn. Hartproblemen. (omdat ze spijt heeft mij op de wereld te hebben gezet!) Ik zei er niets op. Pa vroeg alleen naar de hond, dat het tijd was dat die weer eens op visite kwam, want de buurt praat al! Voelen jullie het? Het gaat om hun en om wat anderen wel niet van hun vinden. Naar mij vraagt zoals altijd niemand.

    Heb gelukkig nog werk in het nieuwe jaar, door contractverlening (tof compiment), en zelfs daarvan zijn ze niet onder de indruk of blij voor mij.

    36 jaar lang vraag ik mij al af: ben ik het, of is zij het en mijn pa ondertussen ook? (waar je mee omgaat, daar word je mee besmet).
    In mijn dagelijkse leven met buren, collega’s en leidinggevenden, gaat alles fijn. Mensen hebben graag met mij van doen.

    Maar als ik ouders met kleine kinderen zie, wat ze allemaal doen voor die kinderen doen en al dat (zeker nu met de feestdagen), ga ik door het lint, erg, zeer erg. Of als ik bij de AH aan de kassa woorden krijg met iemand of iets, of aan een stoplicht dan denk ik gelijk: als jij mij iets denkt te zeggen of voor te schrijven, maak ik je af.

    Weer zo’n negatieve energie. Zakelijk kan ik ermee handelen, niemand die ook maar enige weet heeft van wat ik al jaren heb doorstaan en nog. Maar prive, vermijd ik liever de buitenwereld en blijf graag binnen (mits ik lekker ga wandelen met mijn hond) en houd me op 1 of 2 enkele vrienden na, aan niets of niemand op.

    En ergens voel ik me schuldig, alweer. Zo vergaf ik mijn ex ook, die me al vaker geprobeerd heeft de keel door te snijden.

    Moet ik ma toch een bloemetje sturen? Toch wel zielig, denk ik dan zo. Zal ze dan echt niets voelen van pijn over wat er gebeurd is? Nee, denk ik dan. Ik ben een doorn in hun oog. En ik moet breken, want dat is de enige oplossing om van de pijn af te geraken.

    Graag hoor ik meningen en adviezen of ik hier doorheen ga komen. Heb dagelijks pijn, zo van: waarom houden ze niet van mij? Maar naar hun toe gaan en hun weer pleasen, dat doet nog meer pijn. Want het gemanipuleer en gedreig gaat gewoon door, langzaam maar daardoor des te heftiger.

    En als je je eigen ouders nog niet eens kunt vertrouwen, wat voor een toekomst heb je dan nog?

    Groet, Brigitte.

    • Brigitte,je wou advies? je moet kappen met je ouders. Dat is niet gemakkelijk, het zal altijd jouw schuld zijn volgens hen.Maar het is zelfbescherming!!Ik was helemaal klaar met de manipulaties,leugens,emotioneel en fysiek geweld. Ook ik heb uiteindelijk met mijn moeder gebroken, ze heeft me zwart gemaakt nadien.(voor die tijd deed ze dat ook al natuurlijk)Ook geprobeerd me te onterven, wat natuurlijk niet helemaal kan in Nederland.
      Mijn man bleef haar bezoeken met onze dochter, wat heb ik daar een spijt van. Ook zij was niet veilig. Nu is mijn moeder sinds een paar maanden dood en ben ik er pas achter gekomen dat ze NPS had.Het verklaart een hoop. Ze was ziek! De bitterheid blijft. Sinds kort voor de zoveelste keer weer eens naar een psycholoog.Ik wil van de ellende af.Men zegt vaak : je moeder,ze heeft je het leven gegeven, die van ons heeft ons het leven ook weer afgenomen.Ze had moeten zorgen,liefhebben en beschermen, en dat heeft ze niet gedaan.Daar kan een klein meisje helemaal niks aan doen.
      Inderdaad, de feestdagen zijn een hel van vervelende(zacht uitgedrukt) herinneringen.Was het maar januari!
      misschien een goed voornemen voor 2014: zoek hulp bij een goede psycholoog. Eentje die geen dialoog met je moeder wil.Er is toekomst. Het is niet jouw schuld dat ze je zo behandelen. Het allerbeste voor het nieuwe jaar, je bent het waard.

  66. Pingback: Kind van een Narcist | RhizoSphereFarm

  67. Moeder van slachtoffrtje on said:

    Mijn dochter voelde ziich niet zichzelf bij haar vader. Zijn vriendin vind mn jongste wel leuk,de oudste doet niks goed. Ze noemen alles wat ze doet ‘ pleasen’ . Ze schreef n brief waarin ze hen schreef waar ze allemaal verdriet van had bij hun thuis. Vader stuurde de brief retour zonder te lezen! Na n week stilte zei hij haar voorlopig niet te willen zien. het is nu zo de spuigaten uitgelopen dat ze al een aantal weken niet daar naar toe durfde. De jongste gaat blij heen,viert daar sinterklaas… Oudste wil ook,maar haar vader is er nog niet aan toe! Zo verdrietig allemaal. Mn 10 jarige dochter loopt al bij n kindercoach..ik ben als de dood dat dit haar zo negatief zal beinvloeden…maar niemand herkent het narsisme. Iedereen, rechters,advocaten…trapt er in. Een succesvolle directeur, voor de buitenwereld de ideale papa… Verschrikkelijk,want niemand gelooft wat wij allemaal al voor onze kiezen hebben gehad…

    • Dit herken ik echt heel hard! Ik durf nog steeds tegen niemand, buiten de hulpverleners en 1 heel dichte vriendin die zowat hetzelfde heeft meegemaakt als ik, hierover te vertellen. Waarom? Omdat ik weet dat niemand dit zal geloven, ze zullen mij al eerder gaan bestempelen als leugenaar of als iemand waar iets mee scheelt, dan te geloven dat wat ik zeg waar is. En dat is al even erg dan het leven met men moeder zelf. Iemand die niet hetzelfde heeft meegemaakt, kan dit zich ook gewoon niet voorstellen, voor hun is dit een fantasie, terwijl het voor ons de harde realiteit is!

  68. In alle voorgaande reacties vraag ik mij af: zijn in deze situaties echt diagnoses gesteld door een psychiater? Ik heb een aan alcoholverslaafde moeder en deze verslaving is zo hardnekkig dat ik denk dat daar een persoonlijkheidsstoornis achter zit. Ik ben me erin gaan verdiepen en herken veel, zo niet alles, in de NPS. Maar punt is dat mijn moeder zich niet laat diagnostiseren. Want er is niks mis met haar. Wel met alles en iedereen om haar heen, maar zij is de redelijkheid zelve (vindt ze zelf). Als ze bij hulpverleners onder de aandacht is/komt, dan is ze binnen de kortste keren weg, omdat die er natuurlijk niks van bakken en zij het zelf allemaal veel beter weet. Toen ze psychiatrisch is onderzocht bij een klinische opname vanwege haar alcoholverslaving (die ze ook ontkent heeft totdat ze een delerium kreeg), vertelde ze dat er gezegd was dat ‘alles goed’ was. Daar geloof ik helemaal niks van. Juist het feit dat we de vinger er niet achter krijgen en ze zich nooit in de kaarten laat kijken, altijd snel weg is bij de hulpverleners, wij het altijd verkeerd zien, etc, denk ik dat ze NPS heeft. Ik heb haar hier gisteren mee geconfronteerd (ze heeft zelf, wrang genoeg, in de psychiatrie gewerkt, járen lang)en op de man af gevraagd: wat voor diagnose is er destijds gesteld. Niks dat ze zich kon herinneren. Wel dat ze ernstig verwaarloosd is (zou zijn) in haar jeugd (waar ik mijn twijfels bij heb, omdat haar zussen en broers dit niet herkennen) en dat ze een afhankelijke persoonlijkheid heeft. Maar als ik naar de symptomen van een afhankelijkheidsstoornis kijk, dan is mijn moeder daar juist het tegengestelde van. Ook dat bevestigt mijn vermoeden dat ze een NPS heeft. Ik heb haar gisteren de vraag gesteld of ze bereid is om mij en mijn vader inzage te geven in haar dossier. Daar had ze geen antwoord op. Ik heb gezegd dat ik daar over een week antwoord op wil. Ja, of nee. Ze zei dat ze wil bellen naar de instantie of het juridisch wel mag en praktisch haalbaar enzo. Omdat ik dit ook typisch iets voor mijn moeder vind en zie aankomen dat zij dan volgende week tegen mij zal zeggen dat de instantie mij geen inzage wil geven en daarmee zelf de dans ontspringt, heb ik gezegd dat ik enkel en alleen antwoord wil op de vraag of zij toestemming geeft. Of ze de intentie heeft om ons inzage te geven. Of het nou wel of niet haalbaar is in de praktijk, dat doet er voor mij (nog) niet toe. Om een lang verhaal kort te maken: ik loop dus juist tegen het feit aan dat wij geen diagnose te horen krijgen, als die gesteld is.

  69. Pingback: Tekenen van Emotioneel Misbruik | Narcistische Persoonlijkheidsstoornis

  70. inimini89 on said:

    Hallo iedereen.

    Ik herken uit iedereen zijn verhaal zo ontzettend veel. Ik ben zelf een kind van een narcistische vader. Zelf heb ik sinds 6 jaar geen contact met hem maar mag wel de gevolgen ondervinden van zijn narcisme.

    Graag zou ik in contact willen komen met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt en willen praten. Ik kan niet echt een slachtoffer punt vinden misschien weet iemand hier iets?

    • Anoniem2105 on said:

      Hallo Inimini89,

      Al 6j geen contact meer? En het stopt nog steeds niet. Ik ben amper 8maanden weg en het is een hel. Soms is het zo zwaar maar ik wil niet opgeven. Ik zoek ook al een tijdje naar slachtofferpunt…

    • Een slachtofferpunt weet ik ook niet. Maar ben trots op jezelf dat je je al zes jaar van hem hebt bevrijd. Zie mijn reacties, zoek hulp bij een psychotherapeut.
      Ben trots op jezelf. En ja….. het duurt een hele tijd eer je weer kunt en mag genieten van je leven.

    • leonne on said:

      Hoi. ook ik ben kind van een zwaargestoorde narcistische moeder. En nu blijkt mijn enigste overgebleven zus er ook aan te leiden. ik ben er pas een maand achter gekomen na het lezen over NPS. Alles viel op zijn plaats! Graag zou ik met je in contact willen komen. Groetjes Léonne

      • admin on said:

        Beste Leonne,

        je kunt met veel meer mensen in contact komen die in een situatie zoals jou. Schrijf je in voor de nieuwsbrief, daar leg ik het in uit. Ik weet zeker dat je daar veel aan gaat hebben.

        Groeten Rinus

    • ik ben een vrouw van vijftig gekraakt en helemaal leeg gezogen door een narcistische moeder na jaren vluchten en terug gaan heb ik defienietief gebroken met mijn narcistische moeder tis dit of leven met depressies of zelfmoord en mensen ik ook heb nu een depressie en voel mij ook schuldig maar niets is waar wij gevoelige zielen nemen de narcisten ik kom hier wel door en weet dat ik nu defenietief gebroken heb voor het leven heb voor mezelf gekozen al kost het mij nog even om mezelf terug te vinden heb het nu ervoor over door deze rauwproces te verwerken rustigaan veel sterkte en moed

  71. Annie on said:

    Edward, jouw vrouw moet zich losmaken van haar ouders (vader), ze voelt zich schijnbaar schuldig naar hun toe. Dat is niet nodig! Ze moet echt aan zichzelf gaan werken, want deze situatie trekt al de energie uit haar. Heb je er met haar over gepraat hoe zij de verhouding tussen haar en haar vader (ouders) nu ziet? Wat zou ze graag anders zien?
    Sterkte, en laat jullie kleine meid hier niet te veel van mee krijgen.

  72. Annie on said:

    Mijn narcistische moeder wil per sé dat ik respect toon en met haar en m’n pa uit eten ga op 1ste kerstdag. Ik moet hier niet aan denken en heb nee gezegd; Ze weet dat ik het niet gezellig vindt met haar/hun. Nu begint ze te chanteren met de erfenis. Hoe haalt ze het in haar hoofd…. Wat mij betreft neemt ze de erfenis mee in haar graf. Heb het nog nooit over hun erfenis gehad of er überhaupt aan gedacht.
    Ik ben 40 jaar, maar ze vindt dat ik mij moet verzetten en respect moet tonen. Respect tonen, tja, als ik zie hoe ze mij vroeger behandeld (en genoemd) heeft, hoeft zij het woord ‘respect’ wat mij betreft niet in de mond te nemen.
    Ze vraagt zich ook af waarom de familie van mijn vader haar nooit geaccepteerd heeft. Maar zichzelf eens achter de oren krabben, ho maar.
    Een narcistische ouder is géén pretje!

    • Anoniem 2105 on said:

      Eigenlijk raar om te lezen dat ze bijna allemaal dezelfde soort dreigementen hebben. Mijn vader begint ook meteen over onterven. Binnenkort is mijn dochtertje jarig, ik hou mijn hart al vast. Ik heb geen contact meer met hun! Ik walg van hun leugenachtige spelletjes, mindgames, rotte uitspraken. Ik zou ook niet gaan uiteten met kerst, ik wil Kerstmis ook niet vieren met mijn ouders. Sterkte!

  73. Edward on said:

    Ik heb net dit artikel gelezen. Ik sta versteld. Mijn vrouw zit zo in de put, aan de antidepressiva en therapie, psygisch helemaal aan de grond…..lees ik dit.
    1 op 1 ons verhaal. Mijn schoonpa is er dus zo een….tot in de extreme vorm.
    Hij wilde grip op ons, bedreigde me om mijn deurmat, heb hem bijna mn huis uit geslagen.

    Mijn vrouw is boos, verdrietig en toch mist ze haar ouders….hoe losje dit nu op?

    Keerzijde is dat ze afgelopen feb ontslagen is en nu sollicitatie plicht heeft. Uitkering loopt tot eind februari 2014. In haar huidige toestand is ze niet eens instaat om voor zichtzelf te zorgen laat staan voor onze 3-jarige dochter.

    ik maak me zo zorgen…..

    • @Edward
      voor wat betreft solliciteren: laat de psychisch begeleider en de huisarts van je vrouw een brief schrijven aan de uitkeringsinstantie en ga zelf mee op gesprek, om je zorgen aan te geven.

      je vrouw mist niet haar ouders, maar ze mist zichzelf. ze mist de ouders die ze had willen hebben, de ouders die ze hadden kunnen zijn. dat is normaal bij narcisme, schijnbaar. narcisten worden ook energie-vampiers genoemd. of zielbeschadigers. dus dan is de volgende stap de ziel ‘repareren’. b.v. met living the gentle life: http://www.psychologytoday.com/blog/pathological-relationships/201207/living-the-gentle-life-part-one. sterkte, Lara

    • Anoniem 2105 on said:

      Hallo Edward.
      Meteen alle contact verbreken met die mensen! Het komt ook overeen met mezelf. Het klopt wat de rest hier zegt, ze zuigen je leeg, het zijn de tentakels van het kwaad! Ikzelf ben 31j en mijn vader is ook een extreme narcist. Laat haar doen inzien dat het niet haar fout is. Denk aan jullie kind, mijn dochter is bijna 4j. Ik hou haar nu weg daar. Niemand begrijpt me hierin, de buitenwereld gelooft me niet. Praat met je vrouw, hoe was ze in haar kinderjaren. Ik ben mezelf ook terug aan het zoeken, ik wil mijn oude ‘ik’ terug. Ook ik heb een lange weg af te leggen. Ga samen voor jullie gezinnetje!!!

    • Narcisme? Nee on said:

      Beseft jouw vrouw ook dat haar ouders narcistisch zijn? En wat dat betekend? Dat is de eerste stap naar genezing! Narcisten zijn zó onzeker dat ze hun omgeving leegzuigen. Wanneer je kind bent van een narcist ben je dus altijd bezig geweest je ouder(s) zekerheid te geven omdat je op die manier kon overleven. Jouw vrouw is nu zelf heel onzeker. Help haar te vertrouwen, help haar op zichzelf te bouwen en niet op jou of op jullie kind! Dat is de weg naar genezing!
      Sterkte maar het kan!

  74. anoniem on said:

    Mijn ex-man heeft NPS. Mijn kinderen en ik zijn gevlucht ivm zijn woede aanvallen. De rechter heeft uitspraak gedaan dat er alleen een begeleide vorm van omgang mag plaatsvinden (minimaal). Echter is er blijkbaar geen instantie die dit langer dan 9 maanden wil doen. Net of hij dan ineens beter is!!! Ben nog zoekende naar een instantie die dit wel voor langere periode wil doen, het is en blijft hun vader, en met zijn medicijnen en begeleiding kunnen ze ook een andere kant zien. Ik ben wel blij dat ik de stap heb genomen weg te gaan, ik moet er niet aan denken dat ze hier nog langer mee geconfronteerd zouden zijn.Omdat mensen met NPS zelf vinden dat ze niet ziek zijn, is behandelen bijna onmogelijk……….

  75. Roosje on said:

    Er heeft een concullega van ons NPS! Dit wordt voor ons onhoudbaar om te werken. Ook hier minimaliseert de politie en gerecht en worden de feiten meestal zodanig omgekeerd evenredig op ons geprojecteerd van de aan NPS lijdende concullega! Zo worden wij dikwijls aanzien als schuldige terwijl wij slachtoffer zijn! Het manipulatieve gedeelte van nps’ers is ongelooflijk! Ze zijn zo charmant, écht geloofwaardig, tot je er van dichtbij mee geconfronteerd wordt…
    Ik vind onze situatie al ongelooflijk, ik kan me niet voorstellen een narcistische ouder te hebben! Respect voor de kinderen!!!

    • Dank je…… het beïnvloed erg genoeg je hele leven. In mijn jeugd was er over narcisme helaas niets bekend. Ben nu maanden ziek thuis en in therapie. Ik heb helaas met mijn vader nog meer meegemaakt dan alleen zijn narcisme. Komt ooit wel weer goed :)

  76. smotty on said:

    Ook ik herken in de verhalen narcisme in mijn moeder. Maar ook zou ze asperger kunnen hebben. Ik vind het moeilijk om uit te zoeken wat het precies is. Ze heeft zich nooit echt met ons bezig gehouden. Toen we klein waren werden we aangekleed en we kregen te eten. Verder was er geen aandacht. Naarmate we ouder werden was er nog minder aandacht voor ons. Emotioneel zijn we echt verwaarloosd.
    Mijn moeder is ijdel, erg religieus en graag alleen. Ze heeft geen vrienden en geen van haar kinderen en kleinkinderen komen graag bij haar. Het is gewoon te frustrerend. Ze gaat maar door over zichzelf zonder ook maar een greintje belangstelling voor de ander te hebben. Daarnaast is ze ook nog eens ongelofelijk eigenwijs. Ze kan je soms vreselijk beledigen maar ik heb niet de indruk dat ze dat met opzet doet. Als ik haar er op aanspreek snapt ze niet waar ik het over heb en ontkent alles. Er zijn in ons leven zoveel nare dingen gebeurt door het gedrag van mijn moeder. Teveel om op te noemen. Nooit heb ik het besef gehad dat ze wel eens een stoornis kon hebben. Ik vond haar alleen maar vervelend en irritant. Ik heb pas na mijn vijftigste ontdekt dat mijn moeder een stoornis had.
    Ik wist wel dat ze anders was dan anderen en dat ook wij anders waren dan anderen. Het is nu moeilijk om mee om te gaan. Ik zit er helemaal vol van want allerlei gebeurtenissen uit mijn leven komen in een ander licht te staan. Mijn hele leven lang ben ik boos op haar geweest omdat ik dacht dat ze ook best anders kon reageren.Ik zie nu dat die mogelijkheid er niet is en ben zelf in behandeling gegaan bij een psychotherapeut.

    • Hoe herkenbaar,zou mijn verhaal kunnen zijn.
      Sinds twee jaar heb ik de zorg voor mijn zwakbegaafde broer. Door hem, hij is autist,werd duidelijk dat mijn moeder ook een stoornis heeft. Asperger of nps. Mijn leven lang gevoeld dat er iets niet klopte…de puzzel is gevallen. Gevolg veel verdriet. Hulp gezocht maar ben er allang achter dat je het alleen moet doen, een manier vinden om dit te plaatsen en afstand te gaan nemen. Sterkte voor iedereen die hier mee te maken heeft.

      • Narcisme? Nee on said:

        Als de puzzel gelegd is ben je zó ver! Dan heb je inzicht, dan kan je 3D kijken naar de situatie! Verdriet natuurlijk, maar vooral blijdschap hoop ik? Want hoewel een narcist de oorzaak altijd buiten zichzelf zoekt, liggen de oorzaken van een liefdeloze jeugd wel echt buiten jezelf. Nu kan je groot worden én volwassen en kan je als de oorzaak van problemen wél bij jou ligt de bal vangen en hem in alle andere gevallen doorgooien. Dat heet opgroeien, volwassen worden. Narcissen doen dat niet, jij kan dat wel!
        Succes, ik weet waar je t over hebt!

    • leonne on said:

      Tjeeetje…lijkt mijn verhaal wel…. ik ben 47 en heb ook een moeder die NPS heeft. een zeeeer ernstige vorm volgens mij….alhoewel ik niet weet of er gradaties in zijn!.
      Wij ( we waren vroeger met 4 kinderen; nu nog maar 2 ) werden ook emotioneel mishandeld. Mijn moeder besteedde totaal geen aandacht aan ons. Eten en drinken kregen we,alhoewel ze vaak niet kookte en in dr nest bleef liggen omdat ze weer eens boos was. Soms stond ze pas om 7 uur ‘s avonds op, als mijn vader terug was van het werk en verziekte ze de sfeer weer zoals gewoonlijk. Ik ben als kind doodsbang geweest voor mijn moeder, de woedeaanvallen, de kritieken, het plezier in je kind te straffen, de altijd zichzelf ophemelende moeder,want ze vond en vindt nog steeds dat ze een geweldige moeder was en is. Ze heeft al haar kinderen zwart gemaakt ,om er zelf beter van te worden. Mijn vader heeft ze het leven zoooo verzuurd. Ik heb zelf van mijn 17-de tot mijn 26-ste geen enkel contact gehad mert mijn moeder. Mijn vader hebben we eindelijk op zijn 81-ste bij mijn moeder weg kunnen halen en leeft nu zijn laatste jaren een beetje rustig en prettig. Na het overlijden van mijn broer in januari 2013, werden mijn zus en ik weer beschuldigd van diefstal…omdat we een kleine bijdrage van 2000 € van hun ( volgens mijn moeder háár ) bankrekening hebben gehaald ,als bijdrage in de crematie omdat ze vertikte om er aan mee te betalen, ze ging liever naar het casino ( haar hobby ) Het grootste gedeelte hebben mijn zus en ik betaald ( 6000 € ) maar wij hebben haar “bestolen”. Inmiddels hebben we geen contact met onze moeder meer…maar ze blijft het slachtoffer uithangen en ons bij de rest vd familie zwart maken. Enkele trappen erin, maar gelukkig het merendeel niet. Ik heb echt een afschuwelijke jeugd gehad, ben op mijn 16-de ook al thuis weggegaan en leef met iedereen mee hier op deze site van kinderen van narcistische ouder(s) Allemaal sterkte!!!!!

  77. Dochter van een narcistische moeder on said:

    Vorig jaar losgerukt van een moeder die aan alle eigenschappen van een narcist voldoet. Vader was ook zo, maar hij lijkt verandert. Contact is nog pril met hem. Ik merk dat ik ook narcistisch doe, en dat kwetst mijn lieve vriend.
    Eindelijk hulp gezocht bij maatschappelijk werk, decaan en psycholoog, want zowel mijn lieve vriend als ik verdienen beter.

    • Als ik dit nu lees weet ik dat mijn vader een narcist is. Hij maakte altijd keuzes voor mij.heeft ook mijn studie gekozen. Ik ben van nature vrij meegaand, vond het allemaal wel best. Een normale pubertijd heb ik nooit gehad. Altijd was er ruzie, gevechten, ik moest ze uit elkaar halen. Tot ik mijn huidige vriend leerde kennen, via hyves. De wereld van mijn vader stortte in want ik had natuurlijk nog nooit een vriendje gehad. Mijn vader ging mij nog meer controleren als anders. Ik mocht niks alleen, en ik was al 25. Ik hield contact met hem via msn en we zagen elkaar stiekum. Vanaf dat moment deed mijn vader altijd of ik ondankbaar was, hij behandelde mij als een vreemde en de ruzies waren vreselijk.Uiteindelijk besloot ik bij hem in te trekken. Ik had nog nooit gewerkt, studeerde en de wereld was vreemd voor me. DE mededeling dat ik het huis uitging was alsof ik met opzet een lawine in gang zette. Ik heb gevochten met mijn vader de politie kwam erbij en vanwege hun hulp ben ik het huis ontvlucht. MIjn vader verbiedt mijn moeder om mij te zien. Hij zegt dat ik een hoer ben (tot mijn vriend mij ontmaagde was ik een maagd van 25, echt waar)
      Mijn vader heeft zolang ik mij al kan herinneren gefanteaseerd dat hij een gevierd schrijver zou worden. Schreef het ene boek na het andere maar stuurde het nooit naar een uitgeverij. Had ambities in de politiek, maar vooral voor de t.v Deed altijd zijn best mij en mijn moeder een schuldgevoel te bezorgen. had voortsurend vlagen van depressie en zelfverwonding. Gevoelig voor alcohol en royaal met geld dat ie niet had. Was royaal met geld van oma. Doet of ik een verrader ben omdat ik niet meer bij mijn ouders woon.
      Inmiddels ben ik 28, we hebben een huis gekocht en ben een andere studie begonnen.
      vroeger bewoonde ik een gevangenis, was een vogeltje in een gouden kooi. Nu ben ik vrij

      • admin on said:

        Beste Eva,

        gelukkig ben je weer vrij! Heel herkenbaar deze situatie. Veel mensen op de site zitten in dezelfde situatie als jou, natuurlijk een erg triest verhaal. Maar zoals ik het lees sta je positief in het leven. Dit is erg belangrijk! Haal er alles uit wat er in zit en geniet elke dag.

        Bedankt voor het delen van je verhaal…

        Groeten Rinus

  78. Dochter van narcist on said:

    Wij zitten ook met hetzelfde probleem. Een vader met een zeer zwaar narcistische persoonlijkheidsstoornis, huisdokter wil ons niet geloven, zijn psychiater waar hij toch 2 keer geweest is wil ons niet verder helpen, de politie minimaliseert…. Wat moet je dan nog doen??? Ben zelf 30jaar en sta volledig machteloos, wordt gestalkt, bedreigd,… Door eigen vader, gewoon omdat hij de controle over mij verloren heeft….

    • Ook voor jou.. verdwijn anoniem en bouw je leven ergens anders op. Hoe moeilijk ook misschien. Je bent veel te jong en hebt nog een heel leven voor je. Zorg dat je achteraf daar geen spijt van krijgt. By the way.. wat zijn twee sessies voor een narcist?????

  79. Zijn jullie beiden kinderen van ouders of een van de ouders met NPS?
    Ik ben inmiddels 57 jaar en hier pas enkele weken geleden achter gekomen dat vader NPS had. Hij is nu 2 jaar geleden overleden, maar wat een leven heb ik gehad als kind.

    Reply

    • Anoniem2105 on said:

      Vorig jaar begon ik het pas in te zien. Ik heb me losgerukt. Ik ben ondertussen 31j. Ik heb me onlangs nog eenmaal laten ompraten, ondertussen ben ik weer weg sinds een week. Mijn vader is een narcist, enkele maanden terug manipuleerde hij me door mijn dochtertje achter te houden. Ik ga niet meer naar hun, ik wil niet dat mijn kind zo wordt gelijk ikzelf was/ben. Ik let er nu heel erg op dat ik het zelf niet heb/krijg. Ik ga met mijn dochtertje heel anders om dan mijn ouders deden. Ik kan er nu echt op letten dat ik het juist doe!! Dat is: houden van je kind, wat er ook gebeurt!!!

      • Hallo Anoniem 2105

        Maak je svp niet druk dat je ook deze afwijking krijgt. Als je de mogelijkheid hebt verhuis…… bouw je leven ergens anders op. (Jammer voor je moeder) Wat je zelf aangeeft je kind gaat voor alles.

        Sterkte.

        • Natas on said:

          Daar zeg je iets, “jammer voor je moeder”.
          Mijn moeder is getrouwd met mijn narcistische vader, en is nu bijna 70. Er is weinig meer van haar over.
          En dan? Breken met je ouders, omdat het beter is voor jezelf?
          Ik vind het voor haar dan toch ook wel weer zielig….

      • Ga je eigen weg en verhuis…anoniem. Als je ouder bent weet je dat je de goede beslissing hebt genomen. Hoe moeilijk het ook nu lijkt, Kies voor jezelf en je dochter.

        • Anoniem2105 on said:

          Hallo Marjanne
          Dank je voor de reactie. Het was eng in begin door mijn eigen onzekerheid. Maar ik merk dat het me juist wel allemaal lukt. Mijn mama vraagt niet hoe het met ons gaat. Ze is zelf een slachtoffer en zit gevangen. Ik neem het haar kwalijk dat ze vroeger niet harder heeft gevochten. Ik weet niet of ze ons mist, ze geeft papa in alles gelijk. Ze is volledig gebrainwashed…. Komt ook nog eens bij dat hij een alcoholprobleem heeft en dan agressief wordt. Professionele hulp kan ik niet betalen. Dankzij hem heb ik momenteel een financiële kater. Hij zet alles op alles om mij te doen kraken, mij te doen terugkomen. Gelukkig heb ik een partner die tegen de narcist durft ingaan!! Hij houdt mij overeind.
          Het belangrijkste is dat ik mijn 3jarige dochter terug zie openbloeien. Sinds we weg zijn en ondanks de breuk tussen haar papa en mij(dankzij mijn vader) gaat het supergoed met haar!! Haar lach geeft mij kracht.

          • Hallo anoniem 2105,

            Het doet me goed te lezen dat het beter gaat en dat je een partner hebt die je volledig hierin steunt. Het stuk van je moeder herken ik, ook mijn moeder was o.a. bang voor haar man.
            Put de kracht uit je dochter en hou vol en hou afstand van je vader.
            Wat het financiële stuk betreft, het ligt eraan hoe je verzekerd bent, maar zover ik weet is bv psychiatrische hulp gratis en valt in het basispakket.
            Heel veel sterkte.

  80. Truusje on said:

    En dit is dus inderdaad het grootste probleem. Nu zijn er gelukkig wel meer mogelijkheden voor jonge kinderen (voor de zgn. KOPP kinderen) maar vooral als jong volwassene kon ik geen hulp vinden. En juist dán heb je die nodig bij het verwerken en loskomen van….

    • Tell me, Ik zit er midden in. Ik weet niet hoe oud je bent, maar zoals je kunt lezen heb ik voor mijn gevoel de hulp 15 jaar geleden moeten hebben. Ben nu in behandeling bij psychotherapeut. De eerste die mij in ieder geval duidelijkheid heeft gegeven wat er vroeger gespeeld heeft (lees vader met NPS)

  81. anoniem on said:

    Als kinderen en de andere ouder hulp vragen, waar vraag je die hulp? Huisarts, psycholoog, bjz, scholen, iedereen laat zich manipuleren door de narcistische ouder. Wat doe je in zo’n geval?
    De kinderen geven zelf aan leeggezogen te worden. Eigen keuzes maken is bijna onmogelijk omdat de narcistische ouder alles mbv instanties naar zijn hand zet.
    Waar kun je als kind dan hulp krijgen?

    • anoniem,

      Vroeger kon je nergens hulp krijgen, NPS is pas sinds een jaar of 15 “ontdekt”.
      Ga naar je huisarts met een doorverwijzing naar een psychotherapeut en leg de situatie (jouw onvermogen tov van de partner op dit moment)uit. Onderneem en wacht niet meer af.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>