Pin It

Kind van narcistische ouders

augustus 20, 2013

Heb jij vroeger het gevoel gehad dat je nooit goed genoeg was voor je ouders? Werd jou verteld dat je ouder(s) altijd gelijk had(den) en duldde deze absoluut geen tegenspraak? Heb jij het gevoel gehad dat je nooit jezelf kon zijn bij je ouders? Dan kan het zijn dat je in je jeugd, of nog steeds als volwassene, te maken hebt met narcistische ouder(s).

Narcisme

Ieder mens heeft wel iets van narcisme in zich. Narcisme is een vorm van eigenliefde, die in gezonde vorm uiterst normaal is. Narcisme kent echter verschillende vormen, ook vormen die storend kunnen zijn voor de narcist zelf of hun omgeving. Narcisme kan zich uiten in ziekelijke vormen, we spreken dan over een persoon die leidt aan narcistische persoonlijkheidsstoornis.

Mensen die lijden aan extreem narcisme leven eigenlijk alleen voor zichzelf. Hun leven bestaat vaak uit een fantasiewereld waarin aan elke behoefte die de narcist heeft, moet worden voldaan. Ze hebben weinig tot geen inlevingsvermogen voor anderen en zullen vaak manipuleren om te krijgen wat hun hartje begeert. Ze houden ervan om aandacht en liefde te ontvangen, maar kunnen dit zelf nauwelijks weg geven. Zolang de narcist op een voetstuk wordt geplaatst is er vaak weinig aan de hand. De narcist zal echter elke mogelijkheid benutten om te laten merken dat ze meer en beter zijn dan anderen. Een echte narcist houdt eigenlijk alleen van zichzelf. Voor deze mensen is het enorm moeilijk om relaties te onderhouden. Veel relaties gaan kapot door hun gedrag omdat de omgeving er niet meer tegen kan. Als een narcist zijn eigen gedrag al realiseert, dan is hulp zoeken vaak geen optie omdat de narcist daartoe niet in staat is of gewoonweg geen hulp wil.

De narcistische ouder

Zag het gezin waarin je bent opgegroeid er richting de buitenwereld altijd normaal uit? Maar kwamen binnen het gezin liegen, manipulatie, emotionele-, geestelijke- of lichamelijke mishandeling voor? Dan is de kans groot dat je te maken hebt gehad met een narcistische ouder of ouders.

Veel kinderen zitten met vraagtekens. Ze weten dat er vroeger dingen in hun gezin gebeurde die niet normaal leken. Er gebeurde dingen in het gezin zoals verwaarlozing, gebrek aan structuur, verstikking of vormen van mishandeling. Vaak komt het realiseren pas op latere leeftijd. De vraag van wat er nu eigenlijk echt aan de hand was.

Een narcistische ouder vindt zichzelf het belangrijkste. Hierdoor kan het minder om het kind geven of hier de juiste aandacht aan schenken. Veel narcistische ouders hebben in hun jeugd ook te maken gehad met dezelfde situatie. Er moet voldaan worden aan de behoeftes van de narcist. Vaak vragen ze hierbij een behoorlijke hoeveelheid aandacht en verzorging van het kind, terwijl de situatie eigenlijk andersom zou moeten zijn. Ze hebben weinig tot geen inlevingsvermogen richting het kind en verwaarlozing komt vaak voor omdat de ouder meer bezig is met zichzelf. Veel narcisten zijn erg onzeker en hebben weinig zelfvertrouwen. Ze zullen het kind en anderen in de omgeving vaak gebruiken om de fantasiewereld waarin zij leven in stand te houden. Er worden onrealistische verwachtingen gesteld aan het kind en intimiteit is een eigenschap die veel narcistische ouders niet bezitten. Het kind krijgt niet de liefde en verzorging dat het verdiend. Er is geen veilige leefomgeving en het kind kan zich niet uiten zoals het graag zou willen. Kinderen van narcistische ouders moeten veelal voldoen aan de (emotionele) behoeftes van de ouders, terwijl dit uiteraard eigenlijk andersom zou moeten zijn. Een narcistische ouder is niet in staat om van een kind te houden, het houdt alleen van hetgeen wat het kind voor de ouder kan betekenen. We zullen hieronder wat kenmerken omschrijven die een indicatie kunnen geven of een kind met narcistische ouders te maken heeft gehad:

  • Er moest altijd aan de emotionele verwachtingen van mijn ouders worden voldaan
  • Er werd heel veel negatief commentaar op mij gegeven
  • Ik werd veel bekritiseerd en gekleineerd
  • Mijn ouders besteedde alleen aandacht aan mij als ze iets van mij nodig hadden
  • Ik kon nooit mijn gevoelens uiten bij mijn ouders
  • Mijn ouders gaven mij altijd de schuld van verschillende problemen
  • Er werd altijd verwacht dat ik voor mijn ouders klaar stond
  • Mijn ouders toonde weinig tot geen interesse in mij
  • Mijn ouders werden erg boos als ik niet aan hun behoeften voldeed
  • Ik deed nooit iets goed in de ogen van mijn ouders
  • Mijn ouders konden het altijd beter als mij
  • Mijn ouders duldde absoluut geen kritiek
  • Mijn ouders chanteerden mij vaak om iets gedaan te krijgen
  • Mijn ouders gaven mij nooit complimentjes
  • Ik heb nooit liefde van mijn ouders ontvangen
  • Mijn ouders luisterde nooit echt geïnteresseerd naar wat ik te vertellen had
  • Mijn ouders stonden nooit open voor andermans mening
  • Mijn ouders gingen heel oppervlakkig met mij om
  • Ik ben fysiek en/of mentaal mishandeld door mijn ouders
  • Ik kon nooit mijn zorgen uiten bij mijn ouders

Schade voor het kind

Een kind dat opgroeit met narcisme loopt hierdoor vaak beschadiging op. Doordat het nooit zichzelf mocht zijn, altijd moest voldoen aan de behoefte van de ouders, zich niet veilig voelde en emotioneel totaal niet ondersteund werd. Er zijn vele gevoelens waar kinderen mee blijven zitten, vaak ook op latere leeftijd. Het omgaan met narcisme op jonge leeftijd tast de ontwikkeling van het kind aan waardoor kinderen een verdedigingsmechanisme voor zichzelf zullen gaan creëren.

Kinderen zullen op een situatie als deze vaak op twee manieren reageren. Eén manier is dat ze alles zullen doen om aan de wensen van de ouder(s) te voldoen. Gevolg hiervan is dat het kind zichzelf volledig wegcijfert en niet de eigen identiteit creëert zoals het eigenlijk zou moeten doen. Vaak worden deze kinderen op latere leeftijd erg onzeker en krijgen ze een fragiele persoonlijkheid. Ze hebben immers altijd de angst gehad niet goed genoeg te zijn voor hun ouders. Veel van deze kinderen zullen lang afhankelijk blijven van hun ouders en de band met hun ouders nooit kunnen verbreken. Hierdoor blijven ze dus hun leven lang in de situatie zitten waarin narcisme de boventoon voert waardoor het opbouwen en onderhouden van relaties voor deze kinderen erg moeilijk zal worden. Grote kans bestaat dat ze hierdoor zelf een vorm van narcisme ontwikkelen om hun onzekere persoonlijkheid te beschermen. Manipulatie gaat in hun leven een grotere rol spelen om toch een bepaalde vervulling van hun behoeftes te krijgen.

De tweede manier is dat een kind zich zal afzetten tegen de ouders. Het gevoel ontstaat bij het kind dat de ouders hem of haar niet belangrijk vinden. De ouders zijn immers alleen maar met zichzelf bezig en geven te weinig liefde of aandacht aan het kind. Doordat deze kinderen zelf vaak het enige zijn wat ze echt hebben, creëren ze voor zichzelf een vorm van eigenliefde die veel lijkt op die van hun ouders. Ze leven zelf in een soort fantasiewereld en maken zichzelf hierin erg belangrijk. Er is immers niemand anders die het doet. Doordat dit gevoel bij een kind vaak op jonge leeftijd al ontstaat, zal het kind alleen van zichzelf gaan houden. Grote kans bestaat dat een kind hierdoor op latere leeftijd zelf een narcistische persoonlijkheidsstoornis ontwikkelt of extreme narcistische trekjes heeft. Het zal alleen van zichzelf houden, manipuleren om te krijgen wat hij wil, niet om anderen kunnen geven en hierdoor geen normale relaties op kunnen bouwen. Veel van deze kinderen verbreken uiteindelijk het contact met de ouders en leven een groot deel van hun leven zonder het ouderlijke gezin. Ook zijn zij vaak niet in staat om emotionele relaties met anderen te onderhouden.

Vragen en gevoelens

Kinderen die te maken hebben gehad met narcistische ouders zijn vaak getraumatiseerd voor het leven. Ze zijn beschadigd in hun persoonlijkheid op vroege leeftijd en dit heeft gevolgen (gehad) voor hun ontwikkeling. Vaak realiseren kinderen zich pas op latere leeftijd wat er nu eigenlijk gebeurd is toen ze jong waren, bijvoorbeeld door het lezen van informatie. Niet elk kind zal hierdoor zelf een vorm van narcisme ontwikkelen, maar de kans is wel aanwezig. Veel kinderen van narcisten zitten met onbeantwoorde vragen en gevoelens. Veel kinderen vragen zich ook af hoe ze nu verder moeten. Het antwoord is moeilijk te geven omdat verschillende mensen verschillende behoeftes met zich mee brengen. Een advies is om hulp te zoeken. Misschien bij mensen uit je omgeving, of professionele hulp. Veel mensen die in hun leven te maken hebben gehad met een narcist, helpt het om via professionele hulp antwoorden te krijgen op de vragen die ze hebben. Het doen van je verhaal bij iemand die weet waar je het over hebt en geen oordeel hierover heeft, kan vaak al een enorme opluchting zijn.

Heb jij te maken gehad met narcistische ouders? Of heb je dat nog steeds? Deel je verhaal met ons door een reactie achter te laten. Misschien kun je een ander helpen met je verhaal of heb je zelf hulp nodig. Het lezen van reacties van mensen die in een soortgelijke situatie zitten kan verlichting brengen. Je bent namelijk niet de enige die in deze situatie zit.

Category: NPS

116 thoughts on “Kind van narcistische ouders

  1. Anoniem on said:

    Hoi. Min of meer toevallig hier gekomen. Ik ben er pas net achter dat m’n vader narcistisch is. Zelf ben ik grotendeels door moeder opgevoed maar t gaat erg slecht met m’n jongste halfbroer die al 8 jaar alleen m’n vader heeft. Hij is erg ongelukkig en grijpt naar drugs. Doet alles voor wat aandacht . M’n pa ziet alleen maar de problemen die dat voor hem meebrengt en kan naar nu blijkt niet liefhebben. Iemand tips hoe ik( samen met m’n volle broer en zus) onze halfbroer kan redden?

  2. Johnz on said:

    Ik ben zelf 24 jaar, ik herken mij in het feit dat ik narcistische ouders hebt door het feit dat ik nog steeds thuis woon en bang ben om buitenhuis te gaan wonen, ik heb totaal geen gevoel voor het tonen van initiatief, ik voel mij gewoon leeg van binnen. Mijn moeder was vroeger meer narcistisch dan nu (ik woon bij mijn moeder) maar mijn vader lijdt echt aan een zware NPS. Mijn oudere broer is recentelijk overleden (drugsverslaafd, mij vader moest voor hem zorgen maar het deerde hem weinig. Pas na anderhalve week aandringen van mijn moeder ging mijn vader kijken bij zijn huis en vond hem). Zelfs na het overlijden van mijn broer, verdrong hij zijn vedriet erover en bleef hij gevoelloos en maakte zelfs weer beschuldigingen dat hij meer mijn broer hielp dan mijn moeder. Na deze bericht gelezen te hebben besef ik dat aan NPS niks meer aan te doen valt, als het afronden van de laatste zaakjes van mijn overleden broer voorbij is, dan wil ook het contact verbreken met mijn vader, hij voldoet aan alle nps symptomen, en alle telefoongesprekken gaat over hemzelf, een telefoongesprek dat inhoudelijk slechts 2 minuut waard is, duurt 20 minuten vanwege zijn grootsheidsverhalen. Hij heeft in het verleden ook PGB budget van mijn tweelingbroer geplunderd toen hij de fout maakt om bij hem te wonen. Inmiddels woont mijn broer weer bij mij en mijn moeder thuis. Mijn ouders mogen dan misschien mijn oudste broer tot zijn dood verpest hebben, ik laat ze nooit mijn tweelingbroer verpesten ! Deze artikel heeft mij ogen geopend. Mijn moeder kan nog gered worden, ik zal meer dingen met haar samen doen, maar mijn vader laat ik op een afstand.

  3. Inge on said:

    Pas dit jaar te weten gekomen dat mijn moeder vermoedelijk een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft door de informatie te lezen van deze site.Wat een AHA Erlebnis.
    Heb inmiddels ook het boek van Nina Brown gelezen (Children of the self absorbed) over destructief narcistische ouders dat ik trouwens sterk kan aanraden. Daar lees ik ook over de ver reikende gevolgen voor kinderen opgevoed door een dergelijke ouder zelf tot in de volwassen leeftijd aspecten van onderontwikkeld gezond volwassen narcisme waarvan ik trouwens moet toegeven dat die kloppen voor mezelf als ik heel eerlijk ben)die bovendien ook gevolgen kunnen hebben voor mijn kinderen en ook hun kinderen….
    Ik wil niet dat mijn kinderen hier ook gevolgen van ondervinden en denk er daarom over eens bij een psycholoog of therapeut langs te gaan. Ik heb echter gelezen dat deze stoornis heel specifiek is en moeilijk te doorgronden/zich afspeelt in het verborgene en dat je daarom best een therapeut bezoekt met ervaring in de materie.
    Daarom: zijn er in België psychologen/therapeuten gekend met ervaring in deze specifieke stoornis? Op internet is vnl. informatie te vinden op Nederlandse sites en op de site van Vlaamse psychologen kan je niet selecteren op de stoornis narcisme.
    Mijn huisarts raad vragen ligt wat moeilijk want mijn moeder is daar ook patiënt en draagt naar de buitenwereld het gelikte masker van bezorgde moeder (cfr. ‘de ratmoeder’).

    • Myriam on said:

      Hallo Inge,

      Ik zit helemaal met hetzelfde probleem kwa huisarts, daarom dat ik zelf niet goed weet waar ik moet beginnen met hulp vragen.

      Houd je ons op de hoogte moest je een psycholoog of therapeut in Belgie gevonden hebben?

      Alvast bedankt
      Myriam

  4. Als ik dit lees, oh boy wat herken ik dit.
    Maar, ik vroeg mij af of iemand anders ook het gevoel heeft altijd te willen presteren voor 1 van de ouders, omdat zij nooit laten weten of ze trots op je zijn of inzien dat je je best doet? Ik bedoel. In september 2013 ben ik een HBO opleiding begonnen, ik ben overspannen geraakt, ontslagen en tijdelijk gestopt met school. Ik heb toen besloten in februari weer opnieuw te beginnen met dezelfde opleiding. Maanden lang heb ik bij een psycholoog gezeten. Waar ik achter gekomen ben is dat mijn vader een narcist is. Hij vond het belachelijk dat ik stopte met mijn opleiding en vond dat ik beter niet kon werken en door moest gaan met school, want ik zou met veel leren en opschieten nog wel bij kunnen komen. Maar dat kon niet, want ik moest verslagen typen. Daarbij geloofde hij niet dat ik overspannen was. Het was voor hem stress omdat ik zelf zo dom was niet bij te blijven op school. En ik zat thuis met lichamelijke klachten.. Nu stond er al weken een afspraak met hem ingepland dat we zouden praten. Want mails, berichtjes enz helpen niet zijn ogen te openen. Maar, hij gaat liever naar de verjaardag van zijn schoonmoeder. Het feit is, ik woon in Friesland, hij in Brabant. Hij kan op zijn minst een half uur langskomen. Ik heb hem verteld hoeveel pijn het mij deed dat hij niet even langs wilde komen.. De reactie die ik kreeg? ‘Het zou helpen als je eens stopte met manipuleren’. Daar ben ik dan weer 3 dagen kapot van he. Wat zouden jullie doen? Wat is aan te raden? Moet ik met hem breken? Moet ik de relatie puur zakelijk houden? Want ik heb ook een broer, die mijn vader wel vaak ziet. En er zijn veel familiedingen waar ik wel altijd heen wil om de rest van de familie. Ik ben radeloos.. Ik ben benieuwd wat anderen doen in deze situatie..

    • Nicole on said:

      Leanne, het is bijna eng hoeveel ik herken. In grote lijnen begrijp ik je volkomen. Mijn vader heeft ook een narcistische persoonlijkheidstoornis, woont sinds mijn 12de in Brabant en wij (de rest van het gezin) in Friesland. Ik zie de afstand sinds dit artikel nu als mijn redding. Na 4 jaar therapie en een geweldige moeder, kan ik met een gerust hart zeggen dat deze vorm van narcisme niet naar mij is doorgeslapen. Ik ben uiteindelijk met mijn gebroken, terwijl ik een papa’s-kindje was. Deze man maakt mij ziek en heel ongelukig. Bracht mij altijd in onveilige situaties en heb door hem een extreme onzekerheid ontwikkeld. Om het anker in mezelf te kunnen leggen en echt te kijken naar wie ik ben, kon ik niets anders dan het contact te verbreken. Het geeft mij rust en ik heb nu mijn mensen om me heen gecreeerd waar ik me wel veilig bij voel. Dat is zo belangrijk! Mensen kunnen vertrouwen, niet continu alert hoeven zijn uit angst wat er gezegd of gedaan wordt. Blijf altijd bij je zelf en probeer te accepteren dat je je vader nooit zal kunnen veranderdn, alleen de houding die je zelf naar hem aanneemt. ‘What you allow, will continue’ Geef duidelijk je grens asn en voel je daar niet schuldig over. Dat is heel moeilijk, maar loslaten is, denk ik, het enige dat je zal bevrijden. Sterkte in deze zoektocht! Ps. Mn broertje heeft altijd wel contact gehad, maar ook dat is nu verbroken door het gedrag van mijn vader. Hij zal nooit veranderen, helaas.

    • Ruth on said:

      Beste Leanne, Je zou emotioneel grote afstand kunnen/ moeten nemen van je vader.
      Verwacht niets want waar je behoeft aan hebt, zoals liefde erkenning waardering enz, die komen echt niet.
      Ik ben nu bijna 60 en het is er nog steeds niet. Nu ik emotioneel neit meer verbonden ben met mijn moeder gaat het me veel beter af om haar haar om te gaan. Laat hem gewoon maar kletsen die woorden zijn niet voor jou bestemd maar zegt gewoon alles over zijn karakter en die stoornis. Geef alleen wel goed je persoonlijke grenzen aan. Want daar heeft een narcist immers ook maling aan. Sterkte.!

  5. Ruth on said:

    Zo herkenbaar dit allemaal. Ik heb nog een broer en een zus en we hebben alledrie een tik van de molen gekregen. Nu eindelijk weet ik wat er met mijn moeder aan de hand is. Lang heb ik gezocht naar een antwoord er moest voor dit gedrag toch een naam zijn.
    En ja hoor. Dat op zich geeft wel opluchting. Maar wat een verschrikkelijke jeugd heb ik gehad. Met psychische mishandeling en altijd beschikbaar moeten zijn voor klusjes en werk.
    Altijd die niet aflatende stroom van kritiek.
    Er is een steeds terug kerend schuldgevoel over van alles en nog wat wat ik doe.
    Ben daarvoor in therapie. Het is zo slopend geweest. Mijn moeder leeft nog. Maar het is echt rupsje nooit genoeg. Ze is niet tevreden te krijgen.
    Nu hebben we project “de buienlamp die het niet doet” ze gebruikt m nooit maar hij moet en zal gemaakt worden. Het lukt ons niet.
    Enfin ik hoef niemand te vertellen welke molen er dan in gang gezet wordt.
    Op den duur ga je toch overstag om er gewoon vanaf te zijn. Ze weigert de makkelijkste oplossing een nieuwe lamp of de huismeester bellen.
    Soms ben ik zo boos dan weer voel ik me schuldig.Steeds zijn er weer nieuwe toestanden en daar maakt ze een project van.Herkenbaar voor de lezers?

  6. esther on said:

    OMG ik had geen idee dat er zoveel slachtoffers waren..zo herkenbaar, alles wat hier gezegd wordt! Ik had zowel narcistische ouders..als later een narcistische partner..waar ik een zoon mee heb van nu 3 jaar oud..het is een strijd en t blijft een strijd..al weet je beter en wil je het niet..het blijft een strijd om te moeten dealen met jezelf kan ik beter zeggen..want emotioneel gezien blijf je met jezelf worstelen hoe om te gaan met de mensen waar je van houdt maar dat dat tegelijker tijd niet kan, je weet dat als je ze toelaat in je leven ze weer aan je beginnen te trekken en alles uit de kast halen om je hun zin te laten doen..uitputting als gevolg..want continu op je hoede zijn en grensen aan moeten geven is uitputtend en zou niet het middelpunt of rode draad in je leven moeten zijn…erg moeilijk als je zelf een groot verantwoordelijkheids gevoel hebt en erg sociaal van aard bent met een groot gevoel van inlevingsvermogen. Waarschijnlijk al gecreeerd in de kinderjaren door het gedrag van je ouders..accepteren is een groot deel van t verwerkings proses, wat mischien ook een levenlang nodig heeft om dat te doen..tja..wie zal t zeggen..dat hangt waarschijnlijk af van het individu…ik wens iedereen die hiermee te kampen heeft veel kracht toe..en echte liefde <3

  7. LammeGoedzak on said:

    Bedankt voor deze site!

    Pijnlijk om te lezen, maar alles zo ontzettend herkenbaar, inclusief de ‘reacties’ van kinderen. Het ‘reactie narcisme’ bij mijn broer (die ook officieel als zodanig gediagnosticeerd is), het (tevergeefs) super je best doen bij mijzelf (hetgeen o.m. in inoverbelastingsklachten resulteerde), de murwe partner etc. etc.

    In ons geval is het de vader, met een murw geworden moeder. Nu is hij hoogbejaard, incontinent en niet in staat voor zich zelf te zorgen, herhaaldelijk als verpleeghuis-ready aangeduid door meerdere medici, maar hij eist dat onze bejaarde moeder en wij hem in (eigenlijk) haar huis top tot teen verzorgen, ondanks dat het haar en mij te veel belast (tot het ziekenhuis toe in haar geval, bij mij bleek het gelukkig niet mijn hart te zijn).

    Omdat er hier een tekort aan verzorgingshuizen is, pardon, hij ‘niet een gevaar voor anderen is’, laat de gemeente etc. hem rustig zijn gang gaan, onderwijl bewerend dat ze ons willen helpen, hetgeen zich onder meer uit in het ‘verjagen’ van mijn moeder uit haar eigen woning (het merendeel van de koopprijs als van de hypotheek is door haar betaald).

    De kicker?

    Hij is enkele maanden op zijn plek geweest in een verzorgingshuis, maar daar was hij zo veeleisend dat hij het personeel tot wanhoop bracht (resulterend in vertwijfelde uitroepen tegen hem als ‘ik ben uw loopjongen niet!’ en hem haast moeten dwingen niet-urine doordrenkte kleren te dragen), en hebben ze hem zonder het gehele thuisfront te consulteren weer, ondanks dat hij niet in staat is zichzelf aan te kleden etc. op onze stoep te dumpen.

    Hierdoor kwamen o.m. de jarenlange insomnia klachten van mijn moeder weer terug (ze waren die maanden afwezig, en ze lachte zelfs weer) en is haar gezondheid stukken slechter geworden. Idem dito met de mijne maar dit voert hier nu te ver.

    Ik sluit me aan bij de wens voor een forum, en het verheugt me om te zien dat er aan gewerkt wordt.

  8. Miss Sunshine on said:

    Jeetje, een paar dagen geleden per toeval op deze site gestuit en er vallen zoveel dingen op hun plek! Verwarrend maar ook fijn om eindelijk het gevoel te hebben dat ik hierin niet alleen sta!!
    Ik weet mijn jeugd anders was dan die van de meesten, maar ik kon er nooit een vinger opleggen of een naam aan geven. Ik ben opgegroeid met een zeer narcistische vader en dat keerde zich vooral tegen mij. Mijn (geadopteerde – er moest een jongen komen om de familienaam door te geven) broertje werd opgehemeld en ik ving de klappen op. Ik geloof dat ik dat stuk van mijn jeugd redelijk verwerkt heb, en heb al een aantal jaar geen contact meer met mijn vader, maar opeens voel ik heel veel woede naar mijn moeder. Inmiddels hertrouwd en nog steeds een harde vrouw. Herkennen jullie dit? Ik heb altijd gedacht dat ook zij slachtoffer was, maar begin steeds bozer te worden om het feit dat ze niet de keuze heeft gemaakt om weg te gaan en oogluikend toestond dat mij zoveel geweld (verbaal, emotioneel)werd aangedaan.

  9. Mezelf on said:

    Het is vreselijk. Een nachtmerrie.
    Horror in het echt.
    Meer kan ik er niet over kwijt, maar wens een ieder die dit meemaakt heel veel sterkte!
    Het is zo ontzettend herkenbaar wat er allemaal geschreven staat……

  10. Barbara on said:

    Jeetje, ik heb me er nooit in verdiept wat er mis is met mijn ouders. Ik wist wel dat hrt niet normaal was wat er vroeger bij ons thuis gebeurde, maar ik had dit er nooit achter gezocht. Nu herken ik gewoon mijn hele jeugd hierin en er zijn meerdere mensen die hiermee te kampen hebben gehad. Ik kan nu ook wel mijn hele situatie gaan vertellen, maar dat lijkt toch op al die verhalen die hierboven staan, dus ik stel alleen een vraag. Ik ben 21 jaar en woon sinds mijn 19e niet meer thuis. De sfeer was verstikkend en ik voel het lamgs gaan bij mijn ouders als een verplichting naar hen toe terwijl het nooit gezellig is. Ik heb altijd wel wat verkeerd gedaan. Ik heb nooit genoeg aandacht volgens hen voor hen en bel nooit. 1 keer in de week een uur vind ik voldoende omdat ik daarna gewoon weer even tot mezelf moet komen van alle stress die het mij heeft opgeleverd. Heb zelfs al aan zelfmoord gedacht omdat ik gewoon mezelf niet eens kan zijn. Ik voel me gevangen in mijn eigen leven. Daarom heb ik besloten te willen breken met mijn ouders en een leven voor mezelf te beginnen. Ik woon dus al op mezelf en heb een lieve vriend en een hondje. Nu is het alleen zo dat ik ook nog studeer en mijm vriend ook. Zijn studie kunnen we betalen en die van mij wordt volledig betaald door mijn ouders. Dit is dan ook het ultieme manipulatie ding wst hen aan mij verbind. Als ik tegen ze in ga dreigen ze ermee de geldkraan dicht te draaien zoals ze dat noemen omdat ik een ondankbaar kind ben. Heb 1 keer gezegd dat het me niet meer uitmaakt maar dat ik zo niet kan leven en toen was ik bijna mijm huis en mijn studie kwijt. Kortom dan sta ik op straat zonder iets. Ik heb daarom weer contact met mijn ouders, maar ik kan er echt niet meer tegen. Ik ben zo doodongelukkig en ik merk dat ik niemand meer kan vertrouwen om mij heen. Ik heb amper vrienden, omdat ik bamg ben om weer teleurgesteld te worden. Ik moet hier dus een stokje voor steken maar ik weet niet hoe. Ik kan mijn leven zelf gewoon niet onderhouden. Of ik moet gaan verhuizen naat 1 of ander krot en ik woon al in een achterstandwijk waar al 3 keer mensen doodgeschoten zijn voor de deur. Ik wil niet nog dieper in de penarie komen. Wie heeft er raad voor mij?

  11. Marga on said:

    Ik herken het dat je altijd je moeder tevreden moet stellen. Maar dan bij mijn man. Hij was echt altijd met haar bezig. Deed alles voor haar en kon nooit objectief naar haar kijken. Geen van haar kinderen trouwens. Die moeder vinden ze allemaal geweldig en als iemand al iets over haar durft te zeggen worden ze boos.
    Ik heb nooit geweten dat zij een narcist was, wel vond ik haar vreemd. Ze is passief agressief, heel zwart-wit, negatief, het is allemaal nooit waar wat een ander zegt, heeft geen enkel initiatief, je voelt gewoon dat zij op anderen neerkijkt, beschuldigt mensen van dingen die pertinent niet waar zijn, ze laat je constant twijfelen aan je eigen waarneming (gaslighting), ze geeft je steeds het gevoel dat je het niet goed doet en ze heeft werkelijk nul inlevingsvermogen. Ik heb werkelijk nog nooit een normaal gesprek gehad met haar want communiceren kan ze niet. Voor de buitenwereld is het het perfecte gezin.
    Inmiddels weet ik dat zij een zogenaamde verborgen narcist is. Ik vond het altijd al zo bijzonder dat al haar kinderen haar op handen droegen, terwijl er van haar uit geen enkele liefde richting haar kinderen was. Ze blijken dus zwaar geparentificeerd te zijn. In het bijzijn van derden klaagt zij nooit over de andere kinderen, maar ik weet dat ze haar kinderen onderling tegen elkaar uitspeelt. Altijd 1 op 1 zodat het anderen niet opvalt.
    Ik zie bij al haar kinderen veel niet-erfelijke eigenschappen waarvan ik nu denk dat het pure overlevingsstrategieën zijn.
    Drie jaar geleden kwam mijn man in een enorme psychische crisis. Hij is gevlucht naar een vrouw die hij niet eens kende. Toen begonnen de woede aanvallen, de psychoses en dissociaties bij heb. En de projectie. Ik heb ik een enorme hoeveelheid bagger over me heen gekregen. Een kleine greep: Ik doe het ook nooit goed, jij kan nooit sorry zeggen, jij veegt altijd alles van je bord, jij kan niet naar jezelf kijken, jij bent negatief, jij bent zwart-wit, jij manipuleert, jij onderneemt nooit iets, jij kan geen liefde geven, ik moet los van jou want jij zit helemaal in me, alles draait altijd om jou. Nou ja, de lijst is eindeloos, maar in elke uitspraak herken ik zijn moeder.
    Mijn man heeft altijd gezegd dat hij een fantastische jeugd heeft gehad, en daaraan schreef ik dan ook maar die liefde voor zijn moeder toe. Maar midden in zijn crisis vertelde hij dat zijn jongere broer werd voorgetrokken, dat hij regelmatig werd vernederd en geslagen door zijn vader en dat zijn moeder alleen maar stond toe te kijken.

    We hadden een fantastisch gezin. Maar door deze moeder zijn drie onschuldige mensen beschadigd. Mijn kinderen zitten in therapie. Deze therapeut vertelde dat veel kinderen uit dergelijke gezinnen (Indisch met een behoorlijk oorlogstrauma door de Jappenkampen) nooit een normale puberteit hebben doorgemaakt. In de zin dat ze zich los maken van hun ouders. Vaak als hun eigen kinderen in de puberteit komen, wordt er iets getriggerd waardoor ze deze tijd moeten inhalen. Nou ja, toen hij ging zei hij ook dat hij ging groeien.
    Onnodig te zeggen dat wij van zijn hele familie nooit meer wat hebben gehoord.

  12. Noor on said:

    Mijn moeder vertelde mij eens dat toen zij kinderen kreeg dacht “zo, die zijn van mij!” En 58 jaar later ervaar ik dat nóg… Ik ben van haar… Mijn moeder en haar welzijn/welbehagen overheersen mijn gedachten. toen het echt niet meer ging met mij ben ik in therapie gegaan en ben ik tot het inzicht gekomen dat ze trekken heeft van een NPS, maar ik blijf het zo ongelooflijk moeilijk vinden om met haar om te gaan… Na de therapie kon ik eindelijk een gezonde relatie aangaan en ben nu 17 jaar getrouwd. Mijn man is ‘natuurlijk niet goed genoeg’, maar wonder boven wonder ben ik zo eigenwijs geweest om toch met hem te trouwen…
    Maar wie herkent dat nu ook dat je nog steeds de goedkeuring verwacht van je moeder bij al wat je doet en als de dood bent dat ze boos op je is? Ik bel mijn moeder elke dag, ga minstens 1x per week bij haar langs en heb het gevoel dat ik haar ernstig teleurstel en een slechte dochter ben. Mijn broer woont in een andere provincie en ik in dezelfde stad als mijn moeder… Aan hem heb ik ook weinig dus… Af en toe word ik gék van mezelf, ik weet wat het probleem is, maar ben gewoon niet bij machte om er wat aan te doen. Iemand advies?

    • admin on said:

      Je kan je moeder waarschijnlijk nooit tevreden stellen. Ze zal altijd meer van je eisen. Jij hebt ook het gevoel dat je nooit goed genoeg bent maar dat is niet waar. Je moeder stelt eisen waar je nooit aan zal kunnen voldoen, dat maakt nog niet dat er iets mis is met jou.
      Je zal het probleem van je moeder minder op jezelf moeten weer spiegelen. Zo te horen zit je leven aardig in elkaar met een leuke man waar je al 17 jaar bij bent. Ergens zal je moeten accepteren dat je moeder ziek is. Want als ze nps heeft dan is ze ook ziek. Omdat het je moeder is, is het contact verbreken uiteindelijk de allerlaatste optie die er is. Mijn moeder heeft dit met haar moeder ook gedaan vanwege een narcistische vader die haar moeder in zijn macht had. Wat je moet proberen is om de situatie voor jezelf leefbaar te maken.
      Ben niet bang dat je je moeder teleurstelt maar ga uit van je eigen kracht en probeer de omgang met haar zo normaal mogelijk te maken. Als je van jezelf accepteert dat je nooit goed genoeg zal zijn, maar dat het niet aan jou ligt, kan je waarschijnlijk beter met de situatie om gaan. Probeer de wijze waarop je met je moeder om gaat eens te veranderen naar een manier waarop het voor jou minder of zelfs geen stress geeft. Bel haar bijvoorbeeld eens een dag niet en kijk hoe dat gaat.
      Je bent zo te lezen erg angstig voor je moeders afwijzing, dat is het eerste waar je van af moet. Je moet de negatieve ban breken en je realiseren dat je moeder nooit zal veranderen en waarschijnlijk niet inziet dat ze nps heeft. Dus is het belangrijk om de leefsituatie voor jezelf zo prettig mogelijk te maken.

      Geloof me als ik zeg dat je moet stoppen met het jezelf kwalijk nemen. Je bent geen slechte dochter, je moeder heeft een aandoening die haar dit gedrag laat vertonen en dat is heel erg voor haar en haar omgeving. Maar dat maakt jou geen slecht persoon en je moet voor jezelf manieren vinden om de omgang met haar zo prettig mogelijk te maken.

      • Noor on said:

        Heel erg bedankt voor je reactie! Ik heb al eens geprobeerd minder te bellen, maar dat levert natuurlijk ook problemen op… ;) bij mijn moeder en daardoor ook bij mij. Toen mijn vader overleden was, nu negen jaar geleden, heb ik haar 2x per dag gebeld en het heeft me moeite en verwijten gekost om dat terug te draaien. De therapeut heeft me ooit verteld dat ik niet verantwoordelijk ben voor het geluk van mijn moeder en dat hou ik me maar voor…! Ik heb haar een paar keer richting GGZ hulpverlening gepraat, maar daar was ze steeds na 1 gesprek weg en nu valt bij mij, na het lezen op deze pagina het kwartje! Ze wil helemaal niet geholpen worden….
        Hartelijke groet.

  13. Arjen on said:

    Vorig jaar april heb ik definitief de relatie van 3,5 jaar verbroken met een vrouw met vermoedelijk (gezien de gedragskenmerken) een NPS.
    Inhoudelijk was de relatie absoluut onwenselijk. Voornamelijk een herhaling van persoonlijke (jeugd)trauma’s in het kwadraat voor mijn gevoel.

    O.a. door herkenning, erkenning, en aanvaarding enorm veel inzicht verkregen in gedragsproblematiek gerelateerd aan extreem narcisme, of anders, vind ik. Onderscheidingsvermogen!

    Ergens denk ik eigenlijk al heel lang onbewust dat te willen wat er nooit is geweest met een intens verlangen, n.l. echte onvervalste moederliefde.
    Ik denk dat ik onbewust ben gegaan voor de vrouw die het meest op mijn moeder leek, in de (wan)hoop als veranderde ontwikkelde man eindelijk te voldoen aan de schijnbare criteria om liefde te kunnen delen.
    Ook denk ik dat meer zichtbaar is geworden voor mij wat er altijd was door deze relatie, n.l. narcistisch misbruik en de gevolgen daarvan.

    Arjen(48)

    • Heel herkenbaar.
      Dank voor je verhaal.
      Ik heb hetzelfde ondervonden met een man waar ik 6 jaar een relatie mee heb gehad, die ik nu verbroken heb.
      Tot in het extreme nooit goed genoeg, ieder woord af moeten wegen, en dan nog verkeerd begrepen worden. En ja ook ik dacht dat ik mezelf genoeg ontwikkeld had om de liefde van mijn vader te verdienen. Want deze man lijkt in vele opzichten op mijn vader. Ik kwam in mijn eigen gedrag ook een vorm van verslaving tegen.
      Ik was verslaafd aan het pleasen, ieder moment van de dag en de nacht bezig met goedkeuring proberen te krijgen van deze man wat nooit lukte. Ik twijfelde volledig aan mezelf en vroeg mij steeds af waar mijn eigen vreemde gedrag vandaan kwam. Ik herkende mezelf niet meer. Tot ik volledig uitgeput was en mezelf volledig kwijt. Ik kon niet meer verder en heb de relatie en alle contact verbroken.
      Gelukkig heb ik af kunnen kicken en voel ik me nu vrij. Hoewel ergens nog steeds de neiging bestaat om het toch weer te proberen.
      Het lijkt een beetje op stoppen met roken.

      • Dan heb ik nog een vraag.
        Deze man heeft een volwassen kind (22)
        Ik zie dat dit kind op allerlei manieren thuis gehouden wordt door vader.
        Het is nu al zover dat dit kind wat nota bene samenwoonde met iemand(28) nu sinds mijn vertrek met relatie bij vader in woont en de datum van hun vertrek wordt steeds maar weer uitgesteld. de jongelui leven niet hun eigen maar vaders leven. Ik zie dat nu veel helderder als buitenstaander. Ze doen het met zijn allen voorkomen alsof het heel normaal is dat de jongelui iedere avond of bij pa op de bank of boven op de slaapkamer zitten Terwijl het eigen appartement leeg staat. Kan ik iets doen ? of moeten de kinderen er zelf achter komen dat ze waarschijnlijk met een narcistisch iemand te maken hebben ?

  14. Charley on said:

    Goedemiddag.
    Een klein stukje van mijn verhaal wil ik graag delen. Simpelweg omdat ik dit alleen kan delen met mensen die ervaring hebben. Lees iets op deze site en ik zeg, damn…is me overkomen.
    Ik ben het kind van een narcistische moeder die een narcistische moeder had. In een zeer christelijke omgeving.
    Als oudste voldeed ik niet. Ooms en tantes bevestigen dat ik met stelselmatige regelmaat zeer langdurig en hardgrondig werd geslagen. Dat deed mijn vader want daar wilde mijn moeder geen handen aan vuil maken.
    Opsluiting, publieke vernedering, manipulatie emotionele chantage was een dagelijkse gang van zaken. Nu wil de pech dat ik daarna een narcistische vrouw heb ontmoet. Ach ja…in den beginne was het ZO leuk. Ja…
    En toen begon de ellende nog een keer. Ik heb dat 21 jaar volgehouden en heb toen afscheid genomen. Van het leven wel te verstaan.
    Bij het afscheid nemen, heb ik heel bewust gedaan, was er slechts 1 persoon die zei: He Charley, stel het even uit en ga naar een therapeut.
    Charley gedaan, jaren…
    En daarna gescheiden. Zou je denken dat het gedonder over is. Nou, dat is een illusie. Bedreiging stalking en de meest walgelijke beschuldigingen zijn mij ten deel gevallen.
    Uiteindelijk heeft ze (de ex) een rechtzaak geforceerd die anders uitpakte dan verwacht: de rechter oordeelde dat ik aan mijn verplichtingen voldeed en verder een vrij man ben. Ik heb geen verantwoording af te leggen aan de ex.
    De 2de relatie heb ik niet veel beter gehad maar ik had de patronen veel eerder door. Ik heb nl na de therapie NLP gevolgd. Omdat ik er van overtuigd was (ja WAS) dat ik alles wat ik deed, verkeerd deed.
    In die tijd heb ik mijn ouders, waar ik jaren maar zeer weinig contact mee had, geconfronteerd met hun gedrag en het gedrag van de grootouders.
    Minpunten tot in de hel geloof ik. Ik zou er voor in de hel terecht komen. Nou, ik was toen al in een hel dus er is geen verschil.
    Ik kan er nu om grijnzen maar destijds heeft t maar erg weinig gescheeld of er was serviesgoed gesneuveld.
    Inmiddels zijn de grootouders overleden. Een opluchting. De familieleden durven niet bij mijn ouders langs te gaan en bellen mij op om te vragen hoe de de wind vandaag waait. Niet dat er garantie is want dat kan ieder moment veranderen.
    Ik heb jaren geleden eens freud gelezen en narcisme gevonden. Samen met andere informatie kreeg ik wel een beeld en dacht: ZO dat heb ik dus meegemaakt.
    Ik kreeg toen te horen: ach Charley, zo was de opvoeding toen. niet zeuren en doorgaan. T zal vast zwaar zijn voor je vader.
    Omdat ik voortdurend dacht dat er iets aan mij mis was heb ik veel studie gedaan en inmiddels mij gespecialiseerd in de begeleiding van slachtoffers van narcisten.
    Inmiddels heb ik een werkende situatie gerealiseerd voor de omgang met de ouders. De pijn blijft evenals de eenzaamheid die uiteindelijk niet oplost omdat de veiligheid en liefde in de jeugd ontbrak.

    Met de begeleiding die ik geef komen de slachtoffers weer in een rustiger vaarwater. Wat is gebeurt, is gebeurt. Maar de toekomst ligt nog compleet open.

    Charley, 55 jaar lang geterroriseerd door 2 hooggespecialiseerde narcisten.

    Als je meer wilt weten of contact wilt, dan reageer maar op dit bericht

    • Moeder van slachtoffrtje on said:

      Ja, ik ben zeer geïnteresseerd in advies. Want ik vind het verschrikkelijk te lezen dat alle slachtoffers zoveel ouder zijn dan mijn jonge kinderen en er zo laat achter komen en met zichzelf veelal in de knoei zijn gekomen.. Kan ik dit nou echt niet voorkomen…..

      • admin on said:

        Advies is in dit geval moeilijk te geven. Je zal ze niet het contact met de vader willen ontzeggen. De omgang met de vader zal blijven. Op deze manier houdt hij mogelijkheden om ze te beïnvloeden. Hoe oud zijn je kinderen en ervaren hun de negatieve effecten al bewust?

    • Erica on said:

      Herkenbaar. Ik ben inmiddels in de 50 en heb de ene relatie na de andere gehad waarin ik me uitsloofde. Mijn vader zei, pour être aimé, il faut être aimable. Uw kind haat u. Ge ziet uzelf niet graag. Ja inderdaad, na een leven van afkeuring en vernedering. Ik overweeg ook nlp, ook om mijn dochter beter te kunnen helpen op weg naar haar volwassenheid. Dit is zo herkenbaar, zo pijnlijk en zo belangrijk dat de inzichten er komen! Dank u voor het delen!

  15. Moeder van slachtoffrtje on said:

    Net als ik denk te weten wat t beste werkt,pakt het weer averechts uit. Ik probeer in berichten zo kort mogelijk te zijn,want elk woord keert hij binnenstebuiten. Ik praat m nr de mond ( ” ik begrijp je”) maar probeer meteen duidelijk te zijn(” ik wil niet dat je haar haalt”) en soms is t alsof je met n kind communiceert.. Ik baal ervan dat mn bloeddruk meteen omhoog schiet en de onrust om me heen hangt als ik wat lees van hem, of vd kinderen hoor. Ik loop bij n coach die leert me bij mezelf te blijven…maar das lastig… Want ik ben de moeder die ‘dwars ligt’ die ze ‘teleur moet stellen’ omdat papa dingen toezegt die niet kunnen omdat ze bij mij zijn die weekenden.. Zullen ze het echt ooit gaan inzien hoe ik me in allerlei bochten wring!??

    • admin on said:

      Lieve moeder,

      ik kan uit ervaring spreken (gesprekken met andere moeders) dat ik zeg dat als jij consequent en rechtvaardig blijft, ze uiteindelijk voor jouw kant zullen kiezen. Je moet sterk blijven, ook al kom jij er soms uit als de boosdoener. Bij je zelf blijven is inderdaad heel belangrijk. Een goede vriend van mij is een expert in het jezelf goed voel en dicht bij jezelf blijven. Ik heb hem gevraagd om met mij samen te werken aan deze site, dan gaat hij ook doen. Hij is echt een guru op dat gebied. Schrijf je in voor de nieuwsbrief, dan ontvang je hier snel bericht over. Er gaan nog meer dingen veranderen, dan blijf je op de hoogte…

        • admin on said:

          Sorry moeder, het ebook is sinds gisteravond klaar :( je mag je verhaal altijd nog insturen. Misschien dat we nog een vervolg zullen maken of op een later tijdstip een uitbreiding. Meld je aan voor de mailinglijst en ontvang het ebook in je mail.

  16. Ikke on said:

    Bijna alle kenmerken omschrijven mijn vader (ook alcohol verslaving), ben 1,5 jaar bij een psychotherapeut geweest om mijn jeugd en mijn vader onder de loep te nemen. Maar zelfs nu twijfel ik nog aan mezelf of ik niet overdrijf of dingen verkeerd zie. Terwijl ik al vanaf mijn vroegste herrinnering weet dat het met mijn vader niet normaal is allemaal.
    Mijn hele leven hebben mijn moeder en ik thuis op eieren moeten lopen. De sfeer thuis werd bepaald door mijn vaders stemming. Hij controleerde alles, afluisteren gesprekken/telefoon, wilde niet dat mijn moeder eigen bankrekening had, altijd drama als mijn moeder ging sporten, erg jaloers, kleineren, als wij dingen zelf deden dan werd het belachelijk gemaakt, hij dulde geen kritiek of mening van een ander, meteen opspringen voor hem als hij iets wou, op commando lachen of niet lachen, mocht niet huilen of emotie uiten. Als hij weer mij om iets had uitgefoeterd en zijn bui was over dan gooide hij geld voor me neer en mocht er niet meer over gepraat worden dan was het opgelost op die manier, hij noemde mij vaak een stuk stront en zij dat ik niks waard was, onverwacht kon zijn stemming omslaan, en kwaad zijn over iets wat niks met werkelijkheid te maken had. laconiek en kleinerend over anderen doen. als kind zijn mij dwingen te zeggen dat zijn huwelijk spaak loop door mijn schuld, zeggen dat ik maar een andere vader moet zoeken. Ik haatte hem zolang ik mij kon herinneren, altijd spanning was er bij ons thuis. Nadat mijn moeder was overleden (haar zus mocht van hem niet eens afscheid nemen van mijn moeder en 5 minuten alleen zijn met elkaar) veranderde hij in een zielige labiele man, probeert constant op schuldgevoelens in te werken en zielig te doen, te claimen en gaf mijn geen ruimte om te rouwen, alles draaide om hem, na een klein jaar had hij een nieuwe vriendin. Ik heb nu geen contact met hem, ik kon er niet meer tegen, als ik zei dat ik een avondje rust wou dan kwam hij toch langs mijn huis en bleef maar aanbellen en mij niet met rust laten, of op het moment dat ik van het werk thuis zou komen dan liep hij daar ‘toevallig’. Ik ging altijd met knikkende knieen naar buiten bang om hem tegen te komen en van binnen trilde ik van spanning en frustratie dag in dag uit. Ik ben nu verhuisd en hij weet mijn precieze adres niet, ik wil ook niet dat hij weet waar ik woon, dan is mijn rust weer voorbij. Het is een constante strijd van woede, verdriet en schuldgevoel. Mijn vorige relaties lijken elke keer dat ik mannen aantrek die narcistisch zijn en niet psychisch in orde zijn en mij slecht behandelen. Ook heb ik geen zin en behoefte aan schoonfamilie, probeer dat zoveel mogelijk dan te vermijden. Ik denk soms echt dat ik mij niet sociaal heb ontwikkeld omdat ik gewoon geen zin heb in te veel contact met anderen. Mijn eigen vrienden en tante heb ik graag om mij heen, maar wanneer er een verjaardag of zo is dan raak ik in paniek en ga ik er niet heen. Herkent iemand dit ook? Zijn dit wellicht gevolgen van mijn jeugd? Ik ben 35 jaar en nu komt het allemaal heel erg naar boven…

  17. Anoniem on said:

    Hoe kan ik mijn kinderen helpen het beste met hun vader (mijn ex) om te gaan? Ik kom er steeds meer achter dat mijn ex NPS heeft in combinatie met ADD. Ik werd er tijdens onze relatie al radeloos van, maar nu maak ik me zorgen voor mijn kinderen die toch regelmatig een lang weekend bij hem zijn. Ze zeggen al dat hij erg snel boos wordt en alles moet zoals hij het wil. Zelf vind ik het moeilijk ermee om te gaan (geen idee eigenlijk wat nou het best werkt) laat staan voor mijn kinderen. Advies is meer dan welkom.

    • Arjen on said:

      Als ouder ben je voor je kinderen een rolmodel, geloof ik. Hoe jij ermee omgaat is een voorbeeld voor je kinderen. En daarvoor is kennis noodzakelijk.
      Persoonlijk denk ik dat afstandelijk betrokken zijn met je ex als de vader van je kinderen een goede manier is. Kinderen leren niet teveel naar zich toe te trekken wat niet van hun is maar van hun vader is.

  18. Moeder van slachtoffrtje on said:

    Ik heb mn verhaal al eerder gedaan, mn ex is narcist en daar heb ik 2 kinderen mee.. Ik zoek mensen in het zelfde schuitje als ik..wie heeft ook kinderen die naar hun narsistische vader moeten die voor de buitenwereld zo fantastisch lijkt? Hij wilde zn dochter van 10jr 2 mndn niet zien, en ondertussen mocht de jongste mee te skieen,en vierde wel pakjesavond bij hem. Nu heeft ze 2 uurtjes met m gesproken, en was weer helemaal blij. Ze lijkt alle ellende te zijn vergeten! En dat ze daar nog niet mag komen omdat ze iedereen ( fam en vriendinnen vd stiefmoeder) heeft teleurgesteld,vind ze zelfs begrijpelijk, ” want het is onze schuld mama,dat iedereen nu denkt dat hun slechte ouders zijn” Nu wilt ie de jongste meer weeknden zien,maar de oudste niet… Dat word zeer binnenkort weer n rechtzaak… De jongste gaat graag naar dr vader,vriendin en halfzusje, maar ze is daar niet zichzelf,ze durft niet eerlijk te zijn zegt ze… Zij gaat het zelfde meemaken als haar oudere zus… En ik moet maar toekijken… Als hij bepaalt in mijn weekend de jongste van school te halen…dan doet hij dat. Ik moet het steeds weer toelaten, anders word het hommeless en dat wil ik de kids niet aandoen…maar ik ben spuugzat dat hij steeds alles maar kan maken..hoe gaan anderen hier mee om?? Ik zou graag contact willen…..

  19. Marieke on said:

    Ik zou het heel fijn vinden als hier een forum zou komen om ervaringen met elkaar te delen. Ik ben er sinds kort ook achter dat mijn moeder een narcistische stoornis heeft. Ik probeer het contact nu op een laag pitje te zetten. Zelf ben ik er eigenlijk aan toe om helemaal te breken met mijn familie, ik doe dat alleen niet omdat ik toch wel met mijn moeder te doen heb (ze is erg eenzaam, dat komt wel door haar eigen gedrag, maar dat ziet ze niet) en om emotionele taferelen te voorkomen. Want die kan ik zelf niet meer aan. Ik voel niet zoveel voor een persoonlijk e-mailcontact met mensen, dat is me “too much” op dit moment, maar een forum zou ik heel erg toejuichen.

    • admin on said:

      Beste Marieke,

      Ik weet dat deze wens er bij meerdere lezers van onze site is. Ik ben voorbereidingen aan het treffen voor een makkelijk en veilig platform waar iedereen straks samen op kan communiceren. Als je op de hoogte wil blijven, schrijf je in op de site.

    • Thea on said:

      Hoi allemaal,

      Ik heb jullie reacties gelezen, heel indringend. Na 60 jaar, bijna, ben ik er achter gekomen dat ik jaren ben bestookt door een narcistische meder, nu nmiddels 84 (moeder), misschien kunnen we eens praten.

      Mvg thea

      • alida on said:

        Dag Thea,
        Inmiddels ben ik 63 jaar en er ook net achter gekomen dat mijn moeder een verborgen narcistische stoornis heeft. Zij is inmiddels 85 jaar en verblijft in een verzorging tehuis.net zoals bovenstaande verhalen: nooit goed gedaan enz enz. Ik was een ongewenst kind (zij moest trouwen) en waarschijnlijk mijn vader is niet mijn verwekker. Gelet op het feit dat ik enig kind ben en zelf geen kinderen heb, altijd gedacht dat het aan mij lag een lastige puber en alle levens fase erna nooit goed gedaan. Zelfs in het verzorging te huis werd ik door haar achter gesloten deuren dus in haar kamer, zelfs in het ziekenhuis gezegd wat ik niet goed deed in tegenstelling tot de andere kinderen van mede bewoners. Daarbij werden er dingen door de zusters niet gedaan. Bij navraag bleek dit niet waar te zijn. Ze werd zogenaamd dement, ze wist het niet meer. Dit was ook een onderdeel van het spel!!!! In het ziekenhuis heeft ze mij werkelijk weggestuurd en mijn nichtje gebeld om haar weer naar het verzorgingshuis te brengen bij ontslag. Dit plaatje stond haar goed: de oude vrouw werd door een dochter van haar inmiddels overleden zus naar de verzorging gebracht. Haar (slechte dochter) ontbrak. Ja, je trapt er in want je hoopt dat het tussen haar en mij nog altijd goed kan komen. Je hoopt dat zij eens zal zeggen Dit heb je goed gedaan of ik hou van je!!! Maar nee. Inmiddels heb ik geen contact meer met haar. De schuld gevoelens worden minder en ik hoop voor mezelf nog een leuke oude dag te hebben. Groet Alida

      • admin on said:

        Beste Cindy,

        ik ben blij dat je contact zoekt met mensen via deze site. Dit moedig ik echt aan! Ik ben van mening dat mensen die deze site bezoeken veel aan elkaar kunnen hebben. Er zit zoveel ervaring in deze groep mensen dat jullie elkaar allemaal zouden kunnen helpen of ondersteunen.

        Ik ben zelf ook bezig om een medium op te zetten waarin mensen elkaar straks kunnen vinden op een open maar toch veilige manier. Ik hoop dat je hier dan deel van word. Volgens mij heb je al ingeschreven op onze site? Hou je mailbox in de gaten, er gaan in 2014 wat dingen veranderen op deze site. Het contact wil ik hechter maken, een community vormen met mensen die er voor elkaar kunnen zijn. Daar ga je straks nog meer over horen dus ik hoop dat ik jou en anderen straks mag verwelkomen in deze groep ;)

        Groeten Rinus

  20. Elza on said:

    Hoi allemaal,

    Nu ik alles voor de zoveelste keer lees, ontkom ik er echt niet meer aan. Alles is herkenbaar… en toch blijven bagatelliseren, t viel vast wel mee.

    Nou dat valt t niet.
    Er is bij mij altijd een gevoel geweest dat er iets niet klopte, maar dacht altijd dat t aan mezelf lag.
    Pas sinds 5 jaar is het contact zodanig verslechterd met mijn ouders omdat ik daadwerkelijk voor mezelf opkwam. Ik koos voor de relatie waar zij niet achter stonden.

    Inmiddels heb ik 2 kinderen en mijn vader heeft geen van beide ooit gezien.

    Ik ben dit jaar volledig ingestort, heb een noodkreet gedaan naar mijn ouders maar hier kwam geen reactie op. Ze waren op vakantie, en ja die gaan ze niet onderbreken.

    Nu ik onlangs, na jaren, weer contact heb met familie, komt de ene na de andere leugen naar boven.

    Ik ben er klaar mee. Ik ben zo boos en zo verdrietig.
    T enige is dat ik in zit over mijn moeder. Zij heeft zich volledig ingekapseld in mijn vaders manipulaties.
    Ze antwoord steeds schichtiger aan de telefoon.

    We (familie: broer, ooms en tantes) hebben nu besloten om even geen contact te zoeken en dat het vanuit mijn ouders (lees moeder) kant moet komen, dan pas kunnen we haar helpen. Ze zal zelf in moeten zien dat t zo niet langer gaat.
    Ze hebben zich totaal geisoleerd van de buitenwereld, iedereen om hen heen ziet dat t gedrag wat ze vertonen niet normaal is. En toch wil t niet doordringen.

    Nu ik het vermoeden heb dat NPS de ‘boosdoener’ bij mijn vader is, geef t me ook een soort rust of opluchting. Ook al is dit niet officieel vastgesteld, ik ben ook geen psycholoog, maar waarom is t dan zo herkenbaar…

    Ik ben nog bezig met zoeken naar de juiste therapie. Ik hoop dat hulpverleners hier iets mee kunnen. Ik loop al zo lang tegen dezelfde dingen aan en toch lukt t niet om die negatieve spiraal te doorbreken, t kost me zelfs bijna mijn eigen relatie.
    Hopelijk nu ik echt voor mezelf ga kiezen, is dit een keerpunt.

    Als er mensen zijn die in contact willen komen, graag.

    • Cindy on said:

      Beste Elza,
      Zoals je in mijn verhaal kunt lezen zou ik ook graag in contact komen met mensen die in een soort gelijke situatie hebben gezeten of zitten zoals ik.
      Ik hoor graag van je.
      Groetjes Cindy

        • admin on said:

          Beste Elza,

          Jij kan via deze reacties niet iemand een privé bericht sturen. Wij zijn bezig om iets te maken waarbij lotgenoten elkaar kunnen vinden en op een veilige manier contact met elkaar kunnen hebben. Dit is 1 van de veranderingen voor 2014. Jammer genoeg heb je daar nu niet direct iets aan. Ik adviseer iedereen om zich in te schrijven op onze nieuwsbrief met voornaam en emailadres. Er gaan dit jaar wat dingen veranderen op onze site, dingen waar we jullie mee willen helpen en waarmee we jullie met elkaar in contact willen brengen. Schrijf je snel in en wacht het af in je mailbox.

          Groeten Rinus (admin narcistischepersoonlijkheidsstoornis.nl)

    • admin on said:

      Beste Elza,

      ik herken deze situatie als geen ander. Mijn moeder heeft jarenlang geworsteld met haar eigen ouders. Ook een moeder die te onderdanig was aan de vader en vader die alle kenmerken van nps had. Mijn moeder heeft het contact definitief verbroken en altijd gehoopt dat haar ouders iets zouden laten horen om weer tot elkaar te komen. Dit is niet gebeurd.
      Wat ik je kan vertellen is dat mijn moeder, ondanks al het verdriet wat ze heeft gehad, de laatste 10 jaar erg gelukkig is geweest. Ik weet dat ze er altijd aan heeft gedacht en het nooit volledig los heeft kunnen laten. “Het blijven immers toch mijn ouders”, zegt ze dan altijd. Dit klopt. Ik heb mijn moeder zo vaak ongelukkig gezien door haar ouders. Ik heb mijn opa en oma nooit gemist. Ik wilde ze ook niet meer kennen nadat ik had gezien wat ze mijn moeder hadden aangedaan.
      Ik weet dat je de hoop waarschijnlijk altijd zal blijven houden maar ik denk dat jouw kwaliteit van leven negatief beïnvloed zal blijven door je ouders. Kies voor jezelf, dat is het aller belangrijkste. Zorg dat je gelukkig bent met de mensen die je dierbaar zijn en waar je wel een goede en respectvolle band mee hebt.

      Groeten Rinus

  21. Cindy on said:

    Hoi Inge
    Ik heb ook een meeloop vader hij neemt het altijd op voor mijn moeder en desondanks dat mijn moeder altijd degene is/was die ruzie en ellende veroorzaakte was zij ook altijd degene die door mijn vader beschermd werd/wordt.
    Omdat mijn man en ik graag zelf een kindje willen hebben we besloten om al het contact met hen te verbreken.

    Graag zou ik in contact komen met mensen die ook te maken hebben gehad met ouders met deze stoornis.
    Dit omdat ik het fijn zou vinden om eens met mensen te praten die iets soortgelijks hebben meegemaakt in hun jeugd en misschien nu nog steeds.

  22. inge on said:

    Birgit, ik wil heel graag contact met je. De tranen van herkenning kwamen omhoog toen ik je verhaal las. Ik ben niet alleen vverdrietig, maar ook boos. Dat gevoel sta ik me me nog maar sinds kort toe. WIJ ZIJN OKEE! (Ik ben ook mama van een tweeling van 8 jaar oud, en wil dat ik het vooral anders doe dan mijn moeder. Dat lukt me best goed, maar besef hierdoor wat ik als kind heb gemist. Heb veel huilbuien…)

  23. inge on said:

    Hallo allemaal, hebben jullie naast de overheersende moeder, ook een mee-loop vader? Hij weet dat het niet correct is hoe zij met jullie omgaat, maar wordt boos op jullie, want; “hoe durven wij op ‘zo’n manier’ met onze moeder om te gaan?? Terwijl we eindelijk de moed hadden gevonden om er eens tegenin te gaan..?!

  24. Hallo,
    Heel herkenbaar allemaal wat ik hier lees.ik ben er sinds een half jaar achter dat mij ex vrouw nps heeft en ben er allens over aan het uit zoeken.ik ben heel blij dat ik de stap genomen heb om haar te verlaten maar ze probeert me nog steeds te manipuleren en dat met de kinderen want dat is nog het enige waarmee ze me nog kan raken.ik weet niet goed wat ik nu moet doen mij is geadviseerd om de kinderen uit het gevecht te halen wat ik ook wel begrijp.mij is verteld dat ik ze moet loslaten omdat ze dan geen macht meer heeft en de kinderen niet meer kan gebruiken en dat de kinderen later vanzelf terug komen dat ze het gaan begrijpen.ik ben bang dat ze schade oplopen van haar gedrag en ze is niet voor rede vatbaar.is er iets waarmee ik de kinderen kan helpen om hiermee om te gaan?
    Groeten hen.

  25. Cindy on said:

    Hoi,
    Ik zou best in contact willen komen met je Birgit.
    Ik ben ook 31 en heb me heel lang afgevraagd of er met mij iets mis was en wat dat dan was.
    Ik zou het fijn vinden om eens met iemand te praten die weet hoe het is/was.
    Ik hoor graag van je.
    Groetjes Cindy

    P.s de aller beste wensen voor iedereen!

  26. Birgit on said:

    Beste allemaal,

    Wat een verwarring… In alle verhalen herken ik wel iets uit mijn eigen jeugd. Mijn jeugd was allerminst zonder zorgen. Weet niet beter dan altijd in de ‘overlevingsmodus’ te hebben gezeten. Wel altijd gevoeld dat iets niet klopte maar kon mijn vinger er niet opleggen bij wie niet; pap of mam? Nu denk ik beide.

    Al jaren loop ik bij therapeuten. Weet dat er iets niet klopt, zoek antwoorden, een diagnose. Zeer extreme dingen meegemaakt. De band met mijn. Broer is moeizaam, hebben allebei last van onze jeugd. Hij kwam laatst met het woord ‘narcistische persoonlijkheidsstoonis’. Nadat we weer in een zeer moeilijke situatiezijn beland met mijn ouders. Desondanks steunen we elkaar altijd door dik en dun en begrijpen de ander. Ik ben me erin gaan verdiepen. Heb het aangekaart bij mijn therapeut. Ik wil zelf ook onderzocht worden; of ik zelf deze stoornis heb. Herken zelf ook dat ik de schuld vaak bij anderen probeer te leggen en zelf in de slachtoffer rol kruip. Dan relativeer ik weer en schud mezelf ineens wakker maar sinds een paar jaar heb ik het zwaar. Na de geboorte van mijn dochter belandde ik in een depressie. Ik krabbelde er uiteindelijk uit. Maar merkte dat mijn man totaal geen raad weet met mij soms. Uiteindelijk ging het beter. Ik had op dat moment geen contact met mijn vader. Net voor mijn trouwdag verbrak ik het contact omdat ook die dag overschaduwd dreigde te raken door zijn idiote overtuigingen. Na de geboorte van onze tweede meid zakte ik in een nog diepere depressie. Pas maanden later trok ik zelf aan de bel. Ik wou niet meer, was totaal op. Ik werd begeleid door de crisisdienst en uiteindelijk veel therapie en medicijnen.

    Ik hoop dat mijn verhaal iets overzichtelijk is en de kern duidelijk is. Ik ben 31 jaar en ben heel erg op zoek naar herkenning. Ik heb steeds het gevoel dat er met mij iets mis is en vaak gaat door mijn hoofd dat mijn man en kinderen beter af zouden zijn zonder mij.

    Wie wil contact?

    Liefs,
    Birgit

    • Patricia on said:

      Hai Birgit, ik herken veel in je verhaal. Mijn vader is narcist en ik ben daar pas een paar maand geleden achtergekomen. Inderdaad de vraag: wat is er mis met mij?, speelt eigenlijk mijn hele leven al. Ik ben nu 36 jaar en alleenstaannude moeder van twee meisjes. Ook de depressies die je omschrijft herken ik. Huilbui nu. Nu pas begin ik me te realiseren wat het gevaar van mijn jeugd kan betekenen voor mijn kinderen. Ik hoop hulp te kunnen vinden om de spiraal te doorbreken. Groetjes Patricia

  27. Chantal on said:

    Hallo mensen,

    Ik zelf ben nu 31 jaar en eindelijk los geweekt van mijn moeder die narcist is. Vanwege mijn zwangerschap wil ik er nu niet te diep op ingaan omdat het nog pijnlijk is en voor veel onbegrip zorgt. Het gaat wel heel goed ben eerder 5 jaar zonder hun ( er hangt nog een zusje / broertje en een stiefvader aan)geweest. Toch weer geprobeerd maar ik heb nu zelf een gezin en het kan gewoon echt niet meer. Ik ben opzoek naar lotgenoten met wie ik af en toe kan praten geld twee kanten op natuurlijk :) .

    • cindy on said:

      Hallo allemaal,
      Ik ben Cindy en ik ben 31 jaar,
      Ook ik herken heel veel in jullie verhalen ik heb een moeder met nps en daarbij is ze alcoholist.En een vader die haar steeds opnieuw beschermd en alles van haar goed praat.
      Ik heb nog een broer(tje) van 27 jaar.
      Ik ben zelf al uit huis sinds mijn 17de dankzij mijn lieve man die heel veel geduld met mij heeft gehad.
      Mijn broertje is pas sinds vorige jaar op zich zelf.
      In de afgelopen jaren hebben mijn man en ik een soort van knipperlicht relatie gehad met mijn ouders en hebben we steeds geprobeerd om er iets van te maken.
      Sinds vandaag hebben we wederom al het contact verbroken.
      Mijn moeder wilde dat we kerstavond bij hun thuis kwamen.( Ik mijn man en mijn broertje)
      Maar wij hadden besloten dat we bij ons thuis zouden blijven we zouden immers al 1e kerstdag bij hun zijn.
      De afgelopen 2 weken heeft bij ons alles op spanning gestaan omdat ze geen nee kon accepteren ze wou met alle geweld hebben dat we daar heen kwamen.
      Daar komt bij dat ik me absoluut rustig moet houden omdat ik een verdoofd gevoel heb aan de rechterkant van mijn gezicht en hoofd en er nog niet is vast gesteld wat er aan de hand is.
      Maar daar word natuurlijk geen rekening mee gehouden want de enige die belangrijk is is mijn moeder dat is immers al jaren zo.
      Gister avond is het allemaal tot explosie gekomen tussen mijn moeder en broertje.
      Ze belde hem weer eens straal bezopen op toen mijn vader niet thuis was (dat doet ze bijna altijd) en ging mijn broertje kleineren en kwetsen en begon ook mij zelf mijn man en ons huis af te branden, waar door mijn broertje helemaal uit zijn slof schoot.
      Vandaag heb ik mijn vader opgebeld en hem het verhaal voor gelegd maar zoals altijd wierp hij een beschermend schild op voor mijn moeder het was immers de schuld van mijn broertje want hij was uit zijn sloof geschoten waar door mijn moeder overstuur raakte.
      Over wat mijn moeder gezegd had tegen mijn broertje zei hij : ik was er niet bij tijdens het telefoongesprek dus kan ik er geen oordeel over hebben.
      Ik heb tegen hem gezegd dat zowel ik als mijn broertje geen contact meer wil met hun en dat ze ons met rust moeten laten.
      Aangezien ik en mij man graag zelf een kindje willen lijkt het ons beter geen contact te hebben met deze mensen.
      Mensen die niets toevoegen aan je leven kun je beter uit je leven bannen.

    • cindy on said:

      beste chantal , ik ben cindy van het bericht hieronder en als je wilt kunnen we eens telefonisch contact hebben over dit onderwerp .
      mijn man denkt ook dat dit misschien een goede optie is daar er buiten mij mijn man en broertje weinig mensen zijn die ik het hele verhaal wil proberen uit te leggen , de meeste mensen geloven simpelweg niet eens wat je verteld want zij kunnen er met hun normale verstand niet bij dat ouders dit hun kinderen aan doen .
      ik hoor het wel van je , ik bel gratis naar vast en mobiel dus het kan kosteloos .
      mvg cindy

  28. Mijn moeder voldoet dus volledig aan alle kenmerken die ik terugvind over narcisme. Mijn leven werd volledig geleid door haar, ik had geen leven, ik bestond gewoon niet, ik at wat zij wou, zoals zij wou, hoeveel zij wou, praatte als ik mocht, zweeg wanneer het moest, zei wat ze wilde horen, reageerde zoals zij het me oplegde, …. En zo ging het door tot ik een jaar of 8 was! En toen begon ik stilaan te merken dat dit niet normaal was. Ik begon te zien dat mensen haar niet moesten, haar vriendelijk probeerden af te schepen, ik schaamde mij om haar gedrag, probeerde haar zo snel mogelijk weg te lokken, zodat ik de vernedering niet langer moest meemaken, want zij had er totaal geen idee van! Toen ik na jaren wat moed verzamelt had om is tegen haar in te gaan, werd ik weken niet bekeken, kreeg ik geen eten, werd mijn kamer niet gekuisd, werd er geen kledij gewassen, werd er niet tegen mij gesproken, geen blik waardig gegund. Tot op heden heeft zij geen greintje besef van het monster dat ze geworden is, en het wordt steeds erger! Ik ben ondertussen al 15 jaar het huis uit en heb zelf een dochter van 5 jaar, ik ben al 20 jaar in therapie en zal dit wss zijn tot het einde van mijn dagen, dankzij mijn moeder! Ik ben een alleenstaande moeder en ben soms genoodzaakt om mijn dochter daar achter te laten (voornamelijk bij mijn vader dan, maar goe, zij is er ook). Mijn zus heeft nu een zoontje van 1 jaar en als hij ziek is en zij moeten gaan werken, moet ook hij daar blijven. Het is een tijdje redelijk gegaan, maar onlangs was het weer crisis en zijn haar stoppen weer doorgeslagen. Ik kan het niet met zekerheid zeggen natuurlijk maar ik heb een sterk vermoeden dat zij mijn neefje mishandeld heeft, en hoogstwaarschijnlijk was dit ook het geval bij mij dochter toen zij nog baby was, maar ik zie nu pas de gelijkenissen. Het probleem is dat we het niet kunnen bewijzen, vermits zij er alleen mee was en ze het ons niet zal komen vertellen. Zij zegt dan dat hij helemaal over zijn toeren van de kribbe is gekomen en dat zij hem nog steeds niet heeft kunnen kalmeren, maar als het kind na 4 uur nog steeds ligt te bibberen van schrik dan stel ik mij toch wel serieuze vragen. Ik weet niet meer wat te doen, en soms denk ik dat mijn moeder in een psychose zit. Ik heb haar vorige week wel nog is attent gemaakt op het feit dat ze dringend is moet nadenken over zichzelf want dat ik zo niet meer kan blijven doorgaan en mezelf genoodzaakt zie alle contact te verbreken, maar dan krijg je weer te horen: ‘na alles wat ik voor u gedaan heb, behandel jij mij zo, hoe durf je, ik zal wel zien dat al mijn geld opgebrast is tegen dak moet gaan, zoda ge niks moet komen halen, vuil, smerige, ondankbare teef! ‘ Ja, dat is dan nog maar een kleine uitspraak van haar. Ik ben op, en ik dit niet meer dragen, laat staan dat ik mijn dochter hiet nog wil aan blootstellen. Kan ik haar niet laten ‘gedwongen opsluiten’ ofzo, totdat ze haar probleem inziet?

  29. Ik had een vriend die narcist is. Hij heeft twee kinderen (niet mijn kinderen), 6-11 jaar. Eerste wat zij zeggen als ze er zijn is ‘papa, ik vind het niet relaxed bij je’ en ‘papa waarom doen je zo onaardig tegen mij’. Vader hoort het niet, doet ook weinig met ze, als hij ze heeft schiet hij de verzorging in en is zeer streng en wil alles onder controle houden. Gezellig aan tafel is het niet.
    Zijn oudste is alles want die aait vaders ego uit bangheid en is bekommerd om zijn vader. Zijn jongste kijkt hij niet eens naar om. Maar als ze niet luisteren naar vader, maait hij ze om.
    Brengt hij schade aan ze? Moet ik hun moeder inseinen? Wat zouden jullie doen?

  30. Meisje on said:

    Ik heb een moeder die narcist is. Ik ben nog jong en onlangs door haar uit huis gezet omdat ze het moeilijk heeft op dit moment en geldproblemen heeft. Ik heb een gesprek met haar gehad bij mijn forensisch psycholoog en die heeft gezegd dat ze een narcistische persoonlijkheidsrecht stoornis heeft, en toen ik het op internet op zocht herkende ik haar overal in. Het doet me pijn en voel me ongelooflijk verstoten, misbaar, ongewild en in de steek gelaten. Mijn psycholoog heeft hulp aangeboden, maar die wil ze niet want ze vind dat alles aan mij ligt en zij niet degene is die fout zit, en als we over haar vele drank gebruik praten dan lacht ze het weg en zegt ze dat ik lieg. Ik vind het nu allemaal heel moeilijk en moet er echt mee leren omgaan, anders ben ik bang dat ik over een aantal jaren ook geen contact meer heb met mijn moeder.

  31. Brigitte on said:

    Hallo allemaal,

    Wat een opluchting, dat ik niet in mijn eentje sta.
    Ik heb me altijd al anders gevoeld. Ben 36 jaar, enig kind van een moeder met vermoedelijk NPS (voldoet op alle bovenvoornoemde punten) en leef echt achter gesloten deuren.

    Met 19 jaar van huis gevlucht en gaan samenwonen met veels te oudere mannen. Relaties mislukken altijd, ik trek zelf altijd gediagnosticeerde psychopaten en narcisten op mij aan, met alle gevolgen van dien…politierapporten, 112 meldingen, rechtbanken en uiteindelijk de totale psychische en lichamelijke uitputting.

    Ik ben nu na de klap van 5 jaar geleden weer opgekrabbeld en heb gevochten en moet blijven vechten in mijn eentje ja.

    Mijn moeder voldoet aan alle NPS punten, daarnaast is ze nog eens extreem gewelddadig, want echte narcisten ook zijn. Vader was nooit thuis, hij is nu met pensioen en ook aangetast door haar. Hij grijpt niet in.

    2 weken geleden begon mijn moeder weer te zeuren over dat ik haar niet aansta met mijn levenswijze, (wil nooit meer een man!) met mijn uiterlijk, (ik ben geen pipi langkous)en nee, ik ben niet onbeschadigd. Toen ik rustig vroeg of ze wilde vertrekken spuugde ze me in mijn gezicht en vertrok. Sprak mijn voicemail in waarin ze dreigde mij mijn hond af te nemen. Niet te geloven, stel je voor ik had ook nog kinderen.

    Daarop ik naar pa gebeld dat ik mijn reserve huissleutel van mijn appartement kom halen (ik ben weer bang dat mijn moeder acties gaat ondernemen en huisvredebreuk gaat plegen en ja, mijn hond gaat kidnappen). Pa vond het goed, zei er verder niets op. Eenmaal aldaar bij dat k*t ouderlijk huis aangekomen belde ik aan en voordat ik er erg in had en de deur open ging, trok mijn moeder aan mijn sjaal en tilde mij meters hoog op, zodat ik bijna geen lucht kreeg. Ik heb haar toch een trap verkocht toen ik los kwam, heb dat tering wijf echt k*pot kunnen slaan. Sorry mijn woordkeus. Ik heb haar verteld dat ze mijn vader kapot heeft kunnen maken (kanker, hartziek en afgestompt) maar ik, ik trek de streep (zeg ik altijd) maar dit gaat niet meer.

    Van mijn exen ben ik ook afgekomen (met behulp van justitie) en mijn leven is aanzienlijk verbeterd. Heb na alle uitbraak ellende van de crisis in 2008, wel mijn hoofd boven water weten te houden, alleen. En geloof mij, dan leer je nog harder te vechten. Ben altijd nog aan het werk, gelukkig en daar leef ik voor, en voor mijn kleine hond.

    Innerlijke rust heb ik eindelijk en van mijn toch al niet zo’n grote zelfverzekerdheid en onzekerheid, heb ik 1% terug geknokt en die blijft van mij.

    Weet nu niet, wat het bij mij is, dat ik niet slaag met relatie, trouwen en al dat wat je moet hebben om mee te tellen in de maatschappij. Of ik nu ook NPS heb? Ik denk het niet. Omdat ik weet via exen en moeder, wat het is als je dat hebt. Je bent dan van de duivel bezeten echt waar, doortrapt tot en met. En ik ben eerlijk, heb het hart op de juiste plek en geef om anderen en help altijd anderen en ga ver voor hen, ook in mijn werk. Ben flexibel en sta altijd open voor opbouwende kritiek. Ik kan niet tegen ruzie, geweld en oneerlijkheid. Omdat ik daar van jongs af aan dagelijks aan blootgesteld ben, heb ik ook ergens afgesloten met de maatschappij, want je komt het overal tegen.

    Sorry dat ik zo doorga, het komt allemaal opeens in mij op.

    Nu even terug naar de zoveelste crash met mijn moeder. Ze heeft van de week 1 nacht in ziekenhuis gelegen, zo vertelde mijn pa mijn gisteren. Lekker zielig doen. Ik geloofde het niet, heb navraag gedaan in ziekenhuis, maar het blijkt idd waar te zijn. Hartproblemen. (omdat ze spijt heeft mij op de wereld te hebben gezet!) Ik zei er niets op. Pa vroeg alleen naar de hond, dat het tijd was dat die weer eens op visite kwam, want de buurt praat al! Voelen jullie het? Het gaat om hun en om wat anderen wel niet van hun vinden. Naar mij vraagt zoals altijd niemand.

    Heb gelukkig nog werk in het nieuwe jaar, door contractverlening (tof compiment), en zelfs daarvan zijn ze niet onder de indruk of blij voor mij.

    36 jaar lang vraag ik mij al af: ben ik het, of is zij het en mijn pa ondertussen ook? (waar je mee omgaat, daar word je mee besmet).
    In mijn dagelijkse leven met buren, collega’s en leidinggevenden, gaat alles fijn. Mensen hebben graag met mij van doen.

    Maar als ik ouders met kleine kinderen zie, wat ze allemaal doen voor die kinderen doen en al dat (zeker nu met de feestdagen), ga ik door het lint, erg, zeer erg. Of als ik bij de AH aan de kassa woorden krijg met iemand of iets, of aan een stoplicht dan denk ik gelijk: als jij mij iets denkt te zeggen of voor te schrijven, maak ik je af.

    Weer zo’n negatieve energie. Zakelijk kan ik ermee handelen, niemand die ook maar enige weet heeft van wat ik al jaren heb doorstaan en nog. Maar prive, vermijd ik liever de buitenwereld en blijf graag binnen (mits ik lekker ga wandelen met mijn hond) en houd me op 1 of 2 enkele vrienden na, aan niets of niemand op.

    En ergens voel ik me schuldig, alweer. Zo vergaf ik mijn ex ook, die me al vaker geprobeerd heeft de keel door te snijden.

    Moet ik ma toch een bloemetje sturen? Toch wel zielig, denk ik dan zo. Zal ze dan echt niets voelen van pijn over wat er gebeurd is? Nee, denk ik dan. Ik ben een doorn in hun oog. En ik moet breken, want dat is de enige oplossing om van de pijn af te geraken.

    Graag hoor ik meningen en adviezen of ik hier doorheen ga komen. Heb dagelijks pijn, zo van: waarom houden ze niet van mij? Maar naar hun toe gaan en hun weer pleasen, dat doet nog meer pijn. Want het gemanipuleer en gedreig gaat gewoon door, langzaam maar daardoor des te heftiger.

    En als je je eigen ouders nog niet eens kunt vertrouwen, wat voor een toekomst heb je dan nog?

    Groet, Brigitte.

    • Brigitte,je wou advies? je moet kappen met je ouders. Dat is niet gemakkelijk, het zal altijd jouw schuld zijn volgens hen.Maar het is zelfbescherming!!Ik was helemaal klaar met de manipulaties,leugens,emotioneel en fysiek geweld. Ook ik heb uiteindelijk met mijn moeder gebroken, ze heeft me zwart gemaakt nadien.(voor die tijd deed ze dat ook al natuurlijk)Ook geprobeerd me te onterven, wat natuurlijk niet helemaal kan in Nederland.
      Mijn man bleef haar bezoeken met onze dochter, wat heb ik daar een spijt van. Ook zij was niet veilig. Nu is mijn moeder sinds een paar maanden dood en ben ik er pas achter gekomen dat ze NPS had.Het verklaart een hoop. Ze was ziek! De bitterheid blijft. Sinds kort voor de zoveelste keer weer eens naar een psycholoog.Ik wil van de ellende af.Men zegt vaak : je moeder,ze heeft je het leven gegeven, die van ons heeft ons het leven ook weer afgenomen.Ze had moeten zorgen,liefhebben en beschermen, en dat heeft ze niet gedaan.Daar kan een klein meisje helemaal niks aan doen.
      Inderdaad, de feestdagen zijn een hel van vervelende(zacht uitgedrukt) herinneringen.Was het maar januari!
      misschien een goed voornemen voor 2014: zoek hulp bij een goede psycholoog. Eentje die geen dialoog met je moeder wil.Er is toekomst. Het is niet jouw schuld dat ze je zo behandelen. Het allerbeste voor het nieuwe jaar, je bent het waard.

  32. Pingback: Kind van een Narcist | RhizoSphereFarm

  33. Moeder van slachtoffrtje on said:

    Mijn dochter voelde ziich niet zichzelf bij haar vader. Zijn vriendin vind mn jongste wel leuk,de oudste doet niks goed. Ze noemen alles wat ze doet ‘ pleasen’ . Ze schreef n brief waarin ze hen schreef waar ze allemaal verdriet van had bij hun thuis. Vader stuurde de brief retour zonder te lezen! Na n week stilte zei hij haar voorlopig niet te willen zien. het is nu zo de spuigaten uitgelopen dat ze al een aantal weken niet daar naar toe durfde. De jongste gaat blij heen,viert daar sinterklaas… Oudste wil ook,maar haar vader is er nog niet aan toe! Zo verdrietig allemaal. Mn 10 jarige dochter loopt al bij n kindercoach..ik ben als de dood dat dit haar zo negatief zal beinvloeden…maar niemand herkent het narsisme. Iedereen, rechters,advocaten…trapt er in. Een succesvolle directeur, voor de buitenwereld de ideale papa… Verschrikkelijk,want niemand gelooft wat wij allemaal al voor onze kiezen hebben gehad…

    • Dit herken ik echt heel hard! Ik durf nog steeds tegen niemand, buiten de hulpverleners en 1 heel dichte vriendin die zowat hetzelfde heeft meegemaakt als ik, hierover te vertellen. Waarom? Omdat ik weet dat niemand dit zal geloven, ze zullen mij al eerder gaan bestempelen als leugenaar of als iemand waar iets mee scheelt, dan te geloven dat wat ik zeg waar is. En dat is al even erg dan het leven met men moeder zelf. Iemand die niet hetzelfde heeft meegemaakt, kan dit zich ook gewoon niet voorstellen, voor hun is dit een fantasie, terwijl het voor ons de harde realiteit is!

  34. In alle voorgaande reacties vraag ik mij af: zijn in deze situaties echt diagnoses gesteld door een psychiater? Ik heb een aan alcoholverslaafde moeder en deze verslaving is zo hardnekkig dat ik denk dat daar een persoonlijkheidsstoornis achter zit. Ik ben me erin gaan verdiepen en herken veel, zo niet alles, in de NPS. Maar punt is dat mijn moeder zich niet laat diagnostiseren. Want er is niks mis met haar. Wel met alles en iedereen om haar heen, maar zij is de redelijkheid zelve (vindt ze zelf). Als ze bij hulpverleners onder de aandacht is/komt, dan is ze binnen de kortste keren weg, omdat die er natuurlijk niks van bakken en zij het zelf allemaal veel beter weet. Toen ze psychiatrisch is onderzocht bij een klinische opname vanwege haar alcoholverslaving (die ze ook ontkent heeft totdat ze een delerium kreeg), vertelde ze dat er gezegd was dat ‘alles goed’ was. Daar geloof ik helemaal niks van. Juist het feit dat we de vinger er niet achter krijgen en ze zich nooit in de kaarten laat kijken, altijd snel weg is bij de hulpverleners, wij het altijd verkeerd zien, etc, denk ik dat ze NPS heeft. Ik heb haar hier gisteren mee geconfronteerd (ze heeft zelf, wrang genoeg, in de psychiatrie gewerkt, járen lang)en op de man af gevraagd: wat voor diagnose is er destijds gesteld. Niks dat ze zich kon herinneren. Wel dat ze ernstig verwaarloosd is (zou zijn) in haar jeugd (waar ik mijn twijfels bij heb, omdat haar zussen en broers dit niet herkennen) en dat ze een afhankelijke persoonlijkheid heeft. Maar als ik naar de symptomen van een afhankelijkheidsstoornis kijk, dan is mijn moeder daar juist het tegengestelde van. Ook dat bevestigt mijn vermoeden dat ze een NPS heeft. Ik heb haar gisteren de vraag gesteld of ze bereid is om mij en mijn vader inzage te geven in haar dossier. Daar had ze geen antwoord op. Ik heb gezegd dat ik daar over een week antwoord op wil. Ja, of nee. Ze zei dat ze wil bellen naar de instantie of het juridisch wel mag en praktisch haalbaar enzo. Omdat ik dit ook typisch iets voor mijn moeder vind en zie aankomen dat zij dan volgende week tegen mij zal zeggen dat de instantie mij geen inzage wil geven en daarmee zelf de dans ontspringt, heb ik gezegd dat ik enkel en alleen antwoord wil op de vraag of zij toestemming geeft. Of ze de intentie heeft om ons inzage te geven. Of het nou wel of niet haalbaar is in de praktijk, dat doet er voor mij (nog) niet toe. Om een lang verhaal kort te maken: ik loop dus juist tegen het feit aan dat wij geen diagnose te horen krijgen, als die gesteld is.

  35. Pingback: Tekenen van Emotioneel Misbruik | Narcistische Persoonlijkheidsstoornis

  36. inimini89 on said:

    Hallo iedereen.

    Ik herken uit iedereen zijn verhaal zo ontzettend veel. Ik ben zelf een kind van een narcistische vader. Zelf heb ik sinds 6 jaar geen contact met hem maar mag wel de gevolgen ondervinden van zijn narcisme.

    Graag zou ik in contact willen komen met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt en willen praten. Ik kan niet echt een slachtoffer punt vinden misschien weet iemand hier iets?

    • Anoniem2105 on said:

      Hallo Inimini89,

      Al 6j geen contact meer? En het stopt nog steeds niet. Ik ben amper 8maanden weg en het is een hel. Soms is het zo zwaar maar ik wil niet opgeven. Ik zoek ook al een tijdje naar slachtofferpunt…

    • Een slachtofferpunt weet ik ook niet. Maar ben trots op jezelf dat je je al zes jaar van hem hebt bevrijd. Zie mijn reacties, zoek hulp bij een psychotherapeut.
      Ben trots op jezelf. En ja….. het duurt een hele tijd eer je weer kunt en mag genieten van je leven.

    • leonne on said:

      Hoi. ook ik ben kind van een zwaargestoorde narcistische moeder. En nu blijkt mijn enigste overgebleven zus er ook aan te leiden. ik ben er pas een maand achter gekomen na het lezen over NPS. Alles viel op zijn plaats! Graag zou ik met je in contact willen komen. Groetjes Léonne

      • admin on said:

        Beste Leonne,

        je kunt met veel meer mensen in contact komen die in een situatie zoals jou. Schrijf je in voor de nieuwsbrief, daar leg ik het in uit. Ik weet zeker dat je daar veel aan gaat hebben.

        Groeten Rinus

    • ik ben een vrouw van vijftig gekraakt en helemaal leeg gezogen door een narcistische moeder na jaren vluchten en terug gaan heb ik defienietief gebroken met mijn narcistische moeder tis dit of leven met depressies of zelfmoord en mensen ik ook heb nu een depressie en voel mij ook schuldig maar niets is waar wij gevoelige zielen nemen de narcisten ik kom hier wel door en weet dat ik nu defenietief gebroken heb voor het leven heb voor mezelf gekozen al kost het mij nog even om mezelf terug te vinden heb het nu ervoor over door deze rauwproces te verwerken rustigaan veel sterkte en moed

  37. Annie on said:

    Edward, jouw vrouw moet zich losmaken van haar ouders (vader), ze voelt zich schijnbaar schuldig naar hun toe. Dat is niet nodig! Ze moet echt aan zichzelf gaan werken, want deze situatie trekt al de energie uit haar. Heb je er met haar over gepraat hoe zij de verhouding tussen haar en haar vader (ouders) nu ziet? Wat zou ze graag anders zien?
    Sterkte, en laat jullie kleine meid hier niet te veel van mee krijgen.

  38. Annie on said:

    Mijn narcistische moeder wil per sé dat ik respect toon en met haar en m’n pa uit eten ga op 1ste kerstdag. Ik moet hier niet aan denken en heb nee gezegd; Ze weet dat ik het niet gezellig vindt met haar/hun. Nu begint ze te chanteren met de erfenis. Hoe haalt ze het in haar hoofd…. Wat mij betreft neemt ze de erfenis mee in haar graf. Heb het nog nooit over hun erfenis gehad of er überhaupt aan gedacht.
    Ik ben 40 jaar, maar ze vindt dat ik mij moet verzetten en respect moet tonen. Respect tonen, tja, als ik zie hoe ze mij vroeger behandeld (en genoemd) heeft, hoeft zij het woord ‘respect’ wat mij betreft niet in de mond te nemen.
    Ze vraagt zich ook af waarom de familie van mijn vader haar nooit geaccepteerd heeft. Maar zichzelf eens achter de oren krabben, ho maar.
    Een narcistische ouder is géén pretje!

    • Anoniem 2105 on said:

      Eigenlijk raar om te lezen dat ze bijna allemaal dezelfde soort dreigementen hebben. Mijn vader begint ook meteen over onterven. Binnenkort is mijn dochtertje jarig, ik hou mijn hart al vast. Ik heb geen contact meer met hun! Ik walg van hun leugenachtige spelletjes, mindgames, rotte uitspraken. Ik zou ook niet gaan uiteten met kerst, ik wil Kerstmis ook niet vieren met mijn ouders. Sterkte!

  39. Edward on said:

    Ik heb net dit artikel gelezen. Ik sta versteld. Mijn vrouw zit zo in de put, aan de antidepressiva en therapie, psygisch helemaal aan de grond…..lees ik dit.
    1 op 1 ons verhaal. Mijn schoonpa is er dus zo een….tot in de extreme vorm.
    Hij wilde grip op ons, bedreigde me om mijn deurmat, heb hem bijna mn huis uit geslagen.

    Mijn vrouw is boos, verdrietig en toch mist ze haar ouders….hoe losje dit nu op?

    Keerzijde is dat ze afgelopen feb ontslagen is en nu sollicitatie plicht heeft. Uitkering loopt tot eind februari 2014. In haar huidige toestand is ze niet eens instaat om voor zichtzelf te zorgen laat staan voor onze 3-jarige dochter.

    ik maak me zo zorgen…..

    • @Edward
      voor wat betreft solliciteren: laat de psychisch begeleider en de huisarts van je vrouw een brief schrijven aan de uitkeringsinstantie en ga zelf mee op gesprek, om je zorgen aan te geven.

      je vrouw mist niet haar ouders, maar ze mist zichzelf. ze mist de ouders die ze had willen hebben, de ouders die ze hadden kunnen zijn. dat is normaal bij narcisme, schijnbaar. narcisten worden ook energie-vampiers genoemd. of zielbeschadigers. dus dan is de volgende stap de ziel ‘repareren’. b.v. met living the gentle life: http://www.psychologytoday.com/blog/pathological-relationships/201207/living-the-gentle-life-part-one. sterkte, Lara

    • Anoniem 2105 on said:

      Hallo Edward.
      Meteen alle contact verbreken met die mensen! Het komt ook overeen met mezelf. Het klopt wat de rest hier zegt, ze zuigen je leeg, het zijn de tentakels van het kwaad! Ikzelf ben 31j en mijn vader is ook een extreme narcist. Laat haar doen inzien dat het niet haar fout is. Denk aan jullie kind, mijn dochter is bijna 4j. Ik hou haar nu weg daar. Niemand begrijpt me hierin, de buitenwereld gelooft me niet. Praat met je vrouw, hoe was ze in haar kinderjaren. Ik ben mezelf ook terug aan het zoeken, ik wil mijn oude ‘ik’ terug. Ook ik heb een lange weg af te leggen. Ga samen voor jullie gezinnetje!!!

    • Narcisme? Nee on said:

      Beseft jouw vrouw ook dat haar ouders narcistisch zijn? En wat dat betekend? Dat is de eerste stap naar genezing! Narcisten zijn zó onzeker dat ze hun omgeving leegzuigen. Wanneer je kind bent van een narcist ben je dus altijd bezig geweest je ouder(s) zekerheid te geven omdat je op die manier kon overleven. Jouw vrouw is nu zelf heel onzeker. Help haar te vertrouwen, help haar op zichzelf te bouwen en niet op jou of op jullie kind! Dat is de weg naar genezing!
      Sterkte maar het kan!

  40. anoniem on said:

    Mijn ex-man heeft NPS. Mijn kinderen en ik zijn gevlucht ivm zijn woede aanvallen. De rechter heeft uitspraak gedaan dat er alleen een begeleide vorm van omgang mag plaatsvinden (minimaal). Echter is er blijkbaar geen instantie die dit langer dan 9 maanden wil doen. Net of hij dan ineens beter is!!! Ben nog zoekende naar een instantie die dit wel voor langere periode wil doen, het is en blijft hun vader, en met zijn medicijnen en begeleiding kunnen ze ook een andere kant zien. Ik ben wel blij dat ik de stap heb genomen weg te gaan, ik moet er niet aan denken dat ze hier nog langer mee geconfronteerd zouden zijn.Omdat mensen met NPS zelf vinden dat ze niet ziek zijn, is behandelen bijna onmogelijk……….

  41. Roosje on said:

    Er heeft een concullega van ons NPS! Dit wordt voor ons onhoudbaar om te werken. Ook hier minimaliseert de politie en gerecht en worden de feiten meestal zodanig omgekeerd evenredig op ons geprojecteerd van de aan NPS lijdende concullega! Zo worden wij dikwijls aanzien als schuldige terwijl wij slachtoffer zijn! Het manipulatieve gedeelte van nps’ers is ongelooflijk! Ze zijn zo charmant, écht geloofwaardig, tot je er van dichtbij mee geconfronteerd wordt…
    Ik vind onze situatie al ongelooflijk, ik kan me niet voorstellen een narcistische ouder te hebben! Respect voor de kinderen!!!

    • Dank je…… het beïnvloed erg genoeg je hele leven. In mijn jeugd was er over narcisme helaas niets bekend. Ben nu maanden ziek thuis en in therapie. Ik heb helaas met mijn vader nog meer meegemaakt dan alleen zijn narcisme. Komt ooit wel weer goed :)

  42. smotty on said:

    Ook ik herken in de verhalen narcisme in mijn moeder. Maar ook zou ze asperger kunnen hebben. Ik vind het moeilijk om uit te zoeken wat het precies is. Ze heeft zich nooit echt met ons bezig gehouden. Toen we klein waren werden we aangekleed en we kregen te eten. Verder was er geen aandacht. Naarmate we ouder werden was er nog minder aandacht voor ons. Emotioneel zijn we echt verwaarloosd.
    Mijn moeder is ijdel, erg religieus en graag alleen. Ze heeft geen vrienden en geen van haar kinderen en kleinkinderen komen graag bij haar. Het is gewoon te frustrerend. Ze gaat maar door over zichzelf zonder ook maar een greintje belangstelling voor de ander te hebben. Daarnaast is ze ook nog eens ongelofelijk eigenwijs. Ze kan je soms vreselijk beledigen maar ik heb niet de indruk dat ze dat met opzet doet. Als ik haar er op aanspreek snapt ze niet waar ik het over heb en ontkent alles. Er zijn in ons leven zoveel nare dingen gebeurt door het gedrag van mijn moeder. Teveel om op te noemen. Nooit heb ik het besef gehad dat ze wel eens een stoornis kon hebben. Ik vond haar alleen maar vervelend en irritant. Ik heb pas na mijn vijftigste ontdekt dat mijn moeder een stoornis had.
    Ik wist wel dat ze anders was dan anderen en dat ook wij anders waren dan anderen. Het is nu moeilijk om mee om te gaan. Ik zit er helemaal vol van want allerlei gebeurtenissen uit mijn leven komen in een ander licht te staan. Mijn hele leven lang ben ik boos op haar geweest omdat ik dacht dat ze ook best anders kon reageren.Ik zie nu dat die mogelijkheid er niet is en ben zelf in behandeling gegaan bij een psychotherapeut.

    • Hoe herkenbaar,zou mijn verhaal kunnen zijn.
      Sinds twee jaar heb ik de zorg voor mijn zwakbegaafde broer. Door hem, hij is autist,werd duidelijk dat mijn moeder ook een stoornis heeft. Asperger of nps. Mijn leven lang gevoeld dat er iets niet klopte…de puzzel is gevallen. Gevolg veel verdriet. Hulp gezocht maar ben er allang achter dat je het alleen moet doen, een manier vinden om dit te plaatsen en afstand te gaan nemen. Sterkte voor iedereen die hier mee te maken heeft.

      • Narcisme? Nee on said:

        Als de puzzel gelegd is ben je zó ver! Dan heb je inzicht, dan kan je 3D kijken naar de situatie! Verdriet natuurlijk, maar vooral blijdschap hoop ik? Want hoewel een narcist de oorzaak altijd buiten zichzelf zoekt, liggen de oorzaken van een liefdeloze jeugd wel echt buiten jezelf. Nu kan je groot worden én volwassen en kan je als de oorzaak van problemen wél bij jou ligt de bal vangen en hem in alle andere gevallen doorgooien. Dat heet opgroeien, volwassen worden. Narcissen doen dat niet, jij kan dat wel!
        Succes, ik weet waar je t over hebt!

    • leonne on said:

      Tjeeetje…lijkt mijn verhaal wel…. ik ben 47 en heb ook een moeder die NPS heeft. een zeeeer ernstige vorm volgens mij….alhoewel ik niet weet of er gradaties in zijn!.
      Wij ( we waren vroeger met 4 kinderen; nu nog maar 2 ) werden ook emotioneel mishandeld. Mijn moeder besteedde totaal geen aandacht aan ons. Eten en drinken kregen we,alhoewel ze vaak niet kookte en in dr nest bleef liggen omdat ze weer eens boos was. Soms stond ze pas om 7 uur ‘s avonds op, als mijn vader terug was van het werk en verziekte ze de sfeer weer zoals gewoonlijk. Ik ben als kind doodsbang geweest voor mijn moeder, de woedeaanvallen, de kritieken, het plezier in je kind te straffen, de altijd zichzelf ophemelende moeder,want ze vond en vindt nog steeds dat ze een geweldige moeder was en is. Ze heeft al haar kinderen zwart gemaakt ,om er zelf beter van te worden. Mijn vader heeft ze het leven zoooo verzuurd. Ik heb zelf van mijn 17-de tot mijn 26-ste geen enkel contact gehad mert mijn moeder. Mijn vader hebben we eindelijk op zijn 81-ste bij mijn moeder weg kunnen halen en leeft nu zijn laatste jaren een beetje rustig en prettig. Na het overlijden van mijn broer in januari 2013, werden mijn zus en ik weer beschuldigd van diefstal…omdat we een kleine bijdrage van 2000 € van hun ( volgens mijn moeder háár ) bankrekening hebben gehaald ,als bijdrage in de crematie omdat ze vertikte om er aan mee te betalen, ze ging liever naar het casino ( haar hobby ) Het grootste gedeelte hebben mijn zus en ik betaald ( 6000 € ) maar wij hebben haar “bestolen”. Inmiddels hebben we geen contact met onze moeder meer…maar ze blijft het slachtoffer uithangen en ons bij de rest vd familie zwart maken. Enkele trappen erin, maar gelukkig het merendeel niet. Ik heb echt een afschuwelijke jeugd gehad, ben op mijn 16-de ook al thuis weggegaan en leef met iedereen mee hier op deze site van kinderen van narcistische ouder(s) Allemaal sterkte!!!!!

  43. Dochter van een narcistische moeder on said:

    Vorig jaar losgerukt van een moeder die aan alle eigenschappen van een narcist voldoet. Vader was ook zo, maar hij lijkt verandert. Contact is nog pril met hem. Ik merk dat ik ook narcistisch doe, en dat kwetst mijn lieve vriend.
    Eindelijk hulp gezocht bij maatschappelijk werk, decaan en psycholoog, want zowel mijn lieve vriend als ik verdienen beter.

    • Als ik dit nu lees weet ik dat mijn vader een narcist is. Hij maakte altijd keuzes voor mij.heeft ook mijn studie gekozen. Ik ben van nature vrij meegaand, vond het allemaal wel best. Een normale pubertijd heb ik nooit gehad. Altijd was er ruzie, gevechten, ik moest ze uit elkaar halen. Tot ik mijn huidige vriend leerde kennen, via hyves. De wereld van mijn vader stortte in want ik had natuurlijk nog nooit een vriendje gehad. Mijn vader ging mij nog meer controleren als anders. Ik mocht niks alleen, en ik was al 25. Ik hield contact met hem via msn en we zagen elkaar stiekum. Vanaf dat moment deed mijn vader altijd of ik ondankbaar was, hij behandelde mij als een vreemde en de ruzies waren vreselijk.Uiteindelijk besloot ik bij hem in te trekken. Ik had nog nooit gewerkt, studeerde en de wereld was vreemd voor me. DE mededeling dat ik het huis uitging was alsof ik met opzet een lawine in gang zette. Ik heb gevochten met mijn vader de politie kwam erbij en vanwege hun hulp ben ik het huis ontvlucht. MIjn vader verbiedt mijn moeder om mij te zien. Hij zegt dat ik een hoer ben (tot mijn vriend mij ontmaagde was ik een maagd van 25, echt waar)
      Mijn vader heeft zolang ik mij al kan herinneren gefanteaseerd dat hij een gevierd schrijver zou worden. Schreef het ene boek na het andere maar stuurde het nooit naar een uitgeverij. Had ambities in de politiek, maar vooral voor de t.v Deed altijd zijn best mij en mijn moeder een schuldgevoel te bezorgen. had voortsurend vlagen van depressie en zelfverwonding. Gevoelig voor alcohol en royaal met geld dat ie niet had. Was royaal met geld van oma. Doet of ik een verrader ben omdat ik niet meer bij mijn ouders woon.
      Inmiddels ben ik 28, we hebben een huis gekocht en ben een andere studie begonnen.
      vroeger bewoonde ik een gevangenis, was een vogeltje in een gouden kooi. Nu ben ik vrij

      • admin on said:

        Beste Eva,

        gelukkig ben je weer vrij! Heel herkenbaar deze situatie. Veel mensen op de site zitten in dezelfde situatie als jou, natuurlijk een erg triest verhaal. Maar zoals ik het lees sta je positief in het leven. Dit is erg belangrijk! Haal er alles uit wat er in zit en geniet elke dag.

        Bedankt voor het delen van je verhaal…

        Groeten Rinus

  44. Dochter van narcist on said:

    Wij zitten ook met hetzelfde probleem. Een vader met een zeer zwaar narcistische persoonlijkheidsstoornis, huisdokter wil ons niet geloven, zijn psychiater waar hij toch 2 keer geweest is wil ons niet verder helpen, de politie minimaliseert…. Wat moet je dan nog doen??? Ben zelf 30jaar en sta volledig machteloos, wordt gestalkt, bedreigd,… Door eigen vader, gewoon omdat hij de controle over mij verloren heeft….

    • Ook voor jou.. verdwijn anoniem en bouw je leven ergens anders op. Hoe moeilijk ook misschien. Je bent veel te jong en hebt nog een heel leven voor je. Zorg dat je achteraf daar geen spijt van krijgt. By the way.. wat zijn twee sessies voor een narcist?????

  45. Zijn jullie beiden kinderen van ouders of een van de ouders met NPS?
    Ik ben inmiddels 57 jaar en hier pas enkele weken geleden achter gekomen dat vader NPS had. Hij is nu 2 jaar geleden overleden, maar wat een leven heb ik gehad als kind.

    Reply

    • Anoniem2105 on said:

      Vorig jaar begon ik het pas in te zien. Ik heb me losgerukt. Ik ben ondertussen 31j. Ik heb me onlangs nog eenmaal laten ompraten, ondertussen ben ik weer weg sinds een week. Mijn vader is een narcist, enkele maanden terug manipuleerde hij me door mijn dochtertje achter te houden. Ik ga niet meer naar hun, ik wil niet dat mijn kind zo wordt gelijk ikzelf was/ben. Ik let er nu heel erg op dat ik het zelf niet heb/krijg. Ik ga met mijn dochtertje heel anders om dan mijn ouders deden. Ik kan er nu echt op letten dat ik het juist doe!! Dat is: houden van je kind, wat er ook gebeurt!!!

      • Hallo Anoniem 2105

        Maak je svp niet druk dat je ook deze afwijking krijgt. Als je de mogelijkheid hebt verhuis…… bouw je leven ergens anders op. (Jammer voor je moeder) Wat je zelf aangeeft je kind gaat voor alles.

        Sterkte.

        • Natas on said:

          Daar zeg je iets, “jammer voor je moeder”.
          Mijn moeder is getrouwd met mijn narcistische vader, en is nu bijna 70. Er is weinig meer van haar over.
          En dan? Breken met je ouders, omdat het beter is voor jezelf?
          Ik vind het voor haar dan toch ook wel weer zielig….

      • Ga je eigen weg en verhuis…anoniem. Als je ouder bent weet je dat je de goede beslissing hebt genomen. Hoe moeilijk het ook nu lijkt, Kies voor jezelf en je dochter.

        • Anoniem2105 on said:

          Hallo Marjanne
          Dank je voor de reactie. Het was eng in begin door mijn eigen onzekerheid. Maar ik merk dat het me juist wel allemaal lukt. Mijn mama vraagt niet hoe het met ons gaat. Ze is zelf een slachtoffer en zit gevangen. Ik neem het haar kwalijk dat ze vroeger niet harder heeft gevochten. Ik weet niet of ze ons mist, ze geeft papa in alles gelijk. Ze is volledig gebrainwashed…. Komt ook nog eens bij dat hij een alcoholprobleem heeft en dan agressief wordt. Professionele hulp kan ik niet betalen. Dankzij hem heb ik momenteel een financiële kater. Hij zet alles op alles om mij te doen kraken, mij te doen terugkomen. Gelukkig heb ik een partner die tegen de narcist durft ingaan!! Hij houdt mij overeind.
          Het belangrijkste is dat ik mijn 3jarige dochter terug zie openbloeien. Sinds we weg zijn en ondanks de breuk tussen haar papa en mij(dankzij mijn vader) gaat het supergoed met haar!! Haar lach geeft mij kracht.

          • Hallo anoniem 2105,

            Het doet me goed te lezen dat het beter gaat en dat je een partner hebt die je volledig hierin steunt. Het stuk van je moeder herken ik, ook mijn moeder was o.a. bang voor haar man.
            Put de kracht uit je dochter en hou vol en hou afstand van je vader.
            Wat het financiële stuk betreft, het ligt eraan hoe je verzekerd bent, maar zover ik weet is bv psychiatrische hulp gratis en valt in het basispakket.
            Heel veel sterkte.

  46. Truusje on said:

    En dit is dus inderdaad het grootste probleem. Nu zijn er gelukkig wel meer mogelijkheden voor jonge kinderen (voor de zgn. KOPP kinderen) maar vooral als jong volwassene kon ik geen hulp vinden. En juist dán heb je die nodig bij het verwerken en loskomen van….

    • Tell me, Ik zit er midden in. Ik weet niet hoe oud je bent, maar zoals je kunt lezen heb ik voor mijn gevoel de hulp 15 jaar geleden moeten hebben. Ben nu in behandeling bij psychotherapeut. De eerste die mij in ieder geval duidelijkheid heeft gegeven wat er vroeger gespeeld heeft (lees vader met NPS)

  47. anoniem on said:

    Als kinderen en de andere ouder hulp vragen, waar vraag je die hulp? Huisarts, psycholoog, bjz, scholen, iedereen laat zich manipuleren door de narcistische ouder. Wat doe je in zo’n geval?
    De kinderen geven zelf aan leeggezogen te worden. Eigen keuzes maken is bijna onmogelijk omdat de narcistische ouder alles mbv instanties naar zijn hand zet.
    Waar kun je als kind dan hulp krijgen?

    • anoniem,

      Vroeger kon je nergens hulp krijgen, NPS is pas sinds een jaar of 15 “ontdekt”.
      Ga naar je huisarts met een doorverwijzing naar een psychotherapeut en leg de situatie (jouw onvermogen tov van de partner op dit moment)uit. Onderneem en wacht niet meer af.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>